گروه سیاسی:
گسترش سریع امواج بیداری اسلامی در منطقه و در خطر افتادن حکومت‌های پادشاهی و خانوادگی، روابط کشورهای حاشیه خلیج‌فارس با ایران را تحت الشعاع قرار داده است. با سفر رابرت گیتس، وزیر دفاع ایالات متحده آمریکا به عربستان سعودی و سفرهای بعدی او به بغداد، منامه و ابوظبی، حجم تنش در روابط دوطرف باز هم سنگین‌تر شود. اعراب معتقدند ایران در شکل‌دهی اعتراضات مردم منطقه دخالت مستقیم دارد. این در حالی است که مقامات عالیرتبه کشورمان، بیداری اسلامی را نشأت گرفته از بازگشت ملت‌های منطقه به «اندیشه‌های ناب اسلامی» عنوان می‌کنند. موضوعی که در انقلاب اسلامی ایران به وقوع پیوست و موجب برچیده شدن حکومت پادشاهی در کشورمان شد. پایگاه خبری صدای فلسطین وابسته به جنبش فتح در یادداشتی به این موضوع پرداخته و البته مواضعی کاملا ضدایرانی و پان‌عربیستی اتخاذ کرده است. در این یادداشت به وضوح دیده می‌شود که چرا کشورهای عربی تا این اندازه از ایران ناخرسندند و این کشور را به عنوان کشوری متخاصم خود می‌دانند. در ابتدای این یادداشت آمده است که کشورهای خلیج [فارس] از اینکه ایران تا این اندازه در دنیای عرب نفوذ کرده، خشمگینند. ایران با نفوذ در امارات متحده عربی و عدم توجه به خواسته‌های این کشور بویژه بر سر جزایر سه‌گانه، پیشبرد اهداف خود در عراق و کسب حمایت برخی جریان‌های بحرینی و کویتی، منطقه را کاملا تحت تاثیر خود قرار داده است.
به گزارش ایران دیپلماسی، در ادامه این مطلب آمده است: در پی تحولات اخیر متفکران و اندیشمندان مطرح عرب از جمله دکتر عبدالله النفیسی، دکتر هاشم عبده هاشم، فوزیه رشید، نجیب الخنیزی، دکتر عبدالقادر حیدر و شماری دیگر از متفکران کشورهای عربی از کشورهای حاشیه خلیج فارس بویژه کویت، بحرین و عربستان خواسته‌اند که وحدتی در میان کشورهای این حوزه ایجاد شود تا این منطقه به صورت فدرالیسم یا کنفدرالیسم اداره شود تا به واسطه آن اختیارات شورای همکاری خلیج فارس بیشتر شود تا مخاطرات واقعی منطقه کشف شده، از طریق اتخاذ تصمیم‌های صحیح و جمعی با بحران‌های منطقه برخورد عقلانی صورت گیرد و با توجه به مغیرهای جهان و اهمیت وحدت عربی با محدودیت‌ها برخورد شود. بویژه نسبت به انقلاب‌های عربی جدید منطقه که آزادی، دموکراسی، گشایش، تکثرگرایی و بهبود وضعیت زندگی مسالمت‌آمیز قومیت‌ها و برای نخستین بار مشارکت عمومی مردم در وضعیت اقتصادی، سیاسی و تغییرات دموکراتیک را تجربه می‌کنند. این در حالی است که ایران با اندیشه صدور انقلاب اسلامی و وجود ایدئولوژی ویژه خود در تعریف تحرکات سیاسی توانسته فعالیت‌های بسیار گسترده‌ای را در کشورهای سوریه، لبنان، فلسطین، مصر، تونس، الجزایر، موریتانی، عراق و یمن آغاز کند تا ضمن بروز تحول در جامعه عربی تحولات را به سمت خود نیز متمایل کند.
نویسنده این یادداشت همچنین آورده: ایران به خوبی توانسته حضور خود را در عراق گسترش دهد و اوضاع این کشور را به طور کامل در اختیار داشته باشد. البته ایران با حرکتی از پیش تعریف شده و بر اساس یک سیاست استراتژیک توانست به این هدف خود برسد. مشابه چنین وضعیتی را در فلسطین نیز شاهدیم. ایران به خوبی توانسته جای پای محکمی برای خود در فلسطین ایجاد کند و فلسطینی‌ها را به سمت خود بکشاند. اکنون نیز می‌خواهد در چارچوب همان سیاست و در استراتژی مشابهی در عربستان و بحرین نیز نفوذ کند. نفوذی که روز به روز در حال افزایش است و شکاف‌های تازه‌ای را در میان جوامع این دو کشور ایجاد می‌کند. ایران کشوری شیعی است و خوب می‌داند که اگر قرار است در میان جامعه عربی این منطقه نفوذ خود را گسترش دهد باید از مردم این منطقه نهایت استفاده را ببرد و نفوذ خود را از این ناحیه آغاز کند.
در پایان نویسنده به وحدت شورای همکاری خلیج فارس اشاره می‌کند و می‌نویسد: اینکه برخی از چهره‌های روشنفکر و متفکر عربی پیشنهاد تشکیل فدرالیسم یا کنفدرالیسم برای جامعه عربی می‌دهند را نمی‌توان نسخه مناسبی برای مبارزه با نفوذ ایران در کشورهای منطقه دانست چرا که هر کدام از کشورهای این منطقه اگر چه نسبت به هم مشابهت‌هایی دارند ولی تفاوت‌های بسیاری نیز با یکدیگر دارند. نظام آنها اگر چه پادشاهی است ولی هر کدام از آنها تفاوت‌های اجتماعی و سیاسی مختلفی نیز دارند که این باعث می‌شود نتوان همه آنها را در یک نظام مشابه همانند اتحادیه اروپا گنجاند. مثلا گشایش اجتماعی که در بحرین وجود دارد، در عربستان نیست و گشایش سیاسی که در کویت هست به هیچ‌وجه در عربستان یافت نمی‌شود و گشایش اقتصادی که در امارات وجود دارد به هیچ وجه در دیگر کشورهای عربی این منطقه وجود ندارد و این موارد مسائلی است که ایران می‌تواند به خوبی از آن بهره‌برداری کرده و نفوذ خود را در منطقه گسترش دهد. کشورهای عربی باید فکری برای حل این مسائل بکنند.