اسون گوران اریکسون و فابیو کاپلو باید به خود ببالند چون تنها مربیانی هستند که نه‌تنها در فوتبال پایتخت سرزمین چکمه‌ای مورد لعن و نفرین مردم دیوانه فوتبال قرار نگرفته‌اند، بلکه هر کدام با یکی از تیم‌های شهر ابدی رم به اسکودتو دست یافته‌اند. اسون با لاتزیو و یک سال بعد دون‌فابیو با رم. خیلی‌ها بر این باورند که تبدیل این 2 تیم به گروه‌هایی قهرمان ماموریتی غیرممکن به حساب می‌آید اما واقعیت این است که کاپلو و اریکسون این ماموریت را با موفقیت به انجام رساندند و در عوض هر دو متفق‌القولند که ماموریت غیرممکن چیزی نیست جز ساختن یک تیم ملی قهرمان در جزیره بریتانیا. اگر انگلیسی‌ها و اسکاتلندی‌ها خود را دیوانگان فوتبال می‌دانند سخت در اشتباهند چون بی‌شک رم پایتخت عاشقان بازی زیباست. شهری که قبل و بعد از هر مسابقه لاتزیو یا رم، سیلی از شور فوتبال در خیابان‌هایش به راه می‌افتد و تو هیچ صدایی نمی‌شنوی مگر درباره مسائل مربوط به برخورد پا با توپ. اما مساله اینجاست که در رم، کسی به خاطر جام‌ها و عناوین به فوتبال عشق نمی‌ورزد، عشق رمی‌ها به این بازی کاملا بی‌واسطه است طوری که معلوم نیست این مردم در دوران هزار ساله امپراتوری روم، بدون فوتبال چه می‌کرده‌اند؟ هرچه هست، آنچه امروز می‌کنند کاملا روشن است. آنها فوتبال می‌خورند، می‌آشامند، می‌گویند، می‌شنوند، می‌بینند، می‌دهند، می‌گیرند و گاهی هم بازی می‌کنند. همه چیز در ورزشگاه المپیکوی رم که انگار جای کلوزیوم باستانی شهر را گرفته است عجیب و غریب به نظر می‌رسد چون یک وقت ناگهان می‌بینی که این شور دیوانه‌وار درست در روز موعود و هنگامه داربی پایتخت میان آبی‌های لاتزیو و سرخ‌های رمی به المپیکو کشیده نمی‌شود. مثل داربی رفت 2 تیم که امسال کمتر از 50 هزار نفر را به سوی خود کشید در حالی‌که ظرفیت کامل ورزشگاه بر 80 هزار نفر بالغ می‌شود.
ما از فصلی صحبت می‌کنیم که لاتزیو در یکی از معدود موقعیت‌ها در دهه اول قرن بیست و یکم بالاتر از همشهری بسیار پرطفردار‌ترش قرار گرفته است و تازه با این حال در رده پنجم است و رم در رده ششم. یکی دیگر از عجایب رمی این است که در اردوگاه جالوروسی (آ.اس رم) جایی که اسطوره‌ای بی‌بدیل به نام فرانچسکو توتی، محبوبیت هر بازیکنی دیگری را حتی در اردوگاه رقیب به چالش می‌کشد، یک بازیکن سابق با تنها 36 سال سن، سرمربیگری رم را بر عهده می‌گیرد و گهگداری بنا به شرایط سزار رم را روی نیمکت می‌نشاند. وینچنتزو مونتلا همان هواپیمای ایتالیایی مشهوری است که وقتی کاپلو در جریان فصل منجر به قهرمانی 2001-2000 او را در مقابل ناپولی بیرون کشید تا به جایش بهترین گلزن تیم، دل‌وکیو را به زمین بفرستد، به سرشناس‌ترین مربی ایتالیايي آن روزگار پرخاش کرد اما نشستن روی نیمکت رم چنان اعتماد به‌نفسی به آدم می‌بخشد که حتی اگر دوران بازی‌ات در باشگاه به نیمی از سزار توتی هم نرسد و این کار نخستین شغل مربی‌گری‌ات هم باشد، باز هم وقتی توتی خودش را می‌کشد تا نخستین گل دوران مربی‌گری‌ات را به تو هدیه کند، هیچ واکنشی ویژه‌ای نشان نمی‌دهی. تنها تجربه مربیگری یا سرمربیگری مونتلا به ابتدای همین فصل بازمی‌گردد که او در 21 مسابقه مسؤولیت تیم آکادمی نونهالان یا جیووانیسمی (تیم 12 تا 14 سال) باشگاه را برعهده گرفت و بعد ناگهان در روز 21 فوریه به جای رانیری به‌عنوان سرمربی جدید و نجات‌دهنده معرفی شد، لابد به این خاطر که روسلا سنسی و دیگر اعضای هیات‌مدیره باشگاه خطر ورشکستگی را قریب‌الوقوع می‌دانستند و فکر می‌کردند برای فرار از ورشکستگی می‌توانند بخشی از ستاره‌هایشان را با جوانان دست‌پرورده آکادمی جایگزین کنند. مونتلا هم روندی کاملا پیش‌بینی شده در پیش گرفت و در نخستین حرکت یکی از همین جوانان به نام دونی را که هر 2 مربی قبلی از او سلب امید کرده بودند در درون دروازه جانشین ژولیو سرجیوی برزیلی کرد که لوچانو اسپالتی سال گذشته او را سومین دروازه‌بان جهان نامیده بود. او همچنین چند عضو کادر فنی دوران اسپالتی را همراه با سیستم‌های مورد علاقه او یعنی 1-3-2-4 و 3-1-2-4 در اختيار دارد. این به معنی بازگشت از دوران تغییرات تاکتیکی جنون‌آسای عصر رانیری بود که در هر مسابقه با یک سیستم خاص تیم را به میدان می‌فرستاد. همین ثبات نسبی مونتلا را در 5 مسابقه نخست خود در سری A به یک قهرمان موقت تبدیل کرده است اما سرنوشت او به شکلی مرموز هنوز به دست فرانچسکو توتی است چون اگر او این چهره جدید را تحمل نکند، رم حتی در صدر جدول یا لیگ قهرمانان اروپا هم بر مونتلا جهنم خواهد شد.