وطن‌امروز:
يك مجله آمريكايي در مقالهاي با عنوان «3 پيشنهاد براي استفاده اوباما از خيزشهاي عربي» ادعا كرد انقلابهاي اخير كشورهاي عربي فرصتي استثنايي براي اوباما است تا منافع و ارزشهاي آمريكا را در ايران به پيش ببرد. مجله آتلانتيك در مقالهاي بهقلم تريتا پارسي مدير شوراي ملي آمريكا و ايران و همچنين استاد دانشگاه «جان هاپكينز» و رضا مرعشي معاون وي و عضو سابق وزارت خارجه آمريكا در مقالهاي به بررسي فرصتهاي بهوجود آمده براي پيشبرد ارزش‌ها و منافع آمريكا در ايران پس از انتخابات و انقلابهاي كشورهاي عربي پرداخته است. این مجله در مقاله خود اعلام كرد: چون آمريكا سابقه ناموفقي در حمايت از جنبش‌هاي مخالف در ايران دارد، هرگونه تغيير در سياست فعلي نياز به اقدام محتاطانه دارد تا اين جنبشها به عنوان سرسپردگان آمريكا شناخته نشوند. به گزارش فارس، در اين مقاله آمده است: بعد از برگزاري انتخابات رياست جمهوري در ايران در سال 2009، اوباما، رئيس‌جمهور آمريكا از مخالفان در اين كشور حمايت كرده و از دولت ايران به خاطر برخورد با اين مساله انتقاد كرده است اما موضع وي درباره حقوق بشر در ايران كمتر منجر به اقدامي محسوس در اين باره شده است. در حالي كه تقريبا كل خاورميانه در آتش اعتراضات عليه وضعيت موجود شعلهور است، اوباما ممكن است فرصتي استثنايي براي پيشبرد اهداف خود در ايران داشته باشد. این مجله همچنین به دولت آمریکا پیشنهاد کرده است: دولت آمريكا ميتواند با استفاده از ديدهبان حقوق بشر مستقل تحت كنترل سازمان ملل با يادآوري مسائل مربوط به حقوق بشر، بر حكومت ايران فشار وارد كند. مجله آتلانتیک همچنین خواستار اعمال گسترده تحریم‌های هدف‌دار علیه ایران شده و در عین حال اعتراف کرده است که چنين تحريمهايي نه‌تنها منجر به عقبنشيني ايران نشده بلكه به نظر ميرسد كه عزم تصميم‌گيرندگان حكومت ايران كه بسياري از آنها از مبارزان انقلابي بودهاند را تقويت كرده است. در این مقاله همچنین به کمک اوباما به مخالفان نظام جمهوری اسلامی اشاره شده و آمده است: انتخاب تحريمهاي هدف‌دار از سوي اوباما نشان‌دهنده اين مساله است كه وي به تاثير افراد داخل ایران که خواستار کمک آمریکا هستند، اطمينان دارد و تاكيد بيشتر بر اين تحريمها و نه تحريمهاي فراگير ميتواند منجر به پيشرفت سياست آمريكا شود. در این مقاله همچنین آمده است: هر يك از اين اقدامات نيازمند آن است كه آمريكا از قدرت سياسي خود استفاده كرده و رايزنيهاي ديپلماتيك را با متحدانش انجام دهد؛ با توجه به اين نكته كه برخي از آنها تمايلي به بدتر شدن فضاي مسموم كنوني كه ميتواند منجر به درگيري نظامي شود، ندارند. معضل اوباما درباره ايران نيز چنين است و بنابراين بايد ميان ارزش‌ها و منافع امنيتي آمريكا نوعي موازنه ايجاد شود. دستيابي به هر 2 اين اهداف نيازمند بهكارگيري سياستهايي است كه مانور تاكتيكي كوتاه مدت آمريكا را به عنوان بخشي از چشمانداز راهبردي درازمدت در نظر بگيرد. دفاع از حقوق بشر در ايران دشوار است و دشوارتر هم خواهد شد اما در خاورميانه جديد، پيگيري چنين موازنهاي از طريق اقدامات راهبردي و محسوس كه درباره آنها عاقلانه تصميمگيري شده باشد، نه‌تنها يكي از گزينههاي مطرح بلكه يك الزام است.