هفتهای جادویی تبدیل به سنت پایدار اولدترافورد شده‌اند. جایی که جورج بست را به خود دیده است و بعدتر برایان رابسون و پس از او نیز اریک کانتونا را. قصه هفتهای نامی منچستریونایتد به همین جا ختم نشد؛ بکام و به دنبالش مایکل اوون و کریستیانو رونالدو هم راه اسلاف خود را کمابیش ادامه دادند. اما گویا سرالکس فرگوسن قصد دارد از این پس فقدان یک هفت جادویی را با سنتی دیگر جایگزین کند. البته باز هم براساس عدد هفت! بدین معنی که او اخیرا بر بازی با 7 دفاع پشت توپ اصرار عجیبی داشته است که نقطه عطف این منچستر جدید در بازی یک‌چهارم نهایی جام اتحادیه مقابل آرسنال بود. این یونایتد، تیمی است که کمتر آن را درک می‌کنیم اما برای پیرمرد اسکاتلندی فعلا این مهم است که دروازه‌اش را در بازی‌های مهم بسته نگاه دارد اگرچه با این روش او باید بیشتر به واکنش‌های درخشان ادوین فان درسار درون چارچوب تکیه کند تا جادوگری‌های یک 7 مشهور در جلوی زمین. اما آیا محوریت یک دروازه‌بان یا مدافعان تنومند میانی در یونایتد به معنای آن نیست که بازدارندگی به جای خلاقیت در تیم عجیب و جدید فرگی اصل قرار گرفته است؟ این ذهنیت زمانی در فوتبال انگلستان خاص دوست قدیمی فرگوسن و چهره متضاد آرسن ونگر یعنی جورج گراهام، سرمربی سال‌های نه‌چندان دور آرسنال بود. او به ندرت در تیمش از کمتر از 5 مدافع استفاده می‌کرد، اگرچه او به همین هم اکتفا نمی‌کرد و برای مسلح کردن «پی»های تیمش گاه از 3 هافبک دفاعی بهره می‌برد. مثل کنایه تضادآمیزی که درباره تغییر ماهیت عدد «7» در منچستریونایتد به کار بردیم، می‌توان از این عدد «3» آخری هم برای طعنه به آرسنال این فصل بهره برد، چون جام اتحادیه، سومین جامی بود که در کمتر از 3 هفته از چنگ آرسن ونگر رفت. اگر به ترکیب من‌یو در بازی شنبه‌شب با آرسنال دقت کنیم درمی‌یابیم همانند آن خط میانی سیمانی تیم‌های گراهام، خط میانی فرگوسن مزیت اصلی ادامه موفقیت‌های او است چون در کنار 4 دفاع خطی، 3 چهارم مردانی که در خط میانی یونایتد به خدمت گرفته شده‌اند، ذاتشان دفاعی است. جان اوشی در ابتدا در قامت یک هافبک لنگری (هافبک تخریبی جلوی خط دفاعی) معرفی شده بود، دوقلوهای برزیلی داسیلوا (فابیو و رافائل) هم بال دفاعی بودند که حالا یک خط جلوتر رفته و تبدیل به گوش شده‌اند. تنها استثنای غیردفاعی این خط میانی درن گیبسون است که در عوض با عقب‌تر آمدن وین رونی برای مشارکت بیشتر در بازی‌سازی، پیشانی خلاقه یونایتد هم دفاعی‌تر از قبل شده است. بنابراین می‌توان تصور کرد که وقتی آرسن ونگر پیش از بازی جام حذفی برگه ترکیب مسابقه را دیده است، با دیدن یک یونایتد دفاعی شهامت حمله کردن یافته است. اما در عمل می‌بینیم که یونایتد در بازی‌های حذفی دیگر نیازی به پرس کردن حریف به شکل گذشته احساس نمی‌کند چون آنها از این قابلیت برخوردار شده‌اند که نقطه ضعف گذشته‌شان در دفاع را تبدیل به نقطه قوت خود کنند و همان نقطه ضعف قبلی را مثل توپ به زمین رقبایی مثل آرسنال بیندازند که هنوز متوجه ماجرا نشده‌اند. مزیت فعلی یونایتد در ضدحمله‌هاست؛ جایی که قابلیت دوقلوهای داسیلوا در جمع شدن و سپس فرار به فضاهای کناری پوشش داده نشده، مثل اطراف محوطه هجده‌قدم آرسنال در بازی اخیر، نقشی تعیین‌کننده دارد. در همین مسابقه فابیو گل نخست را زد و رافائل گل دوم را ساخت که حرکت هر دوی آنها با ارسال فان درسار آغاز شده بود. اینجاست که در می‌یابیم به درستی بهترین حمله، دفاع است. در گل نخست، سانتر زاویه بسته رونی به خاویر ارناندس رسید و او ضربه سری شیر‌جه‌ای زد که مانوئل آلمونیا آن را به‌خوبی مهار کرد ولی فابیو آماده بود تا در ریباند گل‌زنی کند. این حمله و تمام‌کنندگی از دینامیسمی برخوردار بود که از دیمیتار برباتوف نیمکت‌نشین بر نمی‌آمد. حتی در گل دوم دوقلو‌ها هر 2 شریک بودند. رافائل از کیه‌ران گیبس عبور کرد و به زحمت توانست توپ را سانتر کند و پس از آنکه یوهان ژورو بر سر توپ با خاویر ارناندس به مبارزه برخاست، توپ جلوی صورت رونی قرار گرفت تا آلمونیا را با یک ضربه سر تسلیم کند. انصافا باید به آلمونیا در پایان هفتهای خوب اما ناکام، دلداری داد چون او در مقابل منچستر یونایتد هم مثل شب بازی در نوکمپ هیچ نقصی نداشت و فقط قربانی حفره‌های دفاعی تیمش شد. در سوی دیگر زمین فان درسار هم یک نمایش مقاومت یک‌نفره را در مقابل ضربات توپچی‌ها ارائه داد و بار دیگر ونگر را به‌خاطر بها‌دادن به جوانانی که نمی‌توانستند کار را تمام کنند دچار پشیمانی ساخت. ضربه زمینی رابین فان‌پرسی، ریباند لورن کوشینلی، ضربه سر مروان شاماخ و ضربه محکم توماس روسیچکی همه و همه به دستان فان‌درسار ختم شدند و فرگوسن در پایان می‌دانست که چقدر در این پیروزی وامدار دروازه‌بان هلندی‌اش است: «آرزو می‌کردم کاش او به جای 41 سال، 21 سال سن داشت ولی حتی در این سن هم او ذات خود را به نمایش گذاشت». اصلا عجیب نبود که حرف‌های کنفرانس پس از بازی حول فان درسار بچرخد چون آرسن ونگر هم گفت: «دروازه‌بانی در مقابل ما ایستاد که هر هفته مرد هفته است. ما نباید می‌باختیم ولی به تیمی باختیم که دقت بسیار بیشتری داشت». اما آیا آرسن کماکان مشغول فرافکنی است و آیا او بن فاستر دروازه‌بان بیرمنگام را که 2 هفته پیش دست او را از جام کارلینگ کوتاه کرد و یا ویکتور والدس سنگربان کاتالان بارسا را هم با فان درسار در یک سطح قرار می‌دهد؟ به هر حال فرگوسن یک برد اقتصادی دیگر را با رویکرد ضد‌حمله‌ای جدیدش دشت کرد تا در ضمن اسکولز و گیگز، پیرمرد‌های تاثیرگذار تیمش را برای نبرد سه‌شنبه‌شب لیگ قهرمانان با المپیک مارسی حفظ کرده باشد. حالا چه کسی می‌خواهد در مدح فوتبال هجومی که آرسنال را مقابل من‌یو به بن‌بست کشاند، چیزی بگوید؟
اعتراف ونگر به کمبود اعتماد به نفس
آرسن ونگر مربی باشگاه آرسنال در صحبت‌هایی اعلام کرد که تیمش پس از شکست 2 بر صفر مقابل منچستریونایتد در دیدار مرحله یک چهارم پایانی جام حذفی انگلیس از نظر روحی دچار مشکل شده است. گل‌های فابیو داسیلوا و وین رونی موجب شکست آرسنال شد، این تیم سه‌شنبه گذشته نیز از رقابت‌های لیگ قهرمانان اروپا حذف شده بود و 9 روز قبل از آن نیز در فینال كارلینگ کاپ مغلوب بیرمنگام شده بود. تنها شانس قهرمانی آرسنال در رقابت‌های لیگ برتر خواهد بود و ونگر در صحبت‌هایی اعلام کرد که این تست بزرگی برای قدرت روانی آنها خواهد بود. در پایان این دیدار ونگر به خبرنگاران گفت:
« باید از این دوره عبور کنیم. فکر می‌کنم که ناامیدی پس از دیدار سه‌شنبه قبل مقابل بارسلونا در دیدار شنبه‌شب تاثیرگذار بود. ما باید قدرت ذهنی و روانی خودمان را بازیابیم. باید در طول 2 یا 3 هفته آتی به این سوالات پاسخ دهیم». مربی آرسنال ادامه داد: «نمی‌توانم تلاش‌های تیم را نادیده بگیرم ولی اوضاع آن‌طور که می‌خواهیم پیش نمی‌رود. این همان مسیری است که باید به آن ادامه دهیم، به حمایت همدیگر نیاز داریم تا با قدرت بیشتری بازگردیم».