وطن امروز: مرکز آمریکایی مطالعات استراتژیک و بین‌المللی در آخرین گزارش خود به بررسی درگیری امنیتی ایران و آمریکا در عراق پرداخته است. به گزارش میدل ایست آنلاین، آنتونى اچ کوردیزمن، نویسنده این گزارش با اشاره به آغاز درگیری امنیتی ایران و آمریکا بلافاصله پس از پیروزی انقلاب آورده است: در حمله آمریکا به عراق در سال 2003 که ایران به روشنى مى‌دید دشمن دیرینه خود در همسایگى‌اش لانه کرده و به این نتیجه رسید که اگر در برابر آن نایستد نقشه‌هاى آمریکا براى نفوذ به منطقه دامنگیر ایران نیز خواهد شد، نبرد امنیتى ایران و آمریکا به اوج خود رسید. کوردیزمن در ادامه به نخستین روزهاى حضور آمریکا در عراق اشاره مى‌کند و مى‌نویسد: آمریکایى‌ها به راحتى و ساده‌تر از آنچه تصور مى‌کردند، نیروهاى خود را به بغداد رساندند. تانک‌هاى آمریکایى بدون هیچ مقاومتى خیابان‌ها و پل‌هاى اصلى بغداد را تحت کنترل خود درآوردند در حالى که از همان موقع خلأ امنیتى بر عرصه سیاسى و اجتماعى عراق کاملا مشهود بود. کوردیزمن این خلأ را فرصت مناسبى براى حضور نیروهاى امنیتى خارجى در عراق قلمداد مى‌کند و مى‌نویسد: عراق فاقد دولت و حکومت بود. نهاد نظامى و امنیتى آن از بین رفته بود و طبیعى بود در چنین فضایى کشورهاى دیگر وارد عمل شوند تا ناامنى‌هاى احتمالى در عراق دامنگیر آنها نشود. چه رسد به ایران که آمریکا را نه یک دوست بلکه رقیبى تمام‌عیار در تمام ابعاد مى‌بیند و طبیعى است که مراقبت امنیتى شدیدی نسبت به آن داشته باشد. به گزارس ایران دیپلماسی، کوردیزمن فعالیت امنیتى آمریکا را در برابر ایران از سال 2003 تا کنون چندان موفقیت‌آمیز نمى‌داند و مى‌نویسد: آمریکا در برابر دستگاه امنیتى ایران شکست خورد. کاملا مشهود است که آمریکا نتوانسته از خبرگى در برابر دستگاه امنیتى ایران بهره را ببرد و در عراق از ایران شکست خورده است. البته این تنها شکست آمریکا در عراق نیست. پیش از این و در جنگ خلیج فارس در سال 1991 نیز آمریکا مشابه همین شکست را از ایران خورده بود. باب سیمون، یکى از جاسوس‌هاى آمریکایى در عراق که با رائد علوان، یک زوج امنیتى را در عراق تشکیل داده بودند، در این باره مى‌گوید: «ما یک مجموعه امنیتى به اسم کرف پائول در آلمان تشکیل دادیم، این مجموعه‌اى بود که رائد علوان و خانواده‌اش در آن فعالیت مستمر داشتند. علوان در سال 2000 از عراق فرار کرده بود و اطلاعات ذى‌قیمتى از این کشور داشت. بسیارى از اطلاعات CIA و پنتاگون از عراق ماحصل اطلاعات دست اول او بود. اطلاعاتى که کالین پاول، وزیر سابق دفاع آمریکا و کاخ سفید اعتماد بسیارى به آن داشتند». وى در ادامه به نبرد امنیتى آمریکا و ایران در عراق اشاره مى‌کند و مى‌گوید: «پس از حمله آمریکا به عراق در سال 2003، وظیفه این گروه زیر نظر گرفتن وزارت اطلاعات ایران در عراق بود. براى آنها تعریف کرده بودیم که مقامات امنیتى ایران یا هر کسى که با ایران ارتباط دائم دارند را شناسایى کرده، دستگیر و به نیروهاى آمریکایى تحویل دهند. پس از مدت کوتاهى متوجه شدیم که توان امنیتى ایران بیش از آنچه تصور مى‌کردیم بالاست. گروه وابسته به علوان پس از مدت کوتاهى توسط ایران متلاشى شد. آنجا بود که فهمیدیم نبردى تمام‌عیار در بعد امنیتى با ایران در عراق داریم». کوردیزمن در این باره مى‌نویسد: درگیرى‌هاى امنیتى ایران و آمریکا در روزهاى اول سقوط صدام در مناطق اطراف بغداد بود، آمریکایى‌ها بغداد را در اختیار داشتند و گمان نمى‌کردند که ایران بتواند تا بغداد نفوذ کند اما ایران به کمک دوستان سیاسى‌اش و احزاب اسلامى توانست موقعیت سیاسى خود را در عراق تقویت کند و آمریکا را در عالم واقعیت‌هاى سیاسى عقب براند. در سال 2004 سازمان امنیت عراق با ریاست الشهوانى تشکیل شد. این سازمان زیر نظر شیروان الوائلى، وزیر امنیت ملى عراق فعالیت مى‌کرد. وائلى با ایران همکارى‌هاى نزدیک داشت و از این رو تلاش کرد کسانى را در سازمان امنیت استخدام کند که مورد تایید ایران باشند. این موضوع باعث شد تا آمریکایى‌ها از حضور پررنگ ایران در عراق بیش از پیش احساس خطر کنند. در نتیجه اقدام به استخدام افرادى کردند که سازمان امنیت عراق با نظارت ایران آنها را طرد کرده بود. اینها کسانى بودند که در سازمان امنیت دوران صدام فعالیت گسترده‌اى داشتند و پس از سقوط صدام نیز یا فرارى بوده یا از ترور جان سالم به در برده بودند. آمریکایى‌ها به کمک این افراد علیه ایران وارد عمل شدند. کوردیزمن در آخر به این اشاره مى‌کند كه ایران و آمریکا در طول 4 سال رقابت یا جنگ امنیتى در نهایت پذیرفتند در یک نقطه نبردهاى خود را محدود کنند. آن هم زمانى بود که آمریکا پذیرفت نورى مالکى که ایران از او حمایت بسیار مى‌کرد نخست‌وزیر عراق شود. اسناد ویکى‌لیکس نشان مى‌دهد که نورى مالکى در این مقطع تلاش بسیارى کرد تا بسیارى از خواسته‌هاى ایران را در عراق عملى کند اگر چه همین نقش را براى آمریکایى‌ها نیز ایفا کرد. مالکى، جمال سلیمان که وابسته به پیمان کُردها بود از پست ریاست سازمان امنیت عراق عزل کرد، علاء جاسم را نیز از پست حساس نظارت دفتر نخست‌وزیرى بر سازمان امنیت کنار گذاشت و به جاى او طارق نجم که مورد اعتمادش بود را منصوب کرد. افراد منصوب شده کسانى بودند که نه‌تنها با ایران مشکلى نداشتند بلکه تمایل داشتند در برابر نفوذ آمریکا در عراق با ایران همکارى شود تا همزمان نفوذ امنیتى عربستان سعودى و دیگر کشورهاى عربى در عراق نیز مهار شود.