وطن امروز:
یک كارشناس برجسته روس با انتشار تحلیلی مبسوط استدلال کرده است که در برنامه هسته‌ای ایران هیچ مشکلی وجود ندارد ولی آمریکا مایل نیست این پرونده بسته شود چرا که می‌خواهد همچنان ابزاری برای فشار به ایران داشته باشد. نيکلاي کوزيرف، مشاور انستيتو مشکلات بين‌المللي آکادمي ديپلماتيک وزارت خارجه روسيه در مقاله‌ای که روز 11 فروردین 1390 (31 مارس 2011) در پايگاه اينترنتي روسي‌زبان «ايران» (iran. ru) منتشر کرده در این باره که چرا عقیده دارد آمریکا اساسا مایل به بستن پرونده هسته‌ای ایران نیست، نوشته است: «تصور مي‌شود علت اصلي نبود پيشرفت در گفت‌وگوهاي هسته‌اي ايران اين است که آمریکا بستن پرونده هسته‌اي اين کشور را مفيد نمي‌داند و مايل است در آينده هم از آن براي تشديد هرچه بيشتر تحريم‌ها و شوراندن مردم ايران و دیگر کشورها و تضعيف رژيم اين کشور استفاده کند. واشنگتن مايل است با نمايش وقت و بي‌وقت آمادگي براي به کارگرفتن مشت نظامي عليه ايران، اين کشور را درتشنج دائمي نگه‌دارد. به نظر مي‌رسد آمریکا و متحدانش می‌خواهند نشان دهند که به توافق رسيدن با رهبران فعلي ايران فوق‌العاده دشوار است و در نتيجه بايد فشار بر آن را ادامه داد. ضمنا آمریکا عقیده دارد ايجاد وجهه سازش‌ناپذير و پيامدهاي تحريم‌ها به ايجاد شکاف در رژيم اين کشور کمک مي‌کند».
به گزارش ایران هسته‌ای، کوزیرف سپس به این نکته اشاره می‌کند که برخی در غرب عقیده دارند راهی جز حمله نظامی برای متوقف کردن ایران وجود ندارد. او با رد این دیدگاه می‌نویسد: «شايد طرح ترسيم شده توسط شرکاي غربي از نظر آنها بهترين گزينه ممکن باشد و مانع مطمئني در مسير دستيابي ايران به سلاح هسته‌اي ايجاد کند ولي درواقع اين طرح اصلا سازنده نيست و می‌تواند پيامدهاي سنگيني نه‌تنها براي ايران بلکه براي خود آمریکا و متحدانش درناتو و نيزکشورهاي منطقه و خارج از منطقه به همراه داشته باشد. موضوع از اين قرار است که مدت‌هاست مشخص شده تحريم‌ها هرچقدر هم که سخت باشند تاثير چنداني ندارند. تحريم چندين‌ساله ايران غير از اينکه باعث خودکفايي ايران و تکيه آن به نيروهاي خود شد حاصل ديگري نداشته است. علاوه بر اين فشار دائمي بر اين کشور و بویژه تهديد نظامي فقط احساسات ملي و ميهن‌پرستانه نه‌تنها ايرانيان داخل کشور بلکه ايرانيان مهاجر را تحریک می‌کند و در صورت حمله به کشور احتمالا آنها هم با هموطنانشان منسجم می‌شوند». نویسنده سپس به بیان چند نمونه تاریخی پرداخته و آورده است: «تاريخ چنين نمونه‌هايي را فراوان ديده است. کافي است جنگ دوم جهاني را به خاطر آوريم که طي آن همه مردم شوروي به دفاع از ميهن برخاستند. در دوران جنگ ايران و عراق، ايراني‌ها با وجود وضع دشوار داخل کشور پايداري خوبي نشان دادند و توانستند روند جنگ را پس از مدتي به نفع خود تغيير دهند. محاسبات مخالفان رژيم جديد اسلامي در ايران درباره ايجاد شکاف درجامعه براثرجنگ و شورش مخالفان اشتباه از آب درآمد و تحويل سلاح به مخالفان و حمايت اطلاعاتي از آنها هم نتيجه نداد. تاريخ بسياري از کشورها نشان می‌دهد خطر خارجي هميشه موجب انسجام ملت‌ها می‌شود و مشکلات داخلي را در رديف دوم اهميت قرار مي‌دهد. به همين دليل می‌توان چنين نتيجه‌گيري کرد که همه فشارهايي که امروز بر ايران وارد می‌شود موجب تشديد مقاومت آن و يکپارچگي مردم با رهبران خواهد شد که فقط پيچيدگي بيشتر اوضاع را در پي خواهد داشت». این تحلیلگر روس در ادامه تاکید می‌کند که غرب باید به صراحت اعلام کند خواهان تغییر رژیم در ایران نیست. وی می‌نویسد: «اگر غرب نشان دهد که مساله هسته‌اي را پيچيده نخواهد کرد و مايل به سرنگوني رژيم فعلي ايران نيست، تهران به نوبه خود گام متقابلي برمي‌دارد که امکان دستيابي به تفاهم در زمينه مشکل هسته‌اي را فراهم می‌کند. اگر لقب رژيم نامطلوب پس گرفته و تحريم اقتصادي عليه ايران لغو شود روابط ايران و غرب مسير عادي‌سازي را در پيش خواهد گرفت». کوزیرف سپس به سیاست روسیه در قبال ایران پرداخته و می‌نویسد: «در چنين شرايطي روسيه که عضو گروه 1+5 است سعي می‌کند خط‌مشي متوازني داشته باشد تا مانع وخامت اوضاع شود. اين کشور که مخالف گسترش سلاح‌هاي هسته‌اي و توليد آن توسط ايران است با دعوت از اين کشور به همکاري با آژانس بين‌المللي انرژي اتمي به طور همزمان با هرگونه عمليات نظامي عليه آن قاطعانه مخالفت خواهد کرد. طرف روس از واشنگتن خواهد خواست گفت‌وگوهاي جدي و بدون هيچ پیش‌شرطی با رژيم فعلي و رئيس‌جمهور ايران انجام دهد. اين يک واقعيت است که بايد آن را در نظر گرفت. به عقيده مقامات روسيه در کنار مسائل مربوط به پرونده هسته‌اي ايران، دعوت از ايران به شرکت در گفت‌وگوهاي مربوط به حل مشکلات منطقه اهميت دارد». نویسنده در پایان اینگونه نتیجه‌گیری کرده است: «آيا برنامه هسته‌اي ايران يک تهديد واقعي است يا مشکلي است که به طور مصنوعي ايجاد شده تا تلقين کند در صورت تغيير نکردن برخورد آمریکا و متحدانش با ايران و استفاده از تحريم‌ها و اتمام حجت‌ها، تهران می‌تواند يک تهديد واقعي باشد. اين تاکتيک غرب همانطورکه گفته شد فقط مي‌تواند خطرناک‌ترين رويارويي را همراه داشته باشد که هيچ کس نفعي از آن نخواهد برد و به ضرر همه است».