مهم ترین خاطره من از عید، خود «خاطره» است؛ یعنی 5 دقیقه به من ارفاق بدهی، خاطره متولد لحظه سال تحویل است، سال 61 گمانم. خاطره 5 دقیقه بعد از سال تحویل به دنیا آمد و پدرش 5 دقیقه قبل از سال تحویل به شهادت رسید. این 5 دقیقه را نمی‌خواهد ارفاق بدهی. دقیق گفتم. گفتم که 5 دقیقه قبل از سال تحویل، تیر می‌خورد درست به صورت علیرضا و درجا به شهادت می‌رسد. همرزمانش دقایقی بعد از شهادت از توی جیب لباس علیرضا برگه کاغذی درمی‌آورند که رویش نوشته بود: فاطمه! اسم دخترم را بگذار «خاطره»... دوست دارم وقتی برمی‌گردم، آنقدر بزرگ شده باشد که برایم خاطره تعریف کند از اولین عید زندگی‌اش. یعنی می‌شود... یعنی می‌شود که من هم «بابا» بشوم؟... فاطمه!... (از اینجا به بعد نامه که ظاهرا 3 خط بود، فوقش 4 خط، قابل خواندن نبود.) هر چه خون بود، پاشیده شده بود روی این قسمت کاغذ، اما خاطره حدس می‌زند که بابا در این چند خط چه نوشته باشد. یک جورهایی مطمئن است. به دلش افتاده این چند خط؛ فاطمه! حالا آمدیم و من برنگشتم. می‌شود یک خواهشی از تو بکنم؟... از طرف من، پیشانی دخترم خاطره را ببوس. به خاطره بگو؛ پدرش بهترین خاطره زندگی‌اش را ندید. فاطمه! گاهی که خاطره را می‌آوری سر مزار، بگو بلند مرا «بابا» صدا کند، طوری که بشنوم صدایش را. خیلی دوست دارم. خیلی!... فاطمه! نگذاری آرزو به دل شهید شوم‌ها!
***
خاطره امسال سال تحویل هم نمی‌تواند بر سر مزار پدر، «بابا» صدا کند علیرضا را. شنیده از همرزمان پدرش که 5 دقیقه بعد از سال تحویل، یعنی 10 دقیقه بعد از شهادت علیرضا، تیر دیگری به سینه او می‌خورد. درست به قلبش... و باران تیر و ترکش شروع می‌شود. بچه‌ها محاصره می‌شوند و پیکر علیرضا هرگز برنمی‌گردد... گیرم که بخواهد «بابا» صدا کند «خاطره» تو را. نشانی مزارت را می‌دهی؟!
***
بسم رب‌الشهداء و الصدیقین؛یاعلی گفتیم و عشق آغاز شد. لحظه سال تحویل و 5 دقیقه قبلش... 5 دقیقه بعدش... سفره هفت‌سین، مراسم سالگرد شهادت پدر، جشن تولد دختر و... آهان! خنچه عقد و یک قاب عکس که در آن هم خمینی هست و هم خامنه‌ای و هم علیرضا. حالا مهم‌ترین «خاطره» عید تو عروس شده است. بیایی، خوشحال‌مان می‌کنی. همان دختر کوچکت «خاطره». بوس، بوس، بوس!
***
راستی بابا! کلی «خاطره» دارم که هنوز برایت تعریف نکرده‌ام... به قول خودت توی خواب
پس پریشب؛ یه دونه باشی!