جان دادن روی نیمکت شیاطین
امشب سرنوشت پیرمرد اسکاتلندی در تئاتر رویاها و در قامت لیگ قهرمانان اروپا برابر بندرنشینان مارسی رقم می‌خورد؛ مرزی میان جاودانگی در اروپا یا حذف دراماتیک. حضور چند دهه‌ای فرگوسن در قامت سکاندار شیاطین‌سرخ و اینکه چرا او نمی‌تواند از اولدترافورد با تمام جاذبه‌هایش دست بکشد، سوالی است بی‌جواب که در ذهن خیلی‌ها نقش می‌بندد. در طول دهه اخیر بار‌ها از سوی رسانه‌ها این پرسش مطرح شد که واقعا چه کسی می‌تواند جانشین مناسبی برای سرالکس در منچستریونایتد باشد؟ حتی خود پیرمرد اهل گوان گزینه‌هایی همچون گوآردیولا را مطرح کرد و هر از گاهی نیز برابر حضور احتمالی مردانی چون مورینیو روی نیمکت من‌یو بعد از خودش جبهه‌‌گیری کرد. با تمام این تفاصیل و در کمال احترام باید عنوان کرد فرگی تا لحظه‌های آخر زندگی‌اش نمی‌خواهد دست از هدایت شیاطین بردارد و این موضوع ما را به یاد جام جهانی 86 مکزیکو و چگونگی پوشیدن ردای سرمربیگری تیم ملی اسکاتلند می‌اندازد، شاید اگر در آن وقت و در گرمای سوزان مکزیک «جک استین» روی نیمکت اسکاتلندی‌ها جان نمی‌داد، فرگی هرگز همه‌کاره تیم ملی نمی‌شد.
تمام موفقیت‌های فرگی
قهرمان لیگ برتر انگلیس:
1993، 1994، 1996، 1997، 1999، 2000، 2001، 2003، 2007، 2008 و 2009
قهرمان جام حذفی انگلیس:
1990، 1994، 1996، 1999 و 2004
قهرمان جام اتحادیه انگلیس:
1992، 2006 و 2009
قهرمان لیگ قهرمانان اروپا:
1999 و 2008
قهرمان جام در جام اروپا:
1983 و 1991
قهرمان سوپرجام اروپا:
1983 و 1991
قهرمان جام باشگاه‌های جهان:
1999 و 2008
فوتبال، جهنم لعنتی
فرگوسن؛ مردی که به وقتش گرم و صمیمی است، مردی با اشتیاق بسیار به فوتبال و قضاوت‌های درست و همچنین مردی که خواسته‌اش تغییر نمی‌کند. موفق‌ترین مربی تاریخ باشگاه‌های انگلستان مردی چندبعدی است. عجیب نیست که پاتریک بارکلی شاخصه‌های او را چنین برمی‌شمارد؛ «جسور، سخاوتمند و کینه‌ای». تا زمانی که فوتبال در بریتانیا محبوب باشد نام فرگوسن و داستان‌هایی درباره او بر سر زبان‌هاست. هیچکس مثل او نتوانسته بزرگی و نواقص این بازی را در خود حل کند. او مردی است که در کارگاه‌های کشتی‌سازی بزرگ شده و کاملا از پوچی دستمزد هفته‌ای 150 هزار پوند به بازیکنان جوانش آگاه است؛ بازیکنانی که در بیست و چند سالگی اشتهای زندگی اشرافی را از دست می‌دهند. او خوب می‌داند که هفته‌ای 2 بار باید آنها را راه بیندازد، 9 ماه سال باید آتش آنها را روشن کرده و برای این کار از اشتیاق خودش به عنوان جرقه استفاده کند. ساده‌ترین عبارات، عبارات بارکلی هستند. او می‌نویسد آتش فرگوسن را 2 چیز روشن کرد؛ اولی دیدن بازی رئال‌مادرید در فینال 1960 جام اروپا، زمانی که 19 ساله بود و به عنوان بازیکن نیمه‌وقت برای کوئین پارک بازی می‌کرد و به همراه 135 هزار نفر اهل گلاسکو ورزشگاه را پرکرده بودند و شاهد جادوی آلفردو دی‌استفانو، پوشکاش و فرانسیسکو ژنتو بودند. در این بازی متوجه شد فوتبال چه لذت و زیبایی‌ای دارد. دومی شکست خودش به عنوان بازیکن در پست مهاجم میانی در چندین باشگاه از جمله رنجرز، باشگاه محبوب دوران بچگی‌اش بود. این شعله فقط یک بار در سال 2002 در سن 61 سالگی وقتی اعلام کرد به بازنشستگی فکر می‌کند، خاموش شد. به گفته بارکلی، همه چیز را کتی، همسر او تغییر داد. یک روز بعدازظهر همراه 3 پسرشان او را از خواب بیدار می‌کند و دستور می‌دهد باید در تصمیمش تجدیدنظر کند. کتی می‌دانست بدون درگیری روزانه با فوتبال و تمدد اعصاب در زمین سبز و همچنین روی کار آمدن سون گوران اریکسون، گزینه باشگاه به عنوان جایگزین، فرگوسن نابود می‌شود. همان روز زمستانی سال 1990 در تیم ذخیره منچستر جوانانی چون دیوید بکام، گری نویل و پل اسکولز دیده می‌شدند. این گروه به همراه رایان گیگز و نیکی بات پایه و اساس تیمی را برای فرگوسن تشکیل دادند که 11 بار فاتح لیگ برتر، 5 بار برنده جام اتحادیه و 2 بار پیروز جام باشگاه‌های اروپا شدند. شاید بخت یارش بود که با این بازیکنان همراه شد اما او چنان استعداد این بازیکنان را قوت بخشید که همگی حس اعتماد و وفاداری عجیبی به او داشتند. بارکلی می‌نویسد حتی دیوید بکام پس از جدایی از منچستر همیشه از باشگاه و مربی آن به نیکی یاد کرد.