41 دقیقه از نبرد آرژانتین و ایران گذشته که ضربه کرنر را می‌کشند روی سر سیدجلال. آقای دیوار، بلند می‌شود و ضربه سر را به سمت دروازه سرخیو رومرو می‌فرستد. توپ از آرزوی او سرکشی می‌کند و با اختلافی ناچیز از بالای دروازه به بیرون می‌رود. این، اولین موقعیت گل جدی ایران در مسابقه است و احتمالا خیلی‌ها در ایران، بلندترین پرش عمرشان را به واسطه آن تجربه کرده‌اند. مدافع شماره 4، با تمام قدرت دست‌هایش را بر زمین می‌کوبد اما همزمان شروع به دویدن می‌کند که مبادا تپش‌اش در قلب دفاع ایران کمرنگ شود. این انگار، بزرگ‌ترین درس کی‌روش برای تیم ملی است. اینکه در جام‌جهانی هیچ زمانی برای حسرت خوردن وجود ندارد. اینکه اگر سرت را برگردانی و به تمام آنچه بر سرت آمده نگاه کنی، روبه‌رو را خواهی باخت. این اواخر، 2 ویدئوی کوتاه از آخرین ساعت‌های حضور تیم ملی ایران در برزیل در فضای مجازی قرار گرفته است. در اولی، شاگردان کی‌روش او را شبیه مربی‌های قهرمان به هوا پرتاب می‌کنند و آن وسط، یکی‌شان که انگار نگران قهرمانش شده، داد می‌زند:«یه وقت ولش نکنید!». او قهرمان این بازیکنان است. آنقدر که احساس می‌کنی اگر قرار به عبور از میدان مین باشد، یکی یکی‌شان قدم در راه بگذارند تا آقای مربی آخرین نفر باشد. مردی که توی ویدئوی اعجاب‌آور دوم، دست‌هایش را مدام شبیه یک رهبر ارکستر تکان می‌دهد تا بازیکنان تیم ملی منظم شوند و بالاخره یک عکس تیمی را در کنار هم ثبت کنند. مدت زیادی می‌شود که این مربی در کنار تابلوی خروج قرار گرفته است. اهالی فوتبال ایران اما تازه فهمیده‌اند که دارند چه کسی را از دست می‌دهند. کی‌روش، سال‌های سختی را در ایران سپری کرد. آن اوایل حتی از هواشناسی‌مان نیز ایراد گرفت، بعدتر رفتار چند بازیکن را تاب نیاورد و با خط زدنشان انبوهی از انرژی‌های منفی رنگی را به جان خرید و در همه این مدت، زیر آتش مصاحبه‌های مربیان همه‌چیزدان وطنی بود اما سرانجام توانست تیم مورد علاقه‌اش را بسازد و بعد از حذف از جام‌جهانی، در سالن کنفرانس از عبارت «فال این لاو» برای توصیف تیم استفاده کرد. او اگر چه موفق نشد اولین صعود تیم ملی از گروهش در جام‌های جهانی را رقم بزند اما از دل لیگ بی‌نظم و پرحاشیه و نه‌چندان فنی فوتبال ایران، یکی از منسجم‌ترین تیم‌ملی‌های تاریخ را ساخت و تبدیل به یکی از محبوب‌ترین مربیان همه ادوار این تیم شد. مخاطبان پرشمار تیم ملی حتی به صفحه توئیتر آقای رئیس‌جمهور نیز مراجعه کردند تا شاید آنهایی که باید، حروف رفتن آقای مربی را آهسته‌تر هجی کنند. همه آنها البته می‌دانند فوتبال به صرف رفتن کی‌روش نابود نخواهد شد اما روزهایمان کنار او، رنگی‌تر جلوه خواهند کرد. مدتی پیش از آنکه خولیو ولاسکو با آن پیراهن آبی خوشرنگ از پله‌برقی‌های فرودگاه تهران پایین بیاید و والیبال ایران را از پله‌های فوق‌تصور جهانی بالا ببرد، شاگردان حسین معدنی در تیم ملی والیبال یک نمایش خیره‌کننده را در جام‌جهانی برابر ایتالیا تجربه کرده بودند. معروف و رفقا آن روز برای صعود به یک پیروزی نیاز داشتند و مطابق انتظار، 2 ست اول را به‌سادگی به حریف باختند. در آن مقطع، خیال‌پرداز‌ها هم به سختی می‌توانستند برای والیبال کم‌نام و نشان ایران مقابل برج‌های ایتالیایی شانس قائل باشند اما 2 ست بعدی، با برتری شاهکار ایرانی‌ها همراه شد. چیزی به خلق یک معجزه شگرف نمانده بود که ناگهان رشته اعجاز از سرپنجه‌های ملی‌پوشان فاصله گرفت و توپ‌ها که در محور شرارت علیه ایران قرار گرفته بودند، طوری چرخیدند که ایتالیا با اختلاقی ناچیز پیروز میدان لقب بگیرد. آخر آن مسابقه، سعید معروف که چند کری سنگین با پاسور حریف را تجربه کرده بود، آرام به کنار تابلوهای تبلیغاتی خزید و بشدت اشک ریخت. بعدتر اما همه از آن مسابقه به عنوان کاتالیزور تزریق اعتماد به‌نفس در کالبد تیم ملی نام بردند. حالا همه این حکایت می‌تواند شبیه آنچه برای فوتبال ایران مقابل آرژانتین رخ داد باشد، روزی که باورمان شد به آن اندازه‌ای که می‌گویند بد نیستیم و می‌شود نقشه‌های بزرگ‌تری برای تیم ملی در ذهن داشت. خب، گاهی هم می‌شود در وسط آغوش فرشته مرگ متولد شد! در سالوادور، معجزه تازه‌ای برای فوتبال رخ نداد. معجزه، پیش‌تر رخ داده بود. معجزه خود ما بودیم. تیمی که با امکانات کم و در سایه ریشخندها به برزیل رسید و 90 دقیقه مقابل آرژانتین بزرگ آقایی کرد. به مهاجمان نامدار نیجریه اجازه نفس کشیدن نداد و بیشتر از همیشه جنگید و طولانی‌تر از همیشه دوید. سقف آرزوهایش را زیر بمباران دید اما فرصت پیدا کرد برای شهاب سنگ‌ها چشمک بزند. تیمی که چهارشنبه‌شب صعود کرد، به ارتفاع همه عاشقانه‌ها.