پس از اقدام شجاعانه دانشجویان مسلمان پیرو خط امام در 13 آبان 1358؛ که در اعتراض به راه دادن محمد‌رضا پهلوی، عامل بسیاری از جنایات و ضربات به ایران به خاک ایالات متحده، سفارت این کشور در تهران را اشغال کردند، جیمی کارتر، رئیس‌جمهور وقت آمریکا تلاش فراوانی برای آزادی جاسوسان هموطن خود که گروگان دانشجویان بودند، انجام داد اما وقتی تمام مذاکرات، تهدیدات و ارسال مقامات سازمان ملل و سران کشورها به تهران بی‌نتیجه ماند و دانشجویان تنها راه آزادی گروگان‌ها را، اخراج شاه از ایالات متحده و تحویل وی به ایران عنوان کردند، در روزی چون امروز؛ 20 فروردین 1359، کارتر قطع کامل روابط سیاسی با جمهوری اسلامی ایران را رسما اعلام کرد. 16 روز بعد نیز کارتر، دستور حمله نظامی به خاک ایران برای آزاد کردن جاسوسان آمریکایی را صادر کرد ولی به حول و قوه الهی، 5 اردیبهشت 59، کماندوهای آمریکایی در طبس گرفتار توفان شن شدند و در این تهاجم، شکست مفتضحانه‌ای را متحمل شدند. از زمان قطع کامل روابط سیاسی‌ـ و سپس اقتصادی‌ـ واشنگتن و تهران که از سوی سران کاخ سفید انجام شد، بارها و بارها احتمال ایجاد روابط مجدد بین 2 کشور در رسانه‌ها بررسی شده و حتی در دوره‌هایی تا یک قدمی مذاکرات رودررو، مقامات ایران و آمریکا پیش رفته‌اند. سفر «رابرت مک‌فارلین»، مشاور امنیت ملی «رونالد ریگان» به تهران با یک کیک، یک انجیل و یک تپانچه برای آشتی با جمهوری اسلامی که با تیزبینی امام راحل عظیم‌الشأن، ضمن عدم برقراری روابط، منجر به رسوایی بیشتر یانکی‌ها شد؛ خواهش‌های «بیل کلینتون» برای مذاکره با ایران که مکررا برای مقامات ایران پیغام می‌فرستاد؛ تلاش‌های «کاندولیزا رایس»، وزیر وقت خارجه ایالات متحده برای کسب مجوز سفر به تهران؛ انجام 3 دور مذاکره در سطح پایین بین نمایندگان وزارتین خارجه 2 کشور درباره عراق؛ انجام مذاکره درباره افغانستان؛ و این اواخر 3 بار پیام تبریک نوروزی «باراک اوباما»، التماس‌های «هیلاری کلینتون» برای مذاکره با منوچهر متکی، وزیر پیشین امور خارجه ایران و تمناهای چندین‌باره «ویلیام برنز» معاون وزیر خارجه آمریکا از سعید جلیلی برای حتی یک مذاکره 5 دقیقه‌ای، از مهم‌ترین مواردی بوده که ایالات متحده سعی کرده مجددا جاسوس‌خانه خود را در تهران بازگشاید که تیر همه این موارد نیز با تدبیر و تیزبینی امام‌گونه حضرت آیت‌الله‌العظمی خامنه‌ای رهبر حکیم انقلاب اسلامی که از قصد واقعی شیطان بزرگ آگاهند، به سنگ خورده است. از تهران هم سیگنال‌های فراوانی برای ارتباط مجدد با آمریکای جنایتکار از سوی ساده‌لوحان سیاسی و سیاستمداران خود‌فروش به واشنگتن ارسال شده است؛ مقاله عطاء مهاجرانی (1369) و نامه سعید رجایی‌خراسانی (1371)؛ نامه زبونانه صادق خرازی؛ نامه سرگشاده 127 نماینده ابله دوم خردادی مجلس ننگین ششم؛ راهبرد ذلیلانه محمد خاتمی در دوره 8 ساله ریاست دولت مبنی بر سیاست تنش‌زدایی (بخوانید ترس و وحشت همیشگی از شیطان بزرگ) که در آخر هم مزد دریوزگی خود را از «جورج دبلیو. بوش» با عنوان «محور شرارت» برای جمهوری اسلامی، دریافت کرد، همه و همه از این جمله‌اند. درباره مذاکره و ارتباط مجدد با آمریکا در کشورمان ظرف31 سال اخیر همواره نگرش‌های متعددی وجود داشته است.
1-
در زمان اشغال لانه جاسوسی، دولت موقت که از افراد لیبرال وابسته به نهضت آزادی تشکیل شده بود، هراسناک از افشای ارتباطات برخی اعضای خود به عنوان جاسوس با ایالات متحده بود. آنها همچنین به قدری از قدرت واشنگتن در وحشت بودند که پیش‌بینی می‌کردند، آمریکا واکنش شدیدی تا حد نابودی کشور نشان دهد؛ از این‌رو به سرعت کناره‌گیری کردند تا در صورت شدت عمل کارتر، این افراد که خود را در حالی که نه ملی بودند و نه مذهبی، ملی – مذهبی نامیده بودند، در امان باشند. آنها ظرف 31سال گذشته؛ بویژه در دوران تجدیدنظرطلبان 2 خردادی، تنها راه موفقیت جمهوری اسلامی را دوستی و کنار آمدن با آمریکا می‌دانستند؛ که توفیقات شگرف انقلاب، این نظریه را متلاشی کرده است.
2-
در دولت حجت‌الاسلام والمسلمین هاشمی‌رفسنجانی، معاون وی، عطاء مهاجرانی در مقاله‌ای که سال 69 در روزنامه اطلاعات نوشت، خواستار ارتباط مجدد با آمریکا شد که با پاسخ حکیمانه رهبر عظیم‌الشأن انقلاب بر جای خود نشست. برخی تصور می‌کنند این نظر شخصی مهاجرانی بوده است؛ در حالی که این روزها دیگر بر همگان مبرهن شده است، نظر دولت تکنوکرات آقای هاشمی‌رفسنجانی بر زبان مهاجرانی جاری شده بود. دولت کارگزاران هم تا پایان دوره خود (1376) برای ایجاد ارتباط به جایی نرسید و هاشمی باز هم مانند ماجرای مک‌فارلین که مایل بود رابطه آمریکا و ایران برقرار شود و حضرت امام مانع شدند، توفیقی به دست نیاورد.
3-
با پیروزی عبادت‌کنندگان آمریکا در 2 خرداد 76 و سپس توفیق سمپات‌های آنان در انتخابات مجلس ششم در 29 بهمن 1378، سیاست عدول از ارزش‌های اسلامی و دفاع از مظلوم، با سجود در برابر آمریکای جانی در دولت تجدیدنظرطلبی و مجلس منحوس ششم، به عنوان یک اصل قرار گرفت. خاتمی در مصاحبه با شبکه CNN، آبراهام لینکلنِ جنایتکار را «شهید»(!) نامید؛ در سخنرانی‌ای، وقتی مخاطبان شعار «مرگ بر آمریکا» سر دادند، گفت، در جایی که من حضور دارم، از زندگی بگویید، نه مرگ؛ یکی از دیپلمات‌های وزارت خارجه‌اش، نامه تسلیم و خواری به سران ایالات متحده نوشت؛ و اگر نبود ترس از خشم انقلابی مردم شهید‌پرور ایران، خود خاتمی با بیل کلینتون، رئیس‌جمهور وقت آمریکا هم مصافحه می‌کرد تا قبح این کار ـ رابطه ایالات متحده و ایران ـ بریزد. مجلس زبون ششم حتی بدتر عمل کرد؛ از ترس حمله نظامی ارتش ایالات متحده به ایران، 127 نماینده فریبکار و آمریکایی قوه مقننه، با بی‌شرمی تمام، به نایب امام زمان(عج) جام زهر تعارف کردند و در نامه‌ای خجالت‌آور، خطاب به حضرت معظم‌له نوشتند: «اگر شما، همانند حضرت امام، جام زهر دیگری ننوشید... ایران، اشغال شده و همه‌چیز از دست می‌رود»؛ و توصیه کردند، جام زهر رابطه با ایالات متحده را بنوشید. اما با پایداری مدبرانه رهبر حکیم انقلاب، کید زائران آستان کاخ سفید به خودشان برگشت و جالب آن‌که آمریکایی که افغانستان و عراق را ظرف چند روز اشغال کرده بود، چنان در این 2 باتلاق فرورفت که نه‌تنها جرأت دست‌درازی به خاک مقدس ایران را از کف داد بلکه به دامان جمهوری اسلامی چنگ زد تا مشکلات خود را در این 2 کشور، کم‌تر کند. امروز، بطلان نظرات کسانی که هر‌یک به نوعی خواهان برقراری ارتباط با ایالات متحده بودند، هویدا شده است؛ «کسانی که از شیطان بزرگ می‌هراسیدند، خواری و ذلت این کشور را دیدند»؛ «افرادی که آمریکا را کعبه آمال خود می‌دانستند، امروز خشم مردم منطقه نسبت به این قدرت پوشالی و سقوط پیاپی دیکتاتور‌های دست نشانده‌اش را می‌بینند»؛ «کسانی که می‌گفتند، جمهوری اسلامی بدون آمریکا دوام نمی‌آورد، امروز 33 سالگی نظامی را می‌بینند که روز به روز قَدَر قدرت‌‌تر می‌شود و دشمنانش را یکی‌ـ یکی به خاک مذلت می‌کشاند»؛ «اشخاصی که معتقد بودند، هیچ پیشرفتی، بی‌آمریکا ممکن نیست، می‌بینند که به‌رغم خصومت‌های یانکی‌ها و جلوگیری‌شان از دستیابی جمهوری اسلامی به تکنولوژی، ایران، هم به باشگاه هسته‌ای پیوست، هم در تکنولوژی هوا‌ـ فضا، جزو معدود ملل دنیاست که به این فن‌آوری دست یافته، هم ابرکامپیوتر می‌سازد، هم در گندم و بنزین به عنوان نماد غذا و انرژی به خودکفایی می‌رسد و...»؛ و «کسانی که از 31 سال پیش تصور می‌کردند، ایران در برابر ترور‌ها و جنگ و تحریم سیاسی و اقتصادی و مشکلات داخلی و اقتصاد بیمار و وابسته به نفت و در نهایت فتنه 2 سال پیش، شکست می‌خورد» امروز انگشت به دهانند که کشوری که در زمان پهلوی به یکی از ملت‌های ضعیف دنیا تبدیل شده بود؛ در حالی که نزدیک‌ترین دوست آمریکا در خاورمیانه بود، امروز چگونه ظرف 3 دهه، به چنان پیشرفت‌هایی دست یافته که عالم را حیرت‌زده کرده است. آنها نمی‌دانند، تا خداخواهی و ایمان و اعتقاد و توکل به حضرت حق در میان مردم ایران اسلامی وجود دارد و تا تفضلات و برکات الهی با دعای حضرت ولی‌عصر عجل‌الله تعالی فرجه‌‌الشریف بر این مملکت جاری است، ملت به رهبری ولی‌فقیه‌شان، کید شیطانی هر کید‌کننده مکاری را درهم می‌شکنند.
«و مكروا و مكرالله و الله خيرالماكرين».