مهدی طاهرخانی: بعد از 2 نمایش دل‌انگیز، باخت 3 بر یک برابر بوسنی چک محکمی بود. آنقدر خشک و بی‌رحم که نه‌تنها از خواب بیدارمان کرد که رویاهایمان را هم فراری داد. منتظر حماسه بودیم اما با جیب خالی. می‌خواستیم شیر شکار کنیم با دانه شاه‌دانه اما نه. حقیقت همانی بود که دیدیم. بازی آخر پایان ماه‌عسل بود. آنقدر بد که می‌شود اسمش را ماه تلخ گذاشت. به همان تلخی که رومن پولانسکی در آن کشتی لعنتی روایتش کرد. حتی تلخ‌تر از پایان امانوئل سنیه، در نقش میمی فیلم ماه تلخ. فاصله ما با بوسنی شاید نتیجه 3 بر یک باشد اما تیمی که توانسته بود آرژانتین را تا دقیقه 91 متوقف کند چگونه ناگهان سر از سرزمین واقعی فاصله‌ها درآورد؟ این تیم به اندازه آن 3 تیم که در سال‌های 78، 98 و 2006 به این آوردگاه فرستاده بودیم پرمهره نبود. اصلا ستاره‌ای در آن حدو‌اندازه‌ها نداشت. پروین و قلیچ‌خانی، دایی و خداداد، کیا و کریمی. آنها شاه‌مهره‌های آن 3 تیم پیشین بودند اما ستاره تیم ما در این دوره تنها کارلوس کی‌روش بود. مردی با دستان کاملا خالی. مردان کلیدی‌اش نیمکت‌نشینان فولام و چارلتون بودند. مرد شماره یک‌اش در 2 سال اخیر روی هم رفته 3 بازی رسمی را انجام نداده بود. بهترین مدافعش(پولادی) یک فصل کاملا مصدوم بود. فقط یک بازیکن از این تیم را انتخاب کنید که همسنگ ستاره‌های پیشین ما باشد. فقط یک بازیکن و نه بیشتر. چک محکمی بود. آنقدر ضرب داشت که مستقیم برگشتیم به سرزمین واقعیت‌ها اما شاید اگر مسی و مازیچ آن بلا را سر ما نمی‌آوردند لولای درهای معجزه روان‌تر بود و چیزی به روی‌مان گشوده می‌شد اما نشد که بشود. بله حدواندازه‌های گلر رشیدمان تقریبا همینی است که دیدیم. جاگیری‌های بعضا بد و گل‌های غافلگیرکننده. آخرین باری که این جوان خوش‌چهره در یک بازی مهم برای پرسپولیس بازی کرد مربوط به داربی حذفی بود. می‌دانید نتیجه‌اش چه شد؟ تنها باخت 3 بر صفر تاریخ قرمزها در داربی در آن شب رقم خورد. قصد محاکمه حقیقی را نداریم چرا که در بازی با آرژانتین نشان داد اگر روزش باشد به سادگی تسلیم نمی‌شود اما امان از عدم آموزش درست. مقصر نه علیرضاست و نه کی‌روش. ما مکانیزم تربیت درست را در فوتبالمان نداشتیم که اگر داشتیم این بچه در 2 سال اخیر تا مرز نابود شدن پیش نمی‌رفت. باز هم از صدقه‌سری کی‌روش و اعتمادش بود که نشان‌مان داد بلد نیستیم از داشته‌هایمان استفاده کنیم. یک حقیقی داریم که می‌تواند 3 گل بد بخورد، یک حقیقی داریم که می‌تواند ستاره باشد. اینکه او به کدام سمت برود دست ماست. دست مربی باشگاهی ما. دست سرمربی تیم ملی ما. نشان به این نشان که مورینیو و کارلتو چه با کاسیاس و اسپانیا کردند. مگر علیرضا بزرگ‌تر از این اسطوره است؟ چک محکمی بود اما بیدارمان کرد تا هوشیار باشیم اگر واقعا می‌خواهیم روزی در جام‌جهانی از تیمی مثل آرژانتین امتیاز بگیریم، اگر می‌خواهیم سرانجام در بازی سوم این تورنمنت همانند قهرمانان ببریم و از گروه صعود کنیم می‌بایست هزینه‌اش را بپردازیم. عوض اینکه در طول یک سال 30 میلیارد هزینه تیمداری استقلال و پرسپولیس کنیم که سرانجام 4 داربی متوالی حال فوتبال را بهم بزنند، پول را به جایش و صحیح هزینه کنیم. کی‌روش را حفظ کنیم و کی‌روش‌ها را به لیگ برتر بیاوریم. مثل مسیری که ژاپن رفت و در حال ادامه دادنش است. اگرچه آنها هم با یک امتیاز با جام وداع کردند اما نمایش‌شان نشان داد با فوتبال گلخانه‌ای پا به برزیل نگذاشتند. البته آنچه ما داریم و کره و ژاپن از داشتنش محروم هستند ژنی است که اجازه می‌دهد بیش از هر تیم دیگری بدویم. فیزیکی است که مدافعانی با کلاس واقعی در اختیارمان قرار می‌دهد. به فیزیک عناصر دفاعی ما خوب نگاه کنید، کره و ژاپن چگونه می‌توانند چنین ژنی را بسازند؟ جام‌جهانی برای ما به پایان رسید اما این پایان می‌تواند آغاز یک دوره باشد. کی‌روش با یک تیم کاملا معمولی اما یکدست، با مجموعه‌ای که ستاره همسنگ ستاره‌های سابق ما را نداشت فقط در طول 3 ماه مجموعه‌ای ساخت که همه را متحیر کرد. به بازی با بوسنی زیاد توجه نکنید، ما «پلان پیروزی» نداشتیم و آنچه کی‌روش آموزش داده بود گل نخوردن برابر نیجریه و آرژانتین بود که از شانس بدمان نابغه عصر در آخرین لحظه همه چیز را خراب کرد. شاید در محاسبه کی‌روش با 3 مساوی قرار بود صعود کنیم. با یک امتیاز و تنها یک گل زده بدترین عملکرد آماری را بین همه ادوار حضورمان داشتیم اما این همه واقعیت نیست. تیم بدون ستاره که گفته می‌شد کیسه گل می‌شود تا روز آخر شانس صعود داشت. مهم‌ترین خروجی جام بیستم برای ما این واقعیت بود که اگر در بدترین حالت ستاره نداشته باشیم (که انصافا هم نداشتیم) با برنامه و مدیریت می‌توانیم برابر نیجریه و آرژانتین مقاومت کنیم و این آغاز یک دوره است. مربیانی که به مدافعان ما می‌آموزند چگونه با بستن فضا و به کنار کشاندن توپ،کاری کنید که مسی، آگوئرو، ایگوآین و دی‌ماریا تا دقیقه 91 خنثی شوند. اگر امروز به هر بهانه‌ای کی‌روش را از دست بدهیم و بدتر از آن مردی در حد، اندازه و سواد او نیاوریم آن وقت به سرخط بازگشتیم. به همان جایی که درخشان، روشن و مظلومی در آن کز کرده و با خنده می‌گویند این آرژانتین مهارشدنی نیست و ما کیسه گل می‌شویم! ما مربی بلندپرواز می‌خواهیم که شب قبل از بازی با بوسنی به بازیکنانش بگوید در حال آنالیز فرانسه هستم برای بازی یک‌هشتم نهایی. باور کنید مسیر تحقق رویا از همین‌جاست؛ با مردانی شجاع، اصولگرا و بزرگ.