88 ملوان تبعه اسپانیا، انگلستان و ایتالیا، اکتبر 1492 میلادی
(519 سال پیش سوار بر 3 کشتی بادبانی به ناخدايي «كريستف کلمب» به سواحل «باهاما» رسیدند و ابتدا تصور کردند، راهی جدید در رسیدن به «هند» را کشف کرده‌اند؛ در حالی که کاشف قاره‌ای جدید به نام آمریکا شده بودند.آنها تخم لقی را کاشتند که 500 ـ 400 سال بعد، موجب بدبختی تمام مردم دنیا شد؛ ایالات متحده آمریکا!
ایران ـ آمریکا
روابط رسمی بین ایران و آمریکا در دوره قاجار برقرار شد و 160 سال قبل (اکتبر 1851 میلادی) پیمان دوستی و کشتیرانی ایران و آمریکا به امضا رسید و به دولت آمریکا اجازه داده شد در بوشهر کنسولگری دایر کند و کشتی‌هایشان اذن یافتند در خلیج‌فارس تردد کنند. سال 1883 نیز سفارت ایالات متحده در تهران تاسیس شد.
این روابط ادامه داشت تا سال 1951 که بر خلاف انگلستان که با ملی شدن صنعت نفت ایران بشدت مخالفت کرد، آمریکا موضعی متفاوت با بریتانیا اتخاذ کرد و سیاست‌های لندن در قبال ایران درباره موضوع ملی شدن صنعت نفت را «خشن» و «غیرمنطقی» عنوان کرد.
البته آمریکا قصد داشت با این کار، ایران و بویژه دولت «مصدق‌السلطنه قاجار» را که آن زمان روی موج ایجاد شده ملی شدن نفت توسط «فدائیان اسلام» و مرحوم آیت‌الله «سید‌ابوالقاسم کاشانی (ره)» سوار شده بود و این توفیق تاریخی را به خود نسبت می‌داد (!) فریب دهد که متاسفانه موفق هم شد و مصدق‌السلطنه ساده‌لوح، با این تصور که آمریکا، غیر از بریتانیاست و به حق حاکمیت کشور‌ها و اصول دیپلماتیک، احترام می‌گذارد، به این کشور گرایش یافت و البته چوب آن را 2 سال بعد با برکناری از نخست‌وزیری خورد. آمریکا در سال 1953 میلادی (1332 هجری خورشیدی) هراسناک از آن که صنعت نفت ایران، پس از خارج شدن از چنگال متحد اصلی خویش؛ انگلستان، به دست اتحاد جماهیر شوروی بیفتد، در اختلاف ایران و بریتانیا درباره نفت ورود کرد و مخفیانه، جانب لندن را گرفت و پس از آنکه با دولت انگلستان بر سر انجام کودتا علیه مصدق‌السلطنه به توافق رسید، جلسات «سیا» و «اینتلیجنت سرویس» برای زمان و چگونگی انجام کودتا آغاز شد. سرانجام توصیه‌های مشفقانه و اسلامی ـ ملی مرحوم آیت‌الله کاشانی به جایی نرسید و مصدق‌السلطنه خودرای به هشدار‌های ایشان درباره احتمال کودتا و سرنگونی دولتش وقعی ننهاد و 28 مرداد 1332 حکومتش سقوط کرد. این کودتا از سوی محمدرضاشاه که به سبب موفقیت انگلیس و آمریکا در انجام آن به ایران بازگشت، به عنوان نقطه‌ای مثبت در روابط
تهران ـ واشنگتن تلقی شد ولی موجب نفرت عمیق مردم ایران از دولت ایالات متحده شد.
پیروزی انقلاب اسلامی
روابط نزدیک آمریکا و ایران تا زمان خرش ملت ایران در سال 56 و 57 ادامه یافت آمریکا تا آخرین لحظه برای بقای رژیم منحوس پهلوی تلاش کرد و حتی با فرستادن ژنرال «هایزر» به تهران در زمستان 1357، سعی کرد بار دیگر کودتایی مشابه کودتای 28 مرداد 32 را به اجرا گذارد اما این‌بار همه چیز فرق می‌کرد؛ شخصیتی الهی چون حضرت آیت‌الله العظمی امام خمینی قدس‌سره الشریف، رهبر انقلاب اسلامی ملت ایران بود؛ او فقط خدا را می‌دید و فارغ از هر نتیجه‌ای، به تکلیف و وظیفه‌ای که تشخیص داده بود، عامل بود. ترس از ایالات متحده، نزد حضرت امام جز لطیفه چیزی نبود و این آمریکا و تمام جهان شیطانی غرب بود که از حضرت معظم‌له می‌هراسید. انقلاب اسلامی پیروز شد، روابط با همه جهان حتی آمریکا برقرار ماند و تنها با رژیم مجعول صهیونیستی که نامشروع است، قطع رابطه شد و به جای سفارت اسرائیل غاصب، فلسطین نشست. اما ایالات متحده که می‌دید همفکران لیبرالش، دولت موقت انقلاب را در دست دارند شروع به برنامه‌ریزی برای به شکست کشاندن جمهوری اسلامی کرد. 13 آبان 58 اما «انقلاب دوم» پیروز شد و دانشجویان مسلمان پیرو خط امام، با تسخیر جاسوس‌خانه آمریکا، در اعتراض به راه دادن عامل مذلت ایران در 37 سال گذشته؛ «محمدرضا پهلوی» به خاک ایالات متحده، مکر شیطان بزرگ را به خودش بازگرداندند. جیمی کارتر، رئیس‌جمهور وقت آمریکا وقتی از مذاکره و تهدید، برای آزادی جاسوسان آمریکایی طرفی نبست، 20 فروردین 59، یعنی 4 ماه بعد از اشغال لانه جاسوسی، قطع کامل روابط سیاسی با جمهوری اسلامی ایران را رسما اعلام کرد. کمی بعد نیز تحریم اقتصادی به آن اضافه شد، سپس به صدام دستور داده شد، به ایران حمله کند و ظرف یک هفته (!) نظام اسلامی حاکم بر آن را سرنگون کند، پس از آن به ترور مقامات بلندپایه جمهوری اسلامی توسط منافقین کوردل و تروریست پرداختند و... اما نظام اسلامی ایران، هر روز بالنده‌تر شد و هرچند به نهال آن، تبر می‌زدند، به درختی تناور تبدیل شد. آمریکا تا سال 1382 تمام کوشش‌های ممکن را برای براندازی جمهوری اسلامی انجام داد که نتیجه‌ای نداشت. در این سال نیز برنامه «ایران هراسی» آغاز شد. ایالات متحده به ایران شیعه که حتی در برابر بمباران‌های شیمیایی صدام، به دلایل انسانی حاضر به مقابله به مثل نشد، اتهام زد: می‌خواهد بمب اتم بسازد (!) از این پس، «ایران هسته‌ای» در صدر اخبار رسانه‌های شیطانی قرار گرفت تا تمام دنیا را از جمهوری اسلامی بترسانند؛ قطعنامه‌های شورای امنیت سازمان آمریکایی ملل متحد، یکی پس از دیگری آمد ولی بر ایران قوی، هیچ تاثیری نداشت. جمهوری اسلامی تصمیم به پیشرفت بومی در برنامه‌های صلح‌آمیز هسته‌ای گرفته بود و هیچ چیز مانع آن ترقی نشد. 20 فروردین 1385، همزمان با بیست و ششمین سال قهر سیاسی آمریکا از ایران؛ اما اتفاق تازه‌ای افتاد که تمام مستکبران عالم را شگفت‌زده کرد؛ ایران به رغم تمام تحریم‌های اقتصادی، اتمی، فناوری و... به صورت بومی به انرژی صلح‌آمیز هسته‌ای دست یافت. «آمریکا در سالروز قطع ارتباط با ایران، شکست دیگری از جمهوری اسلامی خورده بود؛ شکستی که سرآغاز باخت‌های پیاپی بعدی در 5 سال اخیر بود»!