رئال مقابل تیمی باخت که پیش از آن مورینیو با مربی‌اش درگیری لفظی داشت. چه طعنه‌آمیز بود اینکه اسپورتینگ خیخون و مانولو پرسیادو رویاهای رئال‌مادرید برای قهرمانی در لالیگا را به پایان رساندند. در ابتدای فصل، ژوزه مورینیو یکی از آن حملات شدیداللحن خود را به سمت پرسیادو نشانه گرفت و او را متهم کرد که با به میدان فرستادن تیمی ضعیف شده مقابل بارسلونا، به قهرمانی این تیم کمک می‌کند. کمتر کسی فکر می‌کرد که مورینیو تا این حد درست بگوید، البته به دلیل دیگری! پرسیادو یکی از شگفتی‌های بزرگ فصل را رقم زد. او اسپورتینگ «ضعیف‌شده» را در خانه رئال‌مادرید به پیروزی رساند، نتیجه‌ای که رکورد 9 ساله شکست‌ناپذیری خانگی مورینیو در لیگ را به پایان رساند، رکورد 100 درصد برد مادرید در خانه در همه رقابت‌ها را درهم شکست و عملا رویای قهرمانی این تیم را نابود کرد. مردان مورینیو حالا 8 امتیاز با بارسا فاصله دارند و می‌توانید این فاصله را 9 امتیاز بدانید چون بارسلونا در دیدارهای رودررو به احتمال زیاد بر رئال برتری خواهد داشت. اگر اتفاقات این هفته سرنوشت لیگ را رقم بزند، پرسیادو عملا قهرمانی را به بارسلونا داده اما نه با به میدان فرستادن تیمی ضعیف‌شده، که با شکست دادن مادرید! اما این مربی با چهره‌ای شبیه به بیسنته دل‌بوسکه توانست مورینیو را مغلوب کند؟ بحران مصدومیت مادرید مشکلاتی برای ژوزه ایجاد کرد. سفیدپوشان بدون کریسیتانو رونالدو می‌توانستند از کریم بنزمای آماده بهره ببرند اما این مهاجم فرانسوی هم مصدوم شد، کاکا هم ناآماده بود، چابی آلونسو محروم بود و مارسلو هم نتوانست بازی کند. به این ترتیب سفیدپوشان آن عملکرد همیشگی تهاجمی را نتوانستند مقابل تیم همیشه سرسخت اسپورتینگ داشته باشند. مورینیو مستقیما به غیبت بنزما– که در بازی دوستانه فرانسه و کرواسی مصدوم شد - اشاره نکرد و نگفت که تیمش بازیکنان کلیدی بسیاری را در اختیار نداشت اما گفت که بازیکنانش، به جز مسعوت اوزیل، خلاقیت کافی را نداشتند. آقای خاص گفت: «بازیکنانم از خستگی مرده بودند.» اما مردان سفیدپوش در میدان فرسوده به نظر نمی‌رسیدند. آنها خلاقیت نداشتند و قدرت تمام‌کنندگی هم نداشتند اما هر چه بودند سست و بی‌حال نبودند. این بهانه‌ای نیست که مو بتواند به آن تکیه کند، بویژه اینکه بارسا که در حالت کلی بازیکنان بسیار کمتری در اختیار دارد و بازیکنان کلیدی‌اش هم غایب هستند، اوضاعی مانند رئال دارد. در نهایت، همه بهانه‌ها به کنار؛ این تصمیم مورینیو برای حملات بی‌محابا روی دروازه اسپورتینگ در 30 دقیقه پایانی بود که سرنوشت دیدار و احتمالا لالیگای فصل 11-2010 را رقم زد. او تصمیم گرفت آلوارو آربلوا، مدافع چپ تیم را بیرون بیاورد و با به پیش بردن سرخیو راموس از سیستم 3-4-3 استفاده کند. میگل دلاس کوئه‌واس که برای اسپورتینگ گل زد– جالب اینکه او بازیکن سابق اتلتیکو مادرید بود– با ناچو کاسس در سمت چپ حرکتی ترکیبی انجام داد، یعنی همان جایی که راموس برای حمله خالی‌اش گذاشته بود. چند لحظه بعد، اسپورتینگ دوباره در همان جا صاحب توپ شد و چیزی نمانده بود گل دوم را هم بزند. ژوزه پس از دیدار گفت اگر به دنبال تساوی بدون گل بود، از همان ابتدا ترکیب را برای تساوی می‌چید. اما تساوی سودی برای رئال نداشت و سفیدپوشان باید بی‌محابا می‌تاختند. آنها باید می‌بردند و مورینیو حق داشت که این ریسک را انجام دهد، هرچند که این ریسک جواب نداد.