ما با 2 چشم، آن چشم تو را می‌بینیم که می‌بیند و تو با آن چشم، ما را نگاه می‌کنی که نمی‌بیند؛ با همان چشم که اشک را به درون می‌ریزد تا هیچکس نفهمد بعد از جنگ در این چند سال که زیادی زنده بودی، چه از دست این روزگار آزگار کشیدی ای آموزگار همیشه متبسم جهاد و مبارزه. ای سردار که دنیا را با یک چشم نگاه می‌کنی، با همانکه نمی‌بیند؛ با همان چشم که به شهادت رسید و الان سنگ مزارش روی صورت توست. اجازه می‌دهی 2 انگشتم را روی این زیارتگه عشاق بگذارم و برای این «چشم شهید» فاتحه بخوانم؟... بسم رب الشهداء و الصدیقین برایت باید آشنا باشد؛ گاه گاهی برو و وصیتنامه‌ات را بخوان که در سه‌راه شهادت با خون همسنگرت؛ با خونی که داشت از چشمت می‌چکید، نوشتی. بخوان که قانون اساسی جمهوری اسلامی، یکی از صفحاتش وصیتنامه توست. اینکه حالا به شهادت نرسیده‌ای و زنده مانده‌ای، لابد لیاقت می‌خواست که تو نداشتی، اما اینکه امروز امام تو خامنه‌ای است، لیاقتی بود که همه شهدا نداشتند. آنها خامنه‌ای رئیس‌جمهور را دیده بودند اما تو آخرین سفیر مسافری را امام می‌خوانی که قرار است بزودی بازگردد از سفر. بو کن بهار را. می‌شنوی؟ مردی در راه است. بهار، صدای قدم زدن‌های مهدی فاطمه است در آخرین کوچه پس‌کوچه‌های زمستان. بس است زندگی در بن‌بست غیبت. نه سردار؟ بیا برای ظهور، وقت تعیین نکنیم؛ مولای خامنه‌ای شاید عجله داشته باشد که بیاید و جهان را که پر از ظلم و جور است، پر‌کند از عدل و داد. بگذار یک بار هم مصلحت شیعه در اجرای «عدالت» باشد. برای آمدن، برای ظهور، یوسف زهرا از من و شما بیشتر عجله دارد. می‌ترسم بگویم کی سر می‌رسد سحر، زودتر برگشت از سفر. تا اذان صبح به افق ظهور، وضوی تو را می‌خواهد در شط خون. با من جنوب می‌آیی؟ دوست دارم بلد‌راه، تو باشی که جنگ را مثل دنیا با یک چشم می‌بینی. با همان چشم که ما خیال می‌کنیم نمی‌بیند. اما می‌بیند؛ خوب هم می‌بیند. تو شهدا را در بیداری با همین چشم می‌بینی. مگر نه این است که این چشم تو به شهادت رسیده است؟ مگر نه این است که شهید، شهید را می‌بیند؟... «بسی گفتیم و گفتند از شهیدان، شهیدان را شهیدان می‌شناسند»... سردار! اگر تو جانباز چنددرصدی، چشمت چه گناهی کرده است؟ چشم تو شهید صددرصد است؛ مثل همه پیکر شهید دقایقی. در دفترچه خاطراتت جای اسم یک شهید خالی است؛ چشم تو. آری! آن شهید والامقام همین چشم توست. هر بسیجی شیدای این چشم توست. این یک چشم معمولی نیست؛ خدا بر چشم تو سرمه شهادت کشیده است. چقدر هم زیبا! ... اما سردار! یک چشم از چشم تو زیباتر است و آن هر دو چشم عباس بن علی است. علمدار کربلا گفتم؛ گریه نمی‌کنی؟ اباالفضل یک شهید هزار شهید است؛ درست مثل برادرش حسین. مثل علی‌اکبر. گاهی اعضای یک بدن از تمام آن بدن، زودتر به شهادت می‌رسند. قبل از عباس، این «کفین اباالفضل» بود که به شهادت رسید. دستی بر بدن نداشت اما تو می‌توانستی از چشمان قشنگش بخوانی که «سر تا پای من مست رخ ماه حسینه». عباس مست رخ ماه حسین بود و ما مست رخ «ماه حسین» که عباس بود... سردار! تو می‌توانی به خامنه‌ای بگویی علمدار، من که نمی‌توانم. تو شست‌و‌شو کرده‌ای، من کجا و خرابات کجا؟ دل خوش به اینم که هر لشکری، سیاهه‌لشکر می‌خواهد... گفت: «سر تا پای من مست رخ ماه حسینه، چشمای پر از اشکم سر راه حسینه/ بی‌تاب حسینم، بی‌خواب اباالفضل/ رویای لب اهل زمینه، مشک خالی از آب ابالفضل/ از روز ازل دل به علمدار تو دادم، تا روز قیامت می‌رسی «آقا» به دادم/ من هستم مریدت، تو هستی مرادم/ تو شاه همه اهل جهانی، من عبد و غلام خانه زادم»... سردار! من اگر هم بخواهم به نايب امام زمان سلام کنم، تو را واسطه می‌کنم و می‌گویم: «ای نامه که می‌روی به سوی حسین، از جانب من ببوس روی حسین». سردار! برای ما حسینیه جماران، بیت رهبری است و این هر دو خیمه حسین است برای ما. سنگر خوب و قشنگ‌تان در فتح خرمشهر هم خیمه حسین بود. اگر نبود، خدا با 2 دست بریده برادرش خرمشهر را آزاد نمی‌کرد. یادت هست در دوکوهه، کوچه باز می‌کردید و آهنگران برای‌تان از کربلا می‌خواند؛ یادت هست؟ سردار! در صورت تو شهیدی آرمیده است که ما خیال می‌کنیم نمی‌بیند ولی تا آن سوی هستی می‌داند و می‌بیند که قصه چیست. چشمی که شهید باشد، شاهد تمام ماجراست. می‌شود از چشمت، از همان چشم که ما خیال می‌کنیم نمی‌بیند، حال بابای خاطره را بپرسی؟ یکی، دو روز پیش قصه‌اش را نوشتم. پدرش علیرضا همرزم تو بود و اینک مثل یکی از چشم‌های تو به قافله شهدا پیوسته است. سردار! سال تحویل نمی‌خواهد بهشت زهرا بیایی. بنشین کنار همین چشمت که ما خیال می‌کنیم نمی‌بیند ولی می‌بیند. گاهی پنجشنبه‌ها یا غروب جمعه که دلت می‌گیرد، برو کنار چشمت و برایش فاتحه بخوان. اصلا تا به حال شده که خواب چشمت را ببینی؟ من فقط 2 بار خواب پدرم را دیده‌ام. تو چند بار خواب چشمت را دیده‌ای؟... اما من تا به حال زیاد خواب چشم تو را دیده‌ام. من خواب چشم تو را که ما خیال می‌کنیم نمی‌بیند، زیاد در بیداری دیده‌ام. آخرین بار کی تو را دیده‌ام؟... 18 تیر در سه‌راه جمهوری؟! ... فتنه 88 هر چه گشتم ندیدمت. نه که نبودی، بودی اما من ندیدمت و نشد که برای چشمت این شهید والامقام فاتحه بخوانم. یک بار خوب یادم هست که در خیابان انقلاب، دوستم کمیل گفت: همین الان اینجا بود، رفت. از ندیدنت دلم گرفت. فتنه که خوابید رفتم بهشت زهرا... و خدای من! دیدم آن مرد که دارد برای حسن باقری فاتحه می‌خواند، تو هستی. جلو نیامدم. شنیده‌ام برای شهید، از همان راه دور فاتحه بخوانی قبول است. از همان راه دور، چشمانم را بستم و برای چشم تو فاتحه خواندم. فاتحه که تمام شد، چشم که باز کردم، دیدم چند تا جوان حلقه‌ات کرده‌اند و تو داری به آنها می‌گویی؛ این شهدا هستند که باید برای ما فاتحه بخوانند. آمدم جلو. سلام و علیکی و بوسه‌ای بر یک شهید که مزارش روی صورت توست. آنجا رویم نشد که بگویم. الان برایت می‌نویسم: می‌شود به «چشم شهیدت» بگویی برای من فاتحه بخواند؟... بگو این فاتحه را فوت کند توی صورتم تا نسیم فکه مرا هم وصل کند. من بریده‌ام این روزها سردار. خسته شده‌ام. تو هم فکر کنم بریده باشی. خسته شده باشی. بلاتکلیفی! نمی‌دانی علی فضلی، آن چنددرصدی است که به شهادت رسیده یا این تن رنجوری که خرد خرد دارد شهید می‌شود؟ سردار! مابقی تو را ما داریم شهید می‌کنیم. آنجا که با کم‌کاری خود، کاری می‌کنیم رهبر بگوید «این‌عمار». خوب می‌دانم که این «این‌عمار» دل تو را شکست. من از عمق همان چشم شهیدت می‌فهمم تمام غیرتت را ای مرد. می‌خوانم از همان چشم شهیدت که دنیا را برایت زندان کرده‌ایم ای مومن خدا. هر چه بعد از جنگ نفس کشیدی، ممد درد بود. زندگی در قفس بود. سخت است بی‌شهدا زندگی کردن، نه؟ دلت برای 2 حاج احمد خیلی تنگ شده، نه؟ متوسلیان و کاظمی. همت و باکری. چمران و باقری. موحددانش و کریمی. قجه‌ای و کارور. وزوایی و ورامینی... حتما باید اسم چشم شهیدت را هم بیاورم که باور کنی جا مانده‌ای از کاروان؟... نمی‌خواهم بگویم «یاران چه غریبانه رفتند از این خانه». من از اساس با این شعر مشکل دارم. اگر آنکه مانده، تو هستی و آقاعزیز و مادر شیرودی و خاطره، باید گفت: «یاران چه غریبانه، ماندند در این خانه». انصافا غریب نیستی؟ احساس تنهایی نمی‌کنی؟ سخت نیست؟... آفرین! خیلی سخت است. احسنت بر صداقتت! ... «یاران چه غریبانه ماندند در این خانه، هم سوک غم یار و هم هجرت پروانه»... سردار! آخرین بار کی در حوض جلوی حسینیه حاج همت پادگان دوکوهه وضو گرفتی؟ دلت برای صدای همت تنگ نشده است؟... چشم‌هایش! چشم‌هایش! چشم‌هایش! چشم همت دیوانه می‌کرد آدم را. دلت برای چشم شهید خودت چی؟ چه رنگی بود؟ گاهی که دلت از دست این مردم می‌گیرد، بنشین کنار چشم شهیدت و با مردمک چشمی که الان در بهشت است و خیلی هم پیش تو نیست، نجوا کن. گاهی مردمک یک چشم بویژه وقتی شهید باشد، بیش از مردم کوچه و بازار زبان آدم را می‌فهمد. مردمک چشم‌هایت الان کجاست؟ بگو بیاید و از تو دفاع کند. نیست! شاید هم هست و تو نیستی. بین تو و چشم شهیدت، آن اندازه که از پهنای صورتت هویداست، فاصله نیست. فاصله خیلی بیشتر از این حرف‌هاست. مثل فاصله خاطره از پدر شهیدش علیرضا. مثل فاصله بهشت از این دنیا که با این همه فاصله از بهشت، نمی‌دانم چرا اسمش را جهنم نگذاشته‌اند! شاید جهنم فاصله‌اش به بهشت از فاصله این دنیا تا بهشت کمتر باشد. حالا عزیز من، دیدی چرا گفتم: یاران چه غریبانه ماندند در این خانه، هم سوک غم یار و هم هجرت پروانه؟ سردار! هر چه پروانه بود رفت. این پروانه‌ها که گهگاه دور و برت می‌بینی، یک مشت پر سوخته‌اند. پروانه نیستند. پروانه آن چشم شهید تو بود که رفت. این یکی چشمت دارد می‌سوزد. مثل دلت؛ شبیه آن وقتی که قلبت تیر می‌کشد. قلب، تنها تفنگی است که وقتی تیر می‌کشد، به جای دشمن می‌زند به خودش. قلب تنها شیشه‌ای است که وقتی می‌شکند، هیچ دستی را نمی‌برد الا خودش. حیف که نمی‌دانم چند درصد شیمیایی داری و الا به تو می‌گفتم که عناصر بیبصیرت جدول مندلیف چه بلایی که بر سر سینه جانباز اعصاب و روان نمی‌آورند. سردار! تمام سینه تو آسایشگاه ثارالله است و خدا را شکر کن که وقتی قلبت در این جنگ روزگار می‌شکند، ضربان قلبت به جای «حسین حسین» می‌رود روی موج «عباس عباس». حالا به من بگو در فاصله این دو صدا باید کدام روز را به تو تبریک بگویم؛ روز پاسدار یا روز جانباز؟! تو سردار! نه پاسداری و نه جانبازی اما هم پاسداری و هم جانبازی. تو مثل زینب می‌مانی. داری «سعی» می‌کنی میان این 2 مقام و هروله‌ات آنجاست که آب را سراب می‌بینی. آب را شراب می‌بینی. آب را حباب می‌بینی. این هر سه دشمن تو هستند. حواست هست؟! آب فقط در اروند بود. اروند، وحشی نبود. اتفاقا خیلی هم مهربان بود. وحشی کسانی هستند که دل نازنین تو را می‌شکنند. وحشی، مثلث سراب و شراب و حباب است. سراب مارقین. شراب قاسطین. حباب ناکثین. همان زر و زور و تزویر. سردار! ابوتراب عین آب بود. رهبر حكيم انقلاب عین آب است و دشمنان علی در هر زمانه‌ای، جملگی سر و ته یک کرباسند. سراب و شراب و حباب، سر و ته یک کرباسند. سردار! تو هم عین آب می‌مانی. عین اروند. عین پازوکی. عین محمودوند. درست است که الان جنگ روزگار است اما اگر گریبان تو را سه ضلعی سراب و شراب و حباب، چسبیده‌اند و رها نمی‌کنند، شک نکن که امروز هم روزگار جنگ است. دیروز تو باید در سه‌راه شهادت می‌جنگیدی و امروز در سه‌راه جمهوری و فردا در سه‌راه سایبر. الان جنگ، جنگ «آنلاین» است با «چفیه». مرز جنگ زیاد روشن نیست. سردار! بگو که همت، آنلاین نبود. بسیجی بود. بگو که باکری آنلاین نبود. بسیجی بود. بگو این حرف‌ها را... و بگو که در فاو، صدها کیلومتر جلوتر از خمینی می‌جنگیدید و کسی شما را متهم به خروج از ولایتمداری و شکستن دل امام نمی‌کرد. بگو که جنگیدن در روزگار جنگ، آسان‌تر بود از جنگیدن در این جنگ روزگار. بگو که از ماه نباید بر فرق ستاره‌هایی که عاشقانه و عاقلانه و شهادت‌طلبانه خامنه‌ای را دوست دارند، چماق ساخت. بگو این حرف‌ها را... بگو که حتی به بهانه نهی از منکر دوست، جهاد با دشمن را نباید رها کرد. بگو که شمر در قتلگاه گوگل نشسته روی سینه حسین و دارد از خورشید سر می‌برد. بگو که رقیه باز هم دارد یتیم می‌شود و زینب تنهاست. بگو که من یعنی «علی فضلی» را رها کنید و ببینید منطقه را. بگو که عدالت، ولایت، این همه یار داشت و ما نمی‌دانستیم! بگو کسانی که یک زخم به شمر نینداخته‌اند، چگونه دارند دست و پای علی‌اکبر را می‌بندند. بگو از اتحاد سراب و شراب و حباب، علیه سربازان سپاه آب. بگو این حرف‌ها را... و بگو که تیغ بر شمر نینداختند، اما در عوض هلهله کردن از خطای دوست، اسمش نهی از منکر نیست. بگو که هزار صفحه نوشتن و چند غلط داشتن، دل رهبر را نمی‌شکند. بگو که دل رهبر را شمر می‌شکند که روی سینه حسین نشسته است. بگو که دل رهبر را «این همرهان سست‌عناصر» بیبصیرت می‌شکنند. بگو که بابای ماست خامنه‌ای. آری! تو هم بگو... و راستش را بگو... راستش را بگو سردار! الان چند‌درصد بدنت به شهادت رسیده است؟ آیا بنیاد شهید برای چشم شهیدت کارت صادر کرده است؟ سردار! هنوز چشم تو در نوبت است که اینگونه سخاوتمندانه بذل و بخشش می‌کنند واژه مقدس شهید را تا دل تو، من، خاطره و مادر شهیدان جنیدی بشکند اما در عوض نشکند چینی نازک تنهایی کسانی که حسین غلام‌کبیری را در همین فتنه 88 به شهادت رساندند. علی گفت، به ابن‌ملجم شیر بدهید اما دیگر دستش شمشیر نداد. اینجا عده‌ای معنای قصاص را بد فهمیده‌اند و معتقدند کار ابن‌ملجم در شب قدر، تقصیر حرف‌های علی بود که در «نهج‌البلاغه» زد. اینجا سردار! عده‌ای معتقدند چون علی از غصه درآوردن خلخال از پای پیرزن یهود، دق کردن را روا دانست، پس صفر تا صد حق با یهودای مصلحت است! و چون علی چنان کرد، باید در عوض، چادر از سر زن محجبه در روز عاشورا کشید، تا دل علی نشکند! و باید کمی علی کوتاه بیاید، کمی معاویه، تا اصلا صفینی نباشد که از دلش نهروان درآید. تا اصلا جمل نباشد... و چون علی روزی از طلحه تعریف کرده بود و دگر روز با زبیر در یک قاب نشست، پس ناکثین، عماران علی بودند! ... و عمار و مقداد و مالک و ابوذر، بد، ابوزر و ابوزور و ابوتزویر و ابومصلحت و عموزنجیرباف و امار با الف، همه خوب! ... و همه معلم اخلاق! ... الان وقت خوبی است. بهانه هم دست‌مان آمد. چنان جوی درست می‌کنیم که همه چیز، بی‌اخلاقی باشد، الا بی‌بصیرتی! ... سردار! هیهات که فتنه 88 را فراموش کنیم. سردار! اینجا جماعتی هستند که معتقدند چون علی احترام همسر پیامبر را نگه داشت، پس تنها ناسزایی که حد شرعی ندارد، فحاشی علیه عمار است... و تنها شعاری که حد قانونی ندارد، «مرگ بر اصل ولایت فقیه» است... و چون «آقا» گفتند؛ حتی اگر عکس مرا هم پاره کردند، شما سکوت کنید، آنقدر باید سکوت کرد که رهبر « این عمار» بگوید... و چون «آقا» توصیه به اخلاق کردند، فقط باید بچه حزب اللهی را زد... و چون «آقا» امر به قانون کرده‌اند، فقط باید سعید تاجیک را زندانی کرد... و چون «آقا» گفتند؛ به احدی ظلم نکنید، فقط باید بچه‌بسیجی‌ها مظلوم باشند و فقط باید بر سر عمار داد کشید... تا آن منافق ملعون برای بازگشتش به نظام شرط معین کند... تا کسی با موسوی‌خوئینی‌ها کار نداشته باشد که گفت: این بار باید علی را از تخت پایین کشید... قصه این است سردار! بگو اینها را تا بلکه فتنه از یادمان نرود. تا چشم شهید تو را فراموش نکنیم و خیال نکنیم فحاشی و دروغ و تهمت علیه تو آزاد است. سردار! کمی بیشتر «همت» کرده بودی، الان داشتی با «محمدابراهیم» پرسه می‌زدی در خیابان‌های بهشت. در ماتم خیبر، در سوک بدر، در فراق آب اروند، لطفا افسوس بخور مرد. این آه و افسوس کمترین سهم توست... «توپ تانک بسیجی دیگر اثر ندارد» کمترین سهم توست. سردار! بیا بنشین در اتوبوس کاروان راهیان نور و تا جنوب، همسفر ما باش. برای ما از سمت چپ جاده بگو که محل شهادت یکی از 2 چشم توست و از سمت راست سه‌راه شهادت که دو‌سوم بدنت آنجا به شهادت رسید. می‌دانم چرا روی ویلچر نمی‌نشینی. تو آنقدر سبکی که مثل سبکباران می‌خرامی و می‌روی و عاقبت مرا تنها می‌گذاری و می‌روی. پس نخاع تو را همان خدایی قطع نکرد که خرمشهر را آزاد کرده بود و الا جای تو حتی روی ویلچر هم نیست. جای تو درون تابوت است. راستی، گفتم تابوت! از مراسم تشییع پیکر چشم شهیدت برایم بگو. روی تابوت چشم شهیدت آیا پرچم 3 رنگی که گذاشتی، «الله» نداشت؟! ... از شب هفت چشم شهیدت بگو! ... و بگو که بعد از شهادت این چشمت، چه مقدار نگاه که پاک و معصوم به یتیمی رسیدند. سردار! کاش چند تا شهید مثل چشمان تو بیشتر داشتیم که مثلث سراب و شراب و حباب به امام جام زهر نمی‌داد. می‌دانی! تو باید به چشم خود بگویی «این عمار» هر وقت که دلت برای برادران دستواره تنگ می‌شود. بخشی از صورت تو، امتداد بهشت زهرای من است: قطعه 26 ردیف صورت، شماره آن چشم که ما خیال می‌کنیم نمی‌بیند، ولی خوب می‌داند و می‌بیند که آن سوی هستی قصه چیست. این چشم، یادگاری جنگ است که خدا تقدیم تو کرد. «روزگار جنگ» بعثی‌ها یک چشمت را گرفتند و اینک در این «جنگ روزگار» بعضی‌ها باز تو را نشانه گرفته‌اند. مکتب بعثی‌ها حتی عراق هم نبود. کوفه بود، اما مکتب تو مکتب کربلاست. مکتب تو «آرم سپاه» است. مکتب تو دقیقا روی قلب توست. مکتب تو صدای ضربان قلب توست. مکتب تو «حسین حسین» است. مکتب ما اما آن چشم توست که خیال می‌کنیم نمی‌بیند. آهای حاج علی فضلی! تو آنقدر برایم مقدس بودی، که قبل از نوشتن این متن، وضو گرفتم و هنگام مسح سر، یادم آمد که اگر تو نبودی، باز هم «علقمه» را بر یتیمان حسین بسته بودند.ای مرد! معلم انشای سال اول راهنمایی از من خواسته بود با «دجله و فرات» جمله بسازم. نوشتم «اروند»... و مابقی کلمات جمله ام مثل 15 درصد از بدن تو افتاد توی آب و در جزر و مد «والفجر 8» گم شد. خانم معلم خودش همسر شهید بود؛ خانم قره چه داغی. بنده خدا زد زیر گریه، اما من چون مرد بودم، بغضم را نگه داشتم برای روز مبادا. امروز وقتش است که در مظلومیت تو گریه کنم. سراپای بدن تو برای من روضه عباس است، جز آن چشم که «ما رایت الا جمیلا» است. سردار! می‌دهی با چشمانت یک عکس بیاندازم، پز بدهم که من هم با شهدا عکس دارم؟! می‌شود اشک‌های مرا با همان چشمی ببینی، که ما خیال می‌کنیم نمی‌بیند. آهای حاج علی فضلی! ما تو را از همت و باکری بیشتر دوست داریم ها. گفته باشم؛ نگی نگفت. به قول بابای خاطره، توی خواب پس پری شب، یه دونه باشی! سردار! تو سال‌هاست که به صورت «آنلاین» داری شهید می‌شوی. سال‌هاست. هر وقت فتنه‌ای می‌شود و تو را در سه‌راه شهادت... ببخشید؛ سه‌راه جمهوری می‌بینم، خدا را شکر می‌کنم که علی فضلی با ماست و قوت قلب می‌گیرم. آخر می‌دانی! آشوبگران عاشورا از تو مثل همان می‌ترسند که «آقا» گفت اسرائیلی‌ها مثل همان می‌مانند! الان شرایط طوری است که به راحتی نمی‌توان کلمه «سگ» را بر زبان جاری کرد و مثل خدا «کمثل الکلب» گفت. راستی! آخرین بار تو را کی دیدم که این همه دلم برایت تنگ شده است؟... تو بابای مرا در جنوب جا گذاشتی، یا شهدا تو را جنب بهشت جا گذاشتند؟! ... تمام زندگی‌ام این روزها پر شده از «علامت تعجب». این فرش را در کویر، «ننه علی» با چه مشقتی بافت و چقدر زجر کشید تا «علی» را سرباز «مکتب ولایت فقیه» بار بیاورد! (علامت دسته عزاداری سیدالشهدا) «ننه علی» می‌تواند مادر تو باشد! (علامت‌اینکه وقتی علم از دست عباس افتاد، فاطمه زودتر از ام‌البنین خودش را بالای سر عباس رساند) اگر در قید حیات است، که خدا را شکر، اما اگر نیست، با همان چشمی که ما خیال می‌کنیم نمی‌بیند، می‌توانی «مادر» را ببینی که باز هم به جای «جبهه» می‌گوید «منطقه»! (علامت ظفر) همت رفت منطقه. باکری رفت منطقه. در روستای کیاسر شمال، مادر شهیدی که بچه‌اش را به جنوب فرستاده بود، می‌گفت: پسرم رفته منطقه. منطقه. منطقه. منطقه... آهای حاج علی فضلی! (علامت دستوری) «میدان لولو» بخشی از منطقه عملیاتی «الی بیت المقدس» است! (علامت سکوت ممنوع) تو با آن چشم که ما خیال می‌کنیم نمی‌بیند، باید شهدا را این روزها در «منطقه» زیاد دیده باشی! (علامت عاشقی) «ننه علی» که جای خود دارد. فکر کنم «علی» هم مالک را به جای مصر، رهسپار منطقه کرده بود! (علامت قیام) تمام منطقه خاور‌میانه امروز سه‌راه شهادت است و در «التحریر» برادران زین‌الدین را «اخوان‌المسلمین» صدا می‌زنند! (علامت وحدت) منطقه دارد از وصیتنامه 30 سال پیش تو که 5 سال بعد در یکی از والفجرها تمدیدش کردی، مشق می‌نویسد! (علامت عشق) از دست توست و از دست منطقه رفتن‌های امثال توست که نتانیاهو حتی وقت نمی‌کند که سرش را به دیوار بکوبد! (علامت سگ) مساله تو مساله منطقه است. «الی بیت المقدس» مرجع تقلید آن کودک آواره‌ای است که برای رهایی بیت‌المقدس دنبال الگو می‌گردد و مرجع تقلید سیدحسن نصرالله، حضرت آیت‌الله‌العظمی خامنه‌ای است. (نقطه فصل‌الخطاب. داخل همین پرانتز بگویم: بابای ماست خامنه‌ای، نه یک کلمه کم، نه یک کلمه زیاد!) (علامت تخس بودن من) هر آنکس که سرباز «آقا»ست؛ خواه سرداری چون تو باشد و خواه هزاران هزار ستاره که کوچک‌ترین‌شان منم، «مساله‌های بزرگ» دارد. ما مساله شیطان بزرگیم و اسرائیل مساله ماست. عده‌ای می‌خواهند «صورت مساله» را پاک کنند و در مبارزه ما با دشمن، انحراف ایجاد کنند.
آهای حاج علی فضلی! اگر به من بگویی جانباز چند درصدی، من به تو خواهم گفت که الان چند درصد بدنت، درست مثل همان چشم که ما خیال می‌کنیم نمی‌بیند، هنوز از منطقه عملیاتی «الی بیت المقدس» برنگشته است. چه انحرافی است آن جریان‌که این یکی چشم تو را هم نشانه رفته است اما در روزگاری که بهار نزدیک است، نه فقط با شخص دجال کاری ندارد که از «ملت دجال» سخن می‌گوید و برای «ابوسفیان» پالس دعوت می‌فرستد، تا به دروغ ثابت کند که ما اهل مبارزه نیستیم؛ آنهم کدام ما؟! ... ما که نیمی از پیکرمان، پاره‌های تن‌مان، مثل آن چشم تو که ما خیال می‌کنیم نمی‌بیند، هنوز از منطقه برنگشته است. چه انحرافی است آن جریان‌که می‌خواهد ما جز منطقه، در یک جبهه دیگر هم بجنگیم. آن تکه از گوشت و پوست و استخوان تو که در کانال کمیل جا‌مانده بود، نسیم فکه آن را برد و اینک در کانال سوئز دارد جواب می‌دهد. جز منطقه ما را جبهه‌ای نیست. الان کل منطقه کانال حنظله است. اگر خاتمی از ملک عبدالله عربستان پول گرفته است، آنجا که در 9 دی چشم فتنه را کور کردیم، بخشی از جنگ ما در منطقه بود. این بار کدام ملک عبدالله و کدام منحرف دیگر می‌خواهند در منطقه عملیاتی «منطقه» به نفع آمریکا و اسرائیل بازی کنند؟! ... آهای حاج علی فضلی! خوب شد که شهید نشدی. زندگی در این «جنگ روزگار» تو را زلال می‌کند. زبانم لال، اگر تو هم با عزیز شهید شده بودی، الان سایت «فضلی آنلاین» یا از تفنگ تو بر سر باتوم ما چماق می‌ساخت، یا می‌گفت: «بسیجی واقعی، فضلی بود و جعفری»... آهای حاج علی فضلی! فتنه منطقه کمی پیچیده است؛ برادران افراسیابی، تو را در 8 سال دفاع مقدس دیدند. حالا در سه‌راه جمهوری و در سه‌راه سایبر، ما از آن چشم تو که خیال می‌کنیم نمی‌بیند، سهم داریم... تویی که به خامنه‌ای می‌گویی «علمدار»، اجازه می‌دهی خطابت کنیم «سردار»؟! ... گفت: سردار دوباره دشنه بردار، آن سو همه نهروانیانند؛ یک عده به فکر کیسه‌هاشان، یک عده به فکر نام و نانند؛ سردار دوباره دشنه بردار، در شهر کسی به فکر گل نیست؛ بر سنگ مزار حاج همت، جز رقص صدایی از دهل نیست؛ سردار ببین چگونه قرآن، بر نیزه به رقص و پاره پاره است؛ سردار ببین دوباره‌اینجا، شب‌ها چه سیاه و بی‌ستاره است؛ سردار بگو که لب ببندند، نامرد مترسکان گمراه؛ ها می‌شنوی؟ صدای گریه است، انگار علی نشسته بر چاه. من نمی‌دانم؛ من از چشم تو می‌دانم... سردار! (علامت اتمام حجت) من می‌دانم و تو... اگر یک بار دیگر رهبرم بگوید « این عمار؟»
***
سردار! راه بهشت از منطقه می‌گذرد. امروز در منامه، دیدم جوانی را که داشت با همان اسلحه تو در كربلاي 5 می‌جنگید؛ هیچ فکر می‌کردی در آن سنگر کوچک شرق ابوالخصیب تمام منطقه جا شود؟!