حتی سالوادور هم نتوانست کارلوس را نجات دهد، شهری که نامش به زبان مادری‌مان می‌شود «نجات دهنده». شهری که ابرهایش تا زمین تنها چند وجب فاصله دارد. همه چیز مهیا بود تا ایران در این ایالت به رستگاری برسد ولی این اتفاق نیفتاد. لانگ‌شات پایانی کمی آزارمان داد؛ خنده‌های کی‌روش که غرورش له شده بود و تکیه‌زدن علیرضا حقیقی به تیرک افقی دروازه، آندو که گریه می‌کرد و چند قدم آن‌طرف‌تر بوسنیایی‌ها خوش بودند از این پایان خوش ولی پسران ایران سهمشان پایانی تلخ بود. بازیکنان تیم درجه چندمی اروپا که روزگاری برایمان زنگ تفریح بودند، جام را برای ما تمام کردند. مردم شهر سالوادور که به «بایانوها» معروفند اعتقاد دارند شهرشان می‌تواند فرشته نجات باشد اما به نظر می‌رسد چیزی در این میان مانع این اتفاق شد، درست مثل رشته کو‌ه‌های «سرا دومار» در باهایا که بعضی اوقات مانع تجمع ابرها می‌شود. ابرها تعبیری است از اتحاد ایران، چیزی که در این چند بازی شاهد آن بودیم ولی یک پایان تراژیک و تلخ همه چیز را به ناگاه تغییر داد. تیم ملی ایران از گردونه رقابت‌های جام جهانی خارج شد آن هم با یک امتیاز ولی چیزی که اهمیت داشت این بود که یوزپلنگ‌های ایرانی تا جایی که توان داشتند جنگیدند ولی خب! بضاعت فوتبال ما تا همین اندازه بود.
چرا حذف شدیم؟
توقع از تیم چرا بالا رفت؟ نمایش خیره‌کننده و شکست سربلندانه مقابل آرژانتین این توقع را بالا برد؟ شاید بهتر بود بیش از اینکه خودمان را از پیش برنده بدانیم نقبی به برگزاری لیگ می‌زدیم، به نوع بازی و کیفیت لیگ برتر نگاه می‌کردیم. تمام اینها نشان می‌دهد ایران بضاعت فوتبالش تا همین اندازه بود. مگر ما قبل از جام جهانی چند بازی تدارکاتی داشتیم؟ تا همین جای کار هم خوب بود ولی نکته‌ای که در بازی با بوسنی به ما ثابت شد این بود که مزد ترس شکست‌خوردن است! این ایراد را می‌توان به کی‌روش گرفت که با وجود نیاز 3 امتیاز ولی باز با همان روش تدافعی بازیکنانش را به میدان فرستاد. تیم ایران برنامه‌ای برای گل زدن نداشت و اکثر حملاتش روی کارهای فردی صورت می‌گرفت، بیشتر دفاع کردن و بازی عرضی در دستور کار بود در حالی که بوسنی در فاز ضد حمله خیلی خوب توانست روزنه‌های ما را پیدا کند.
دژاگه؛ پاشنه آشیل
ما درست مثل بازی با آرژانتین روی چند اشتباه فردی گل خوردیم. اشکان دژاگه اولین اشتباه را انجام داد، او در این جام به جز بازی با آرژانتین در حد و اندازه بازیکن اصلی نبود، اصرار به حفظ توپ و دریبل زدن چند بازیکن تقریبا نیمی از انرژی توپ‌های ارسالی به محوطه جریمه بوسنی را گرفت. او آنقدر توپ لو داد که سرانجام اولین گل بوسنی به ثمر رسید. این فلسفه درست است که خیلی‌ها اعتقاد دارند وقتی ایران اولین گل را دریافت کند دیگر توان جنگیدن را نخواهد داشت. دژاگه با خودخواهی هر چه تمام‌تر مسبب این اتفاق شد حتی در صحنه‌های دیگر بارها شاهد بودیم چگونه عصبی بازی می‌کرد. نکته‌ای که شاید از چشم خیلی‌ها جا ماند و کسی به آن توجه نکرد این بود که اشکان در تمرینات نیز به هیچ‌وجه از لحاظ
روحی و روانی خوب نبود. این اتفاق بعد از بازی با نیجریه رخ داد. وقتی بر سر تمرین رسیدیم شاهد بی‌حوصلگی و گوشه‌نشینی او بودیم. دژاگه بدون شک از خودش انتظاری داشت که کریس رونالدو در این جام نداشت! بلندپروازی‌های این بازیکن در آخر موجب شد در 2 بازی نمایشی ضعیف به جا گذارد.
آدیوس کارلوس
کارلوس در حال بستن چمدان‌هاست، او خوب یا بد، ترسو یا شجاع، مربی بزرگی بود. همه چیز برایمان در این جام جهانی تمام شد به خصوص قرارداد با کی‌روش! کارلوس که غرورش را در بازی با بوسنی از دست رفته می‌دید با لبخند‌های تلخ ولی حرفه‌ای کار را تمام شده دانست. نکته قابل توجه حرف‌هایی است که او در کنفرانس خبری به زبان آورد: «ما همه تلاشمان را کردیم که موفق شویم اما به نهایت ظرفیت ذهنی‌مان رسیده بودیم، با این حال همه بازیکنانمان تلاش کردند و جنگیدند تا موفق شویم. فکر می‌کنم در این دیدار تجربه اروپایی ما مشخص شد. ما شانس خوبی داشتیم و حیف شد که گل نزدیم و با اشتباهاتی که در خط دفاعی داشتیم گل خوردیم و حذف شدیم. بازیکنانم نشان دادند اگر فرصت برای آمادگی کامل همانند سایر تیم‌ها در اختیار داشته باشند یا در لیگ‌های معتبر اروپایی بازی کنند، می‌توانند نتایج بهتری بگیرند. آنها کیفیت‌شان را در 2 بازی اول نشان دادند. طبق آنالیزی که خودم کرده بودم بوسنی بهترین تیم گروه بود. من حس تاسفی ندارم. هیچ بهانه‌ای هم ندارم و کسی را هم مقصر نمی‌دانم. تا حد امکان تلاش کردیم و بازیکنان ما عالی بودند و تعهدی که نشان دادند قابل تحسین است و مردم باید به آنها افتخار کنند. من امروز از زمین سربلند بیرون آمدم و به بازیکنانم خسته نباشید می‌گویم. آنها با وجود خستگی زیاد جنگیدند. ایران با 3 تیم خوب دنیا بازی کرد. با در نظر گرفتن تمام این مسائل متوجه می‌شویم که آنها خوب کار کرده‌اند. هدف اول ما این بود که به
جام جهانی برسیم چرا که شایستگی‌اش را داشتیم. برای ما مهم بود که به کارشناسان دنیا بفهمانیم که ما را جدی بگیرند. آنها اصلا ما را به حساب نمی‌آوردند. ما با مشکلات مالی و تحریم‌ها به اینجا آمدیم و توانستیم برای خودمان احترام به‌دست آوریم. هواداران ایران را از صمیم قلب دوست دارم. من بارها آمادگی‌ام را اعلام کردم که دوست دارم این پروژه را جلو ببرم اما هیچ پیشنهاد منسجم و محکمی به من داده نشد. کار در ایران باعث افتخار من بود. برای اینکه آنها همه عشق‌شان را به من دادند ولی شما نمی‌توانید در شرایطی که فقط یک نفر راضی است ازدواج کنید. این شبکه‌های اجتماعی و فیس‌بوک نیستند که تصمیم می‌گیرند. من منتظر شنیدن جواب بودم. امروز هم آمده‌ام از تمام کسانی که از ماندن من حمایت کردند تشکر کنم. من همیشه ملت ایران را در قلبم نگه می‌دارم».