پيروزي قطر و روسيه در ميزباني جام‌جهاني فضايي از ابهام را در جهان فوتبال پراكنده کرد و تا امروز كسي براي پاسخگويي به سوالات بي‌جواب حاضر نشده است. وقتي از مردم كوچه و خيابان لندن بپرسيد، انگليس براي پيروزي در رالي قدرت براي تصاحب امتياز ميزباني جام‌جهاني 2018 يا 2022 از چه گزينه‌ها يا ابزاري استفاده كرد در حرفه‌اي‌ترين حالت قابل تصور می‌گويند: ديويد بكام، شاهزاده ويليام و كت و.... اما فراتر از يك دست كت و شلوار گرانقيمت و صورت فتوژنيك ديويد بكام است و اين پرونده كه به‌زعم بريتانيا بسته شده همچنان روي ميز وجدان فيفا و صاحبان راي اين سازمان جهاني كاملا باز است. براي تصاحب امتياز ميزباني جام‌جهاني 2018 و 2022 كشورهاي آسيايي بزرگي چون كره‌جنوبي، ژاپن، چين و البته كشوري به نام قطر ثبت‌نام كرده بودند. در اروپا نيز بزرگاني چون هلند، بلژيك، اسپانيا، پرتغال، مجموعه اسكانديناوي و البته كشوري به نام انگليس مدعي ميزباني بزرگ‌ترين تورنمنت فوتبالي بودند. انگليس ميزبان المپيك 2012 است اما در مقابل فوتبال اين ميزباني براي مردمي كه عاشقانه فوتبال را دوست دارند و حتي در بهترين روزهاي تعطيل سال هم دست از فوتبال نمي‌كشند و براي اوج هيجان و لذت راهي ورزشگاه‌ها مي‌شوند، چندان مهم نيست.
اگر ده‌ها المپيك ديگر با بسته‌بندي‌هاي زيبا به انگليس هديه شود، داغ نداشتن امتياز ميزباني در جام‌جهاني اين جزيره فوتبال‌پرست را همچنان در تب تحقير خواهد سوزاند و آنها را راضي نخواهد كرد. چندي پيش اسنادي در منابع اروپايي فاش شد كه ثابت مي‌كرد انگليس پيش از مراسم انتخاب ميزبان جام‌جهاني به دنبال راهي براي راضي كردن قطر جهت كناره‌گيري و خريدن راي او بوده است.
شاهزاده اندرو در پايتخت كوچك قطر به ضيافت دشداشه‌پوشاني رفته بود كه ديگر شيفته رنگ كراوات و كت و شلوار خارجي‌ها نمي‌شوند و مدت‌هاست كه فضاي باز خبري و بازار بين‌المللي آنها باعث افزايش ضريب آگاهي در قطر شده است. قطري‌ها به خوبي می‌دانستند كه ميزباني در جام‌جهاني 2018 يا 2022 نه‌تنها آينده روشن اقتصادي آنها را امضا مي‌كند بلكه از لحاظ سياسي، امنيتي و اجتماعي نيز تضميني بدون ريسك و دست به نقد است.
از طرفي آشتي مردم با خليفه قطري در فضاي پيش آمده در شمال آفريقا و دیگر كشورهاي عربي به بهانه جام‌جهاني نعمتي است براي صاحبان قطر تا مردم را به فوتبال دوست داشتني و رنگ و لعابش سرگرم كنند. شاهزاده اندرو در ديدار با خانواده سلطنتي قطر طبق آنچه در منابع خبري انگليس ادعا مي‌شود پنهاني درخواست كناره‌گيري از تلاش براي ميزباني را داشته و اين ماموريت را ملكه، نخست وزير و مقامات تجاري و سياسي بريتانيا بر گردن وي انداخته بودند. امير قطر پاسخي نداد و شاهزادگان بريتانيايي چيزي بيشتر از تماشاي چند شاهين دست‌آموز در صحرا و شترهاي آراسته شده نصيبشان نشد. چه كسي باور مي‌كرد در فضاي رقابتي بين بزرگان اروپا و آسيا با گزينه زير ذره‌بيني مثل بريتانيا اين كشور قطر باشد كه جشن و شادي را به خيابان‌هايش مي‌آورد و پيروز مي‌شود.
اين اتفاق رخ داد و انگليس شكستي تلخ، سنگين و تحقيرآميز را تجربه كرد. نور شديد دوربين‌ها از صورت بكام فاصله گرفت و روي صورت سومين مرد ثروتمند خاورميانه فوكوس كرد.
صحنه سالن زوريخ كه براي لبخند‌هاي گرانقيمت بكام و شاهزاده ويليام طراحي و نورپردازي شده بود به سختي لباس زرشكي موزه بنت ناصر را تحت پوشش قرار داد و پيكر شيخ حمد بن‌خليفه آل‌ثاني دوربين‌هاي از قبل مستقر شده در جايگاه را به عقب‌تر از مرز تعيين شده راند.
شاهزاده اندرو تماس فدراسيون انگليس با امير قطر و همتايانشان را تاييد كرده اما گفته كه با قطر لابي نكرده است. 6 ماه پيش بود كه ملكه بريتانيا ميهمان امير قطر بود و اهالي فوتبال جزيره نهايت استفاده را از اين نشست نيمه‌سري و حساس در منطقه داشتند. البته كه امير قطر حق راي در فيفا نداشته و ندارد اما گويا نماينده قطر در فيفا كاملا تحت‌تاثير فرامين امير كشورش است. بلاتر، رئيس فيفا نيز پس از افشاگري‌هاي برخي منابع خبري مجبور به تشكيل كميته حقيقت‌ياب شد، هر چند در نهايت آنچه باقي ماند حقيقتي بود كه يافت نشد و كميته‌اي كه رنگ تشكيل را هم به معناي واقعي نديد. 3 ماه از جشن خياباني قطري‌ها می‌‌گذرد و هنوز هم بر سر پشت پرده اين انتخاب عجيب حرف و حديث است و عده‌اي قطر را متهم مي‌كنند و عده‌اي انگليس را اما جالب اينجاست كه هيچ‌كس فوتبال كاملا غيرورزشي و تمام سياسي موجود را متهم نمي‌داند. ابهام فراوان موجود در اين پرونده تنها به دست مقامات فيفا وارد اتاق روشنگري مي‌شود و اگر بلاتر همچنان به سكوت خود در قبال دخالت انگليس در فوتبال ادامه دهد، راه را براي نفوذ كساني چون بن‌همام باز مي‌گذارد. اذهان عمومي در جهان مي‌خواهند بدانند در اين پرونده مقصر اصلي چه كسي يا چه كساني هستند و آيا در اعطاي ميزباني به قطر و روسيه بي‌عدالتي صورت گرفته يا خير؟ وقتي حق راي نمايندگاني از نيجريه يا استراليا به فروش مي‌رود و امتياز ميزباني به كشوري مي‌رسد كه هيچ اولويتي را در فاكتورهاي موجود جهت انتخاب در اختيار نداشته، چگونه مي‌شود به سياسي نبودن و ورزشي بودن فيفا شك نكرد؟