تساوی مقابل شهرداری تبریز که این روزها با حمید درخشان به هیچ تیمی نه نمی‌گوید موجب شد آن لبخندی که علی دایی از 3 روز قبل، بابت افتتاح کسب و کار جدیدش در منیره، بر لب دوخته بود به یاس و عصابیت مبدل شود. سرمربی قرمزها که در روزهای برد از تاکتیک خودش حرف می‌زند و در روز ناکامی پای همه مقصران عالم را به میان می‌کشد این بار هم با این روش نخ نما شده مجددا بحث‌هایی را به میان کشید که شنیدنش تنها منجر به باز شدن دهان به واسطه خمیازه می‌شود. او از درگیری چند هفته قبلش با یکی از بوقچی‌های باشگاه گفت و گفت: «شخصيت اجتماعي من اجازه نمي‌دهد كه برخي كارها را انجام دهم؛ اما مطمئنم كه اگر دماغ اين افراد را بگيرم نفس‌شان هم در نمي‌آيد. در اين مملكت آنقدر از اين اتفاقات مي‌افتد كه هيچ كس نمي‌تواند درباره آنها پاسخگو باشد و خيلي اتفاقات هستند كه نادرست هستند و در مسير درستي پيش نمي‌روند. من فقط مي‌توانم از خودم دفاع كنم و جايگاه خودم را حفظ كنم و همچنين كار خودم را به درستي انجام دهم». البته جناب سرمربی قرمزها آن روزی که با دریبل دو طرفه کفاشیان، تاج و فدراسیون فوتبال مستقیم به اتاق رئیس وقت سازمان ورزش رفت و با گرفتن پست سرمربیگری تیم ملی، استقلال فدراسیون را به استهزا گرفت یادش نیست وگرنه حالا از این حرف‌ها نمی‌زد. از سوی دیگر وقتی در اکثر مواقع «یقه لباس» او باز است دیگر یکی به دو کردن با چند بوقچی که از قضا اینطور لباس می‌پوشند چندان عجیب نیست. مسلما دایی کینه آن مشت را به دل دارد و همانطور که بعد از چند سال، درگیری معروف با شیث را فراموش نکرده و عاقبت از این بچه رشتی (لقبی که مدیر برنامه‌های شیث مدعی شده دایی به موکلش اعطا کرده است) انتقام گرفت این بار هم می‌خواهد به هر ترتیبی بحث مشت بوقچی‌ها را زنده نگه دارد. سرمربی پرسپولیس در صحبت‌های تقریبا تکراری خود گفت؛ لیدرها قبل از بازی ایران و عربستان مقدمات فحاشی به او را آماده کرده بودند و حتی او در ادامه بحث توطئه را به میان آورد و مدعی شد بوقچی ضارب با یکی از عکاس‌ها هماهنگ کرده بود تا بلافاصله بعد از مشت خوردن یک عکاس (ف.ع) یواشکی از یک پراید از چهره او عکس بیندازد! خلاصه این روزها در کنفرانس‌های خبری دایی هر نوع صحبتی را می‌توان یافت جز بحث فوتبال و اینکه او چگونه قبل از فصل این تیم لاغر را بست و سپس گفت؛ قهرمانش می‌کنم!