انگار هیچ چیز سر جای خودش نیست، وقتی قرار است روزهای دراماتیک شکل بگیرد هیچ چیز نمی‌تواند جلودارش باشد، درست مانند سونامی ژاپن. هوای تورین با آن مه غلیظش را تصور کنید، اعتراض هواداران حتی از مرز سکوت نیز گذشته است و این بار آلکس نیز احساس هواداران پیچ شمالی ورزشگاه را درک می‌کند، انگار تضاد فرهنگی میان بانوی پیر، هواداران و جیجی دل نری حاکم شده است. در این میان تیفوسی‌ها نمی‌توانند محبوب را به دست غربیه‌ای ببینند که اینگونه آزارشان می‌دهد و از سوی دیگر مالکان باشگاه از این غریبه حمایت می‌کنند. ای کاش همه چیز مانند روزهای سابق بود، زیبا، دلنشین و رویایی. اما از روزی که پای این غریبه به تورینو باز شد ناگاه همه چیز تغییر کرد. کاپیتان روی نیمکت نشست، یووه پشت‌سر هم به هر تیم که فکرش را می‌کرد باخت و هیجان‌انگیزترین نتایج تنها دلخوشی به تساوی‌های کسل‌کننده بود. آلکس سکوت می‌کند، هواداران با سکوتشان اعتراض را نشان می‌دهند ولی پیرمردی که روی نیمکت بانوی پیر دلخوش کرده حتی به خودش اجازه نمی‌دهد تا پشت‌سرش را نگاه کند. واقعا مگر آله چه چیزی کمتر از فرانچسکو توتی دارد که اینگونه شاهانه از او استقبال می‌کنند، و چگونه می‌توان فراموش کرد آلکس چه روزهای سختی را به خاطر دل سپردن به پیراهن سیاه و سفید بانوی پیر گذرانده است، چه کسی می‌تواند بانوی سالخورده را به اندازه آله خوشحال کند و چرا بانوی پیر برابر روزهای دراماتیک سکوت می‌کند، چرا هنوز قراردادی به انعقاد نرسیده و چرا همگان به دل پیرو تنها به عنوان یک بازیکن نگاه می‌کنند. او تنها برای بانو نقش یک بازیکن ساده را ایفا نمی‌کند، آله کاپیتان است، یک سرباز وفادار و از همه مهم‌تر پسر ارشد بانوی سیاه و سفیدپوشی که در تمام لحظات تلخ و شیرین کنارش بوده. این احساس باید دو طرفه باشد و تنها تفاوتی شگرف می‌تواند این احساس را به تصویر بکشد. و از همه عذاب‌آورتر این است که تنها و تنها هواداران هستند که هنوز از روی سکو‌های جایگاه اختصاصی نام پسرک را با عشق فریاد می‌زنند. رمان یوونتوس با نام پینتوریکیو رویایی می‌شود و اگر قرار باشد امثال پیرمرد غریبه بر سر کارشان ابقا شوند کم‌کم حضور کاپیتان کمرنگ خواهد شد. شاید «بانوی» تورینی فکرش را نمی‌کند که کسی نمی‌تواند جای خالی آله را برایش پر کند و گذراندن وقت با غریبه‌ها تنها او را از محبوب همیشگی‌اش دور می‌سازد. کاش همه چیز مثل سابق، مثل روزهای خوش 2 سال پیش بود! و هر چه زمان بر خلاف خواسته ما پیش می‌رود فاصله‌ای ژرف را پدید می‌آورد. چه کسی می‌تواند پیش‌بینی کند اگر آلکس و هواداران با بی‌مهری‌های فراوان روبه‌رو شوند چه سرنوشتی به انتظار محبوب سیاه و سفید نشسته است؟ نگاهای بانوی پیر به غریبه اجازه می‌دهد تا او دست به نوشتن استعفا نبرد، نگاه بانوی تورین را تنها یک نفر می‌تواند درک کند، نگاه آله که حالا از دریچه نگاه هواداران نیز به وضوح نمایان است. تنها چاره کار کمی اندیشیدن است به روزهای خوشی که با هیچ کسی به جز دل‌پیرو تکرار نخواهد شد و آخرین راهکار برای خارج شدن از این بحران خروج غریبه‌ای است به نام دل نری. در اینجا زمان بهترین محکمه‌ای است که می‌تواند تداعی‌کننده اشتباهات باشد و ای کاش زمان به روزهای خوش گذشته بازمی‌گشت زیرا در حال حاضر انگار هیچ چیز سر جای خودش نیست. هوای تورین با آن مه غلیظش کمی دل‌گیر به نظر می‌رسد درست مانند ترانه‌ای غمگین که از نجوای جایگاه پیچ شمالی ورزشگاه شنیده می‌شود «اینجا بدون تو، هیچ لذتی برای هواداران ندارد...»
فان‌خال: پیروزی مقابل هامبورگ آمادگی برای دیدار با اینتر بود
هت‌تریک آرین روبن موجب شد بایرن به روند شکست‌هایش پایان دهد و بار دیگر شانس حضور در جمع 3 تیم بالای جدول بوندس‌لیگا را به دست بیاورد. لوئیس فان‌خال، سرمربی بایرن‌مونیخ معتقد است پیروزی 6 بر صفر تیمش مقابل هامبورگ در رقابت‌های بوندس‌لیگا، آمادگی خوبی برای تیم باواریایی برای دیدار روز سه‌شنبه‌اش در لیگ قهرمانان برابر اینتر بوده است. هت‌تریک آرین روبن موجب شد تا بایرن به روند شکست‌هایش پایان دهد و بار دیگر شانس حضور در جمع 3تیم بالای جدول بوندس‌لیگا را به دست بیاورد. فان‌خال که در پایان فصل جاری از بایرن جدا خواهد شد، در گفت‌وگو با سایت اختصاصی باشگاه بایرن گفت: چه کسی فکر می‌کرد چنین نتیجه‌ای به دست بیاید؟ اما این فوتبال است. هامبورگ بازی را خوب شروع کرد و ما را به دردسر انداخت. خوشبختانه ما با زدن یک گل عقب ننشستیم. این گل‌ها ما را از نظر ذهنی آزاد کرد. هواداران ما بی‌نظیر هستند. آنها به هر طریقی که می‌توانستند ما را تشویق می‌کردند.
لیگ قهرمانان اروپا
یک هشتم نهایی (دور برگشت)
بایرن‌مونیخ ـ اینترمیلان 23:15
ورزشگاه آلیانس آرنای مونیخ / رفت: (یک بر صفر)
منچستریونایتد ـ مارسی 23:15
ورزشگاه اولدترافورد منچستر / رفت: (یک بر یک)