سیدشهاب حسینی، نیاز به معرفی ندارد! نام او یادآور بازیگری توانا، با اخلاق و فروتن در قامت یک سوپراستار است. مرور بخشی از گفته‌هایش در کافه سینما خالی از لطف نیست:
* سال ۶۰ یا ۶۱ بود که پدرم یک آپارات خرید و من برای اولین‌بار با پدیده سینما آشنا شدم. فیلم‌های زیادی روی من تاثیر گذاشت: آخرین سفر سندباد، جیسون و آرگونات‌ها، حماسه کئوما، شاهین صحرا، غازهای وحشی، نهنگ خشمگین، بوفالوی سفید. بعدا با ورود ویدئو...
* من هیچ‌کس را در حرفه سینما نمی‌شناختم و هیچ کدام از اقوامم هم اصلا در کار هنری نبودند. تا اینکه در سال ۷۱ در کلاس‌های آقای سمندریان ثبت‌نام کردم. هنوز هم این قضیه برای من کاملا جدی نشده بود. خانمی از همدوره‌ای‌های من به نام مینا ابراهیم‌زاده که نمایشنامه خوب و بلندی به اسم «افسانه» نوشته بود، نقشی کوتاهی را هم به من پیشنهاد کرد. ستاره و لاله اسکندری از دوره راهنمایی با خواهر من دوست بودند. قرار شده بود که ستاره نقش اول این تئا‌تر را بازی کند. با افراد دیگری هم مثل نیما رئیسی، فرزین صابونی، مرحوم پیمان سنندجی‌زاده و مهدی سلطانی. نقش من 3بار کلا روی صحنه می‌آمد. یک‌بار می‌گفت: قبله عالم دروازه‌های جنوبی شهر در هم شکست. یک‌بار می‌گفت: دروازه‌های شمالی در هم شکست. آخرین‌بار هم که می‌آمد کلا می‌گفت: شهر در هم شکست. (می‌خندد)
* یک روز آقای بهروز مقدم (که الان گزارشگر تلویزیون است) می‌خواست یکی از آیتم‌های ماه رمضانی برنامه خانواده را به اسم «عذاب وجدان» کارگردانی کند. من را هم برای یکی از نقش‌هایش انتخاب کرد و این اولین حضور من جلوی دوربین بود. فرزین صابونی همزمان با تئا‌تر افسانه دستیار حسین فردرو در شبکه 2 هم شده بود. آنها دنبال چهره‌هایی برای آیتم‌های طنز می‌گشتند. من رفتم و آنجا با نادر سلیمانی و کامران ملک مطیعی آشنا شدم. کامران آن موقع یکسری نمایشنامه‌های رادیویی را کارگردانی می‌کرد. از طریق او به رادیو هم رفتم و در چند نمایشنامه رادیویی هم حضور پیدا کردم. با نادر سلیمانی و تیم ساعت خوش هم یکسری سفر به نقاط مختلف ایران رفتم. در هر شهر برنامه اجرا می‌کردیم. از آنجا بود که فهمیدم استعدادی درنقش‌های طنز ندارم. از یک جایی به بعد بچه‌ها به من گفتند چون تو ژیگول‌‌تری، بیا و اجرا کن. کم‌کم کار من مجریگری شد. در یکی از سفر‌ها خسرو احمدی به من گفت یکی از دوستانم به اسم محمد مهدی رسولی برای اجرای برنامه‌ای در شبکه 2 در حال تست گرفتن است. من آن موقع یک هوندای ۱۲۵ داشتم. رفتم و بین 130 نفر برای برنامه اکسیژن انتخاب شدم. از برنامه اکسیژن همه چیز برایم جدی شد و دنبال فرصت‌های بهتر می‌گشتم. چندان به شهرت فکر نکرده‌ام و سعی می‌کنم خودم را ازآفاتش دور نگه دارم. بعد از یک سال اجرا اسم من بی‌جهت در فهرست مازاد صداوسیما قرار گرفت و من را محترمانه بیرون انداختند!
*حسین محب اهری نخستین پارتنر حرفه‌ای من بود. بعد از آن مسعود دادگری صدابردار اکسیژن من را به سعید سلطانی و سریال پس از باران معرفی کرد. آن موقع برنامه‌ای در جام‌جم به نام آفتابگردان داشتم. دکتر محمد هادی کریمی کار من را می‌بیند و توسط او که نویسنده رخساره بود، به مرحوم قویدل معرفی شدم و رخساره نخستین فیلم سینمایی من شد. برای من که هیچ پارتی و آشنایی نداشتم این فقط یک موقعیت خدادادی بود و من هم از آن استفاده کردم تا به موقعیت کنونی‌ام رسیدم.
* وقتی اصغر فرهادی به من پیشنهاد می‌دهد من باید هدفم را معلوم کنم؛ هدف من خرس برلین یا جوایز مختلف و هر عنوان دیگر باشد یا هدفم شراکت در غم و اندوه قشری باشد که مابه‌ازاهای فراوانی دارند. اگر بازار بروید هزاران حجت را می‌بینید که با موتور در حال مسافرکشی هستند. کدام هدف باید باشد؟ چیزی که من را در این کار کمک کرد توجه به هدف دوم بود. با خودم گفتم تو یک نعمت‌هایی داری شهاب که شکرانه‌اش این است که همذات پنداری همه را با این قشر زحمتکش برانگیزی. یعنی اگر فردا رفتیم و سوار یکی از همین موتور‌ها شدیم و به هر نحوی با این آدم‌ها روبه‌رو شدیم بعد از دیدن این فیلم مثل سابق با آنها رفتار نکنیم. وقتی آدم برای خدا کار کند، همه‌چیز هم در ادامه‌اش می‌آید، شهرت و جایزه و خیلی چیزهای دیگر، چون که در معادله با خدا ضرری وجود ندارد. وقتی تو کارت را درست انجام بدهی دیگر احساس متفاوت بودن نداری. حالا می‌فهمی که الان نوبت تو بوده که به عنوان یک شخص وظیفه‌ات را انجام بدهی. وقتی به ذات حجت‌ها و شرایط بیرونیشان فکر می‌کنم دیگر یادم نمی‌آید که کجا برون‌گرا بازی کردم، کجا دستم رو چه جوری حرکت دادم. صحنه کله زدن به در هم حاصل همین شرایط بود. در آن صحنه داشتم فکر می‌کردم من که زورم به طرف مقابل نمی‌رسد. چون او کارش را بلد بود، پس به مرز انفجار رسیدم و ناخودآگاه این حرکت را انجام دادم. اعتقاد حجت به قسم قرآن برایم مهم بود. اینکه خودش را می‌زند به خاطر این است که کار دیگری از او برنمی‌آید. اصغر فرهادی هم در این صحنه خیلی به من کمک کرد.
* باید شخصیت حقیقی فرهادی را از شخصیت حقوقی و هنریش جدا کنیم. تجربه زندگی به من آموخته که کسی اگر با تاکید زیاد و پیاز داغ زیاد بر راستی حرفش پافشاری کند حتما دروغ می‌گوید. یا موقع حرف زدن یک نفر می‌توانی بفهمی که آیا کاملا صادق است یا چندگانگی در کلامش وجود دارد. در کلام و رفتار اصغر فرهادی این چندگانگی را نمی‌توانی ببینی. اصغر فرهادی در سال ۷۱ همراه همسرش خانم بخت‌آور تئا‌تر عروسکی به نام «تو را من چشم در راهم سیه‌گربه» کار می‌کرد و من هم به واسطه تمرین‌های تئاتری در دانشگاه تهران با او آشنا شدم. آن فرد با اصغر فرهادی امروز به لحاظ منش، رفتار و شعور انسانی بهتر شده که بد‌تر نشده است. عکس‌العمل‌های او بسیار صبورانه است. من احساس می‌کنم او به خاطر ارادتی که به حضرت علی (ع) دارد، خیلی علی‌وار زندگی می‌کند. همه چیزش اندازه است. او متبحرانه اول از همه خودش را مدیریت می‌کند و کسی که بتواند این کار را انجام بدهد، قطعا کار‌هایش هم درست خواهد بود. قدرتش در صداقت پشت کلامش است. در فیلمنامه‌هایش جمله‌ای نمی‌توانی پیدا کنی که بگویی مال او نیست و با رفتارش منافات دارد. به خاطر همین همه با رغبت با او کار می‌کنیم.
* هیچ‌وقت آدم برند بازی در زندگیم نبوده‌ام. راجع به سبک‌های ادبی هم نمی‌توانم تعریف ارائه کنم. یک فیلتری دارم که به من می‌گوید یک اثر یا دلنشین است یا نیست. مثلا در دنیای بازیگری من کوین اسپیسی را خیلی دوست دارم. همین طور تام هنکس و‌گری اولدمن. دنیرو و پاچینو و نیکلسون هم که جای خود را دارند. اما به طور کلی خودم را محدود به دیدن آثار یک نفر نکرده‌ام. اما مثلا آثار اسپیسی را دیده‌ام که بتوانم بفهمم که او چطور اسپیسی شده است یا آثار پاچینو را می‌بینم تا بدانم او چه کاری انجام می‌دهد که بقیه نمی‌توانند. ولی در همین گشت و گذار‌ها هم بازی‌ای از پاچینو می‌بینی که دلنشین نیست یا یک بازیگری در آواز گنجشک‌ها می‌بینی به اسم رضا ناجی که بازیش به دلت می‌چسبد.