1- اتفاق ویژه دهم فروردین، باخت پرسپولیس به استقلال نبود، پنالتی کاملا واضحی که محسن ترکی آن را در «تُرک ندیدن» جا گذاشت هم نبود، حتی دهمین شکست دایی با قرمزها هم نبود؛ اینها برابر چیزهایی که اتفاق افتاد و کسی آن را ندید اصولا چیزی به حساب نمی‌آید. درست همان لحظه‌ای که سرمربی همیشه متوقع قرمزها با آن اعتماد به نفس فرازمینی‌اش رو در روی عادل فردوسی‌پور قرار گرفت تا باخت را تمام‌قد، گردن ترکی و بدشانسی‌های بازیکنانش بیندازد، نگارنده در یکی از روستاهای دورافتاده شمال ایران، چند نوجوان 14- 13 ساله را دیدم که کنار یک تلویزیون سیاه و سپید 14اینچ نشسته بودند و با چنان صدای بلندی گریه می‌کردند که در ابتدا تصور کردم پای جنازه عزیزی نشسته‌اند. آنچه من دیدم و آنچه علی دایی می‌گفت حقایق و مصنوعاتی بود که زاویه‌ای 180 درجه‌ای با هم داشتند. همان موقعی که دایی با چهره سرخ و برافروخته‌اش می‌گفت تیم من یک سر و گردن برتر از استقلال بود و انصافا بیراه هم نگفت، نوجوانی صدها کیلومتر دور از قلب پایتخت گریه می‌کرد و می‌گفت؛ حالا یکشنبه جواب بچه‌ها را در مدرسه چه بدهم! او در دنیای کوچک خود غرق شده بود و نمی‌دانست چه کسی عامل اصلی این مردن زیر آب است. گریه امانش نمی‌داد تا با گوش‌های آفتاب‌سوخته‌اش بشنود دایی می‌گوید وجدانش راحت است و ناراحت این شکست نیست. البته اگر در سکوت مطلق هم توجیهات تکراری و ملال‌آور سرمربی را می‌شنید قاعدتا چیزی از عذابش کاسته نمی‌شد چون اصولا درد و عذابی که او داشت متفاوت از آن موضوعی بود که دایی درباره‌اش صحبت می‌کرد.
2- صدها کیلومتر دور از تهران در یک منطقه بکر که ساکنان کم‌تعدادش عکس همه نعمت‌هایی که طبیعت به آنها بی‌هیچ منتی داده است سهمی از ثروت جامعه را در جیب ندارند، چیدمان بازیکنان پرسپولیس را روی دیوار خرابه‌ای دیدم که یکی از همین پسربچه‌ها آن را نوشته بود و جالب‌تر از همه اینکه 80 درصدش را درست حدس زده بود اما ای کاش علی دایی برخلاف دوستان کوچک و دوست‌داشتنی من برای یک‌بار تنها یک‌بار می‌فهمید تا ابدالدهر هم اصرار کند، نمی‌تواند از حمید علی‌عسگري یک دفاع کنار مطمئن بسازد چون او ذاتا پستش در آنجا نیست و اگر قرار به ساختش باشد تاوان آن دریافت گل‌هایی از جنس گل برهانی در داربی است و این هزینه گران‌تر از آن است كه این هواداران توان پرداختش را داشته باشند.
3- پرسپولیس داربی 70 را باخت و آخرین‌باری که یکی از تیم‌هاي استقلال و پرسپوليس توانسته بود هر دو بازی رفت و برگشت را ببرد دست‌کم نه به حافظه حقیر قد می‌دهد و نه به سن و سال دوستان کوچکم در این گوشه دنج تعطیلات. اتفاق ویژه شامگاه 10 فروردین دیدن نوجوانان دلشکسته‌ای بود که تنها دلخوشی زندگی حداقلی‌شان پیروزی همین تیمی است که علی دایی تا اینجای فصل یک تنه تنها در لیگ دهم، 10 شکست را به آن تحمیل کرده و حالا می‌گوید عذاب وجدان ندارد چون تیمش خوب بازی کرده است. اگر تیم او خوب بازی می‌کند پس تیم دنیزلی چکار می‌کرد؟ مجموعه پرویز مظلومی کمی بیشتر از حد معمول دفاع می‌کند و فوتبال را محتاط‌تر از آن چیزی بازی می‌کند که در قواره استقلال بزرگ باشد و اینک این موضوع بهانه‌ای شده در دست دایی تا دومین باخت متوالی‌اش به استقلال را توجیه کند. البته او نمی‌داند که کسی فرمانده فاتح را به خاطر کیفیت فتحش مورد شماتت قرار نمی‌دهد.
4- پرسپولیس در داربی 70 با 7 موقعیت گل نمی‌تواند حتی یک توپ را به تیر دروازه محمد محمدی بکوبد اما استقلال با فوتبالی که مظلومی آگاهانه آن را در تیم آبی‌ها پیاده کرده است با یک نصفه موقعیت می‌تواند به گل برسد چون حمید علی‌عسگری که تمام فوتبالش را در 50 متر زمین حریف بوده است، نمی‌داند و نباید هم بداند هنر آفسایدگیری یعنی چه! اینکه هادی نوروزی نمی‌تواند یک گلزن بزرگ باشد و بیشتر به درد کارگری در زمین می‌خورد تقصیر دایی نیست اما می‌توان از سرمربی جان‌سخت قرمزها پرسید چرا قبل از فصل به فکر این معضل نبودی؟ آیا او نمی‌دانست سطح کیفی این مهاجمان در چه اندازه‌ای است؟ آمار گل‌های غلامرضا رضایی در تمام ادوار لیگ برتر را دیده بود؟ پرسپولیس برخلاف چند فصل گذشته در این فصل با نظر مستقیم سرمربی‌اش بسته شد اما علی دایی نشان داد مرد بازار نیست.
5- شاید هم‌اینک بهترین خبر برای هواداران محبوب‌ترین تیم ایران خروج دایی از تیمشان باشد، شاید شنیدن این خبر مرهمی باشد بر زخم این باخت‌های تاریخی. شاید و شاید و ده‌ها شاید دیگر که فعلا حبیب کاشانی جملگی را در باغچه باشگاهش دفن کرده و این هواداران پرسپولیس هستند که باید لاجرم با فوتبال و ورزشگاه‌ها خداحافظی کنند. ای‌کاش دوستان کوچک من در آن روستا هر چه زودتر به این واقعیت آگاه شوند تا دیگر اینچنین لحظه‌های شیرینی نوروزشان قربانی سماجت یک نفر در تهران نشود.
6- یک معذرت ویژه به هادی عامل، گزارشگر خوش‌صدای دنیای کشتی بدهکارم؛ چندی قبل بود که در نوشته‌ای از او خرده گرفتم چرا در دهه دوم هزاره سوم میلادی تصور می‌کند هنوز تلویزیون سیاه و سپید در ایران وجود دارد.
عامل هنوز و طبق عادت دیرینه‌اش خطاب به کسانی که گیرنده‌شان رنگی نیست، می‌گوید فلان کشتی‌گیر زانوبندی را روی پایش دارد. بله آقای عامل! حق با شما بود، من شامگاه دهمین روز دهه 90، 3نوجوان گریان را پای یکی از همین گیرنده‌ها پیدا کردم که برخلاف علی دایی، وجدان‌درد نمی‌گذاشت اشکشان بند بیاید.