اکبر عبدی، بازیگر محبوب و پرکار دهه 60 و 70 کارنامه‌ای پرفراز و نشیب و همراه با نقش‌هایی متفاوت دارد. «اخراجی‌ها» به کارگردانی مسعود ده‌نمکی از معدود کمدی‌های پرفروش و رکوردشکن این سال‌های سینمای ایران، اکبر عبدی را دوباره به سینمای کمدی بازگرداند؛ یکی از استعدادهای تکرارنشدنی این سینما که از جعبه جادو به سینما آمد در دهه 80 نتوانست موفقیت روزهای اوج خود را تکرار کند. عبدی بازیگری را از اواخر دهه50 و با تئاتر شروع کرد، محبوبیت و شهرت او از اوایل دهه60 و با بازی در مجموعه‌های «بازم مدرسه‌ام دیر شد» و «محله برو بیا» و «محله بهداشت» شروع شد. این ستاره که سیمایی کودکانه و معصوم داشت خیلی زود و در غیبت ستاره‌های سینمای ایران در سال‌های پیش از پیروزی انقلاب اسلامی به سینما آمد.
بازیگری منعطف و با قابلیت‌های فراوان
اکبر عبدی در سینما هم به پرکاری رسید و طبیعی بود که فروش خوب فیلم‌هایش موجب شود اغلب فیلمنامه‌های آن سال‌ها به دست او برسد. کارنامه عبدی را که نگاهی بیندازیم پر از تناقض‌های عجیب و غریب است، بازیگری که کارش را در سینما با «جنجال بزرگ» و «مردی که موش شد» شروع کرد، توانست در میانه راه بخت همکاری با کارگردان‌های بزرگ سینمای ایران را به دست بیاورد و اتفاقا نشان بدهند که بازیگری منعطف و با قابلیت‌های فراوان است؛ بازیگری که نمی‌توان قابلیت‌هایش را فقط محدود به تقلید صدا و تیپ‌سازی دانست.
اوج در دهه 60
دهه 60 تعداد تولیدات باارزش سینمای ایران بیشتر بود و کارگردان‌های مطرح و شاخص حضوری پررنگ در بطن سینمای حرفه‌ای داشتند، طبیعی بود که سهم ستاره‌ای مانند اکبر عبدی که روی فروش فیلم‌ها تاثیر داشت از این فیلم‌ها بیشتر باشد. همکاری با ناصر تقوایی در «ای ایران»، داریوش مهرجویی در «اجاره‌نشین‌ها» و علی حاتمی در «دلشدگان» و «مادر» فرصت‌هایی حرفه‌ای بود که به نقاطی درخشان در کارنامه عبدی تبدیل شدند و موقعیت او را به عنوان ستاره- بازیگر تثبیت کردند.
افول در دهه 70
خورشید بخت عبدی در سینما، در دهه 70 افول کرد. جوانان به سینما آمدند و فیلم‌های جوان‌پسند با ستاره‌های خوش‌سیما و موضوع‌های اجتماعی بیش از کمدی‌ها مورد توجه قرار گرفتند. اکبر عبدی البته همچنان بازیگری با قابلیت‌های فراوان بود اما هر چه زمان می‌گذشت تعداد فیلم‌های تجاری کارنامه‌اش بیشتر می‌شد. نقطه‌عطف کارنامه عبدی در دهه 70 «آدم‌برفی» بود که مشکل نمایش پیدا کرد و دیر اکران عمومی شد. «هنرپیشه» هم یکی از بهترین فیلم‌های عبدی در این دوره است.
اوج دوباره با اخراجی‌ها
دهه 70 و 80 عبدی گاهی به تلویزیون آمد اما حاصل کار اعتباری ویژه برایش نداشت. فیلم‌های کمدی که او بازی می‌کرد بیشتر انرژی‌شان را از این بازیگر می‌گرفتند؛ بازیگری که حضورش در هر فیلمی می‌توانست خنده را به لب تماشاگر بیاورد حتی اگر قصه و کارگردانی ضعف‌های فاحش داشتند. در این سال‌ها عبدی زینت‌دهنده فیلم‌هایی بود که در قواره استعدادش نبودند اما از نظر مالی او را تامین می‌کردند.
تجربه نقش‌های جدی در فیلم‌های «دلشکسته» یا «کلاغ‌پر» هم چیزی به کارنامه عبدی نیفزود، او با «اخراجی‌ها» دوباره احیا شد. نقش بایرام در این سه‌گانه جای کار زیادی ندارد اما پتانسیلی را در اختیار عبدی می‌گذاشت تا کارهایی را که دوست دارد مقابل دوربین انجام بدهد؛ میمیک چهره‌اش را عوض کند، با لهجه حرف بزند و بداهه‌گویی کند. در «اخراجی‌ها- 3» که این روزها فروش میلیاردی دارد، «بایرام» مثل دیگر شخصیت‌های «اخراجی‌ها» مسن‌تر شده اما کاراکترش تغییر نکرده و همان سلوک را دارد. عبدی بازهم آزاد است تا هر کاری دوست دارد مقابل دوربین انجام بدهد. به گزارش مهر، نگاهی اجمالی به کارنامه عبدی وضعیت سینمای کمدی ایران در دهه‌های مختلف را نشان می‌‌دهد؛ کمدینی محبوب که فرصت شکستن کلیشه بازیگری‌اش را داشت این روزها در دام سینماگرانی افتاده که کمترین خلاقیتی دارند و به دنبال استفاده مجدد از تجربه‌هایی هستند که نمره قبولی گرفته‌اند. عبدی «اجاره‌نشین‌ها»، «آدم‌برفی»، «هنرپیشه»، «روز فرشته»، «نان، عشق و موتور 1000» و... در این سال‌ها به «افراطی‌ها»، «زمهریر»، «چشمک» و... رسیده است.
حق من است که یک زندگی طبیعی داشته باشم
این بازیگر توانا و شناخته شده سینما، تئاتر و تلویزیون ایران در یکی از آخرین مصاحبه‌هایش با انتقاد از شایعات فراوانی که درباره‌اش منتشر می‌شود، گفت: متاسفانه این شایعات آرامش را از زندگی من و خانواده‌ام گرفته است. بسیاری از اقوام و آشنایان با شنیدن این شایعه نگران شده و جویای احوال من بودند.
او با اشاره به دوست داشتن و محبت مردم به چهره‌های شناخته شده بازیگری یادآور شد: متاسفانه برخی مواقع این دوست داشتن و محبت موجب آزار و اذیت می‌شود. من هم دوست دارم مثل همه مردم به حرم امام رضا(ع) و حرم حضرت معصومه(س) بروم ولی این امر برایم میسر نیست. آرزو داشتم که دختر خود را در دوران کودکی به شهربازی ببرم و شاهد شادی او هنگام بازی باشم ولی هیچگاه نتوانستم این کار را انجام دهم. عبدی با اشاره به بروز چنین مشکلاتی در زندگی بازیگران و هنرمندان شناخته شده، تاکید کرد: من مردم را دوست دارم و با آنها صمیمی و راحت هستم. مردم مرا مانند اعضای خانواده خود می‌دانند ولی گاهی این دوست داشتن موجب می‌شود در زندگی شخصی خود آرامش نداشته باشم. این امر موجب می‌شود نتوانم به راحتی با خانواده خود سفر کنم یا به راحتی در سطح شهر تردد کنم. این حق طبیعی ما هنرمندان و بازیگران است که زندگی طبیعی داشته باشیم.