والیبال ایران در حالی مدعی حرکت در مسیر حرفه‌ای شدن و رسیدن به جایگاهی برای رقابت با والیبال دنیاست که هنوز در عرصه‌ای مانند تبلیغات به معنای واقعی حرفه‌ای نشده وگرنه توپ و بازیکنان در میان تبلیغات گم نمی‌شدند. بعد از اینکه مرحله گروهی و مقدماتی مسابقات والیبال لیگ برتر باشگاه‌های کشور در 2 گروه «الف» و «ب» به پایان رسید 4 تیم برتر هر یک از این گروه‌ها از هفته گذشته برای کسب صعود به مرحله نیمه‌نهایی و کسب رده‌های برتر رقابت با یکدیگر را دنبال کردند. اما در آغاز دیدارهای پلی‌آف این تیم‌ها مساله‌ای که بیشتر از عملکرد آنها به چشم آمد تبلیغات پر حجمی بود که همه نقاط زمین را در بر گرفته بودند. حجم تبلیغاتی که در زمین والیبال انجام شده به قدری است که گویا توپ به هنگام گردش و بازیکنان به هنگام بازی در میان آنها گم می‌شوند و اصلا به چشم نمی‌آیند. این موضوع حتی برای بیننده تلویزیونی هم آزاردهنده است بویژه اینکه تبلیغات تو در توی مختلف از زمین بازی به کناره‌ها هم کشیده شده است. یعنی تا چشم کار می‌کند تبلیغات است و خبری از توپ نیست! شکی نیست که تبلیغات نقش گسترده‌ای در روند رو به رشد محصولات مختلف داشته و در این راستا شرکت‌های بزرگ سرمایه‌گذاری کلانی را صرف این مساله کرده‌اند و برای معرفی خود و محصولاتشان به عرصه‌های مختلفی بویژه ورزش پا گذاشته‌اند. بویژه اینکه نهادهای ورزشی مثل فدراسیون‌ها و هیات‌‌ها به منظور درآمدزایی و تامین هزینه‌های خود متمایل به همکاری با آنها هستند. تبلیغات در ورزش امری طبیعی و عادی است و غیر از فوتبال که در آن یک بازیکن مشهور در ازای دریافت مبلغی هنگفت محصولات یک شرکت را در تمام موارد حتی روی وسایل شخصی خود تبلیغ می‌کند، در بیشتر رشته‌ها در سالن محل برگزاری مسابقاتشان انجام می‌شود. اما به اندازه‌ای که استراتژی تبلیغات ورزشی به هدف ورزش و جذابیت دیداری که در جریان است آسیبی وارد نکند. در هرصورت سازمان لیگ فدراسیون والیبال رقابتهای باشگاهی لیگ برتر را در شرایطی دنبال می‌کند که تبلیغات صورت گرفته در زمین بیشتر از دیدارها و مسائل فنی آنها به چشم می‌آید و این در حالی است که رئیس این سازمان میگوید هیچ نقشی در این تبلیغات ندارد. منوچهر پورحسن اظهار داشت: «تبلیغات در هیچ مرحله‌ای به عهده من یا سازمان لیگ نیست. فدراسیون خود در این زمینه مسؤول است. واقعیت این است به قدری مشغله دارم که ترجیح می‌دهم در این مسائل که در حیطه کاری من هم نیست، وارد نشوم اما اگر اعتراضی از سوی تیمی داشته باشم حتما موضوع را به فدراسیون گزارش می‌دهم تا رسیدگی شود». این در حالی است که آهنگری، سرمربی تیم والیبال پرسپولیس گفت: «به هر حال هدف نهایی از ورزش درآمدزایی است. تیمداری در مسابقات مختلف هم با همین هدف انجام می‌شود اما در هیچ جای دنیا تبلیغات در وسط زمین و تا این حد انجام نمی‌شود. تبلیغات بیشتر روی لباس‌ها و کناره‌های زمین انجام می‌شود. اگر میزان تبلیغاتی که امروز می‌بینیم، کمتر شود، بهتر است». مصطفی کارخانه، مربی والیبال کشورمان هم در این باره گفت: «به هر حال برای تبلیغات هم استانداردها و مرزهایی وجود دارد. اگر از میزان تبلیغات فعلی و حجم آنها اندکی کاسته شود جذابیت رقابت میان تیم‌ها بویژه در مراحل حساس پلی‌آف بیشتر به چشم می‌آید». انجام تبلیغات غیرحرفه‌ای بیشترین ضررش به بینندگان تلویزیونی می‌رسد که برای پیگیری توپ در یک محوطه کوچک رنگارنگ که بیشتر شبیه نقاشی کودکان است با مشکلات زیادی مواجه می‌شود و در برخی موارد توپ را گم می‌کند. این درست که تیم‌ها نمی‌توانند هزینه‌های بالا و سنگین حضور در لیگ برتر را تامین کنند و ناچارند از این راه به منابع مالی دست پیدا کنند، اما در این میان تکلیف بینندگان تلویزیونی و حق و حقوق آنها به عنوان یک بیننده مسابقات ورزشی چه می‌شود؟!