شنبه‌شب، (بامداد يكشنبه، به وقت ما) سانتیاگو برنابئو؛ نخستین ال‌کلاسیکو از چهارگانه‌ای که قرار است در این 18 روز رخ بدهد. نبردی برای اعاده حیثیت آقای خاص بعد از شکست فاجعه‌آمیز در نوکمپ. و از سوی دیگر پپ گوآردیولا با آن لحن همیشگی‌اش می‌گوید: «باید کار رئال را در برنابئو تمام کنیم تا دیگر خیالمان از قهرمانی راحت شود». اما نکته قابل توجهی که در این میان نهفته این است که مورینیو کمی بر خلاف گذشته سکوت کرده و دیگر خبری از آن رجزخوانی‌هایی که حریف را تحریک می‌کرد نیست. درست چیزی که ستاره‌های بارسا با غروری خاص می‌خواهند به آن دامن بزنند. شاید به همین دلیل است که پپ گوآردیولا پسرانش را از ایجاد تنش قبل از ال‌کلاسیکو منع می‌کند و در تذکری جدی به رئیس باشگاه گوشزد می‌کند که فلسفه ال‌کلاسیکو و فتح آن نیاز به آرامش درون‌اردویی دارد. بله، آرامش اصلی‌ترین فاکتوری است که هر کدام از سکانداران این نبرد به آن دست پیدا کنند، می‌توانند فاتح سر بلند باشند.
فلسفه فوتبال بارسا
بارسلونا «پیام‌آور» فوتبال است و بدون هیچ اغراقی باید گفت نیمی از آنهایی که جنون فوتبال دارند به نمایش خیره‌کننده پسران گوآردیولا ایمان آورده‌اند. این موج نه‌تنها در اروپا و آسیای‌شرقی بلکه دامنه وسیعی از خاورمیانه را تحت‌تاثیر خودش قرار داده است، حتی در همین سرزمین خودمان وقتی فوتبال داخلی رو به کساد می‌رود پیراهن‌های ستاره‌های بارسلونا در بازار منیریه از لباس استقلال و پرسپولیس بیشتر به فروش می‌رسد و کمی فراتر از آن گلزن اول تیم ملی نابینایان کشورمان در برنامه 90 تیم رویایی‌اش را بارسلونا خطاب می‌کند. انگار معجزه بارسا از لحاظ بصری نیز به همگان انتقال داده شده و امواج رادیویی نیز زیبایی و هیجان یک فوتبال مدرن که به روش‌های کلاسیک دهه 70 نیز آمیخته را بازگو می‌کند. بارسا درست در زمانی متولد شد که فوتبال اروپا تحت‌تاثیر تز فوتبال دفاعی یونان در جام ملت‌های اروپا به مرز دلزدگی رسیده بود و حتی بعد از آن نیز آنتی‌تز 1-3-2-4 دستخوش سلیقه مربیانی چون ژوزه مورینیو و آن گرایش‌های دفاعی‌شان شده بود. بارسلونا تعالیمش به فوتبال اروپا را از آکادمی لاماسیا شروع می‌کند و زمانی که محصولات کارخانه داخلی به ثمر می‌رسند آن وقت تمام اروپا و جهان را به زانو درمی‌آورد. حالا در این میان خیلی‌ها اعتقاد دارند بارسا و نحوه شکست دادن حریفانش با یک رگه بی‌رحمی همراه است و کمتر تیمی می‌تواند به شکل عامه‌پسند آنها را وادار به شکست کند و هر تیمی که آنها را شکست می‌دهد متهم به فوتبال زشت می‌شود. اما حالا فکر می‌کنید چگونه یک مربی می‌تواند بدون اینکه متهم به حقه‌های کثیف شود از سد کاتالان‌ها عبور کند؟ و آیا حذف بارسا از رقابت‌های اروپایی را باید به مرگ فوتبال زیبا تعبیر کنیم؟ واقعا اینگونه نیست، چون فوتبال زیبا تنها یک فوتبال تهاجمی نیست. چون اگر اینگونه باشد فوتبال تعادلی و منطقی باید زیرسوال برود.
«اسب تراوا»ی مورینیو
ژوزه مورینیو برای تسخیر قلعه شکست‌ناپذیر بارسا در نبرد ال‌کلاسیکو احتیاج به «اسب تراوا» دارد. این اصطلاح را به زیرکی در فوتبال می‌توان تعبیر کرد؛ حربه‌ای که آقای خاص در فصل گذشته لیگ قهرمانان اروپا از آن استفاده کرد و با اینتر میلان، تابوی رویایی‌بودن آنها را شکست. در بازی رفت و آن 5 گل تحقیرآمیز در نوکمپ به مورینیو و تفکراتش این موضوع را ثابت کرد فلسفه ال‌کلاسیکو با جنگ‌های روانی هیچ همخوانی ندارد و هر مردی که آرامش بیشتری داشته باشد می‌تواند نامش را در میان سیاهه برندگان تاریخی‌ترین داربی جهان ثبت کند. آرامش! اصلی‌ترین فاکتوری که به همراه بازی‌خوانی درست، برنده دیدار را تعیین می‌کند. در این نبرد هرگز نباید حریف را تحریک کنید و رفتارهای نامتعارف تنها به ضررتان تمام می‌شود. و درست زمانی که توانستید به آرامش برسید می‌توانید از آن «حقه» فوتبالی علیه دشمن استفاده کنید. برگ برنده‌ای که حریف را خلع سلاح می‌کند و زمان استفاده از آن موقعی است که آنها به هیچ‌وجه فکر این‌ترفند را هم نمی‌کنند. مانند همان اسب‌تراوایی که به آن اشاره شد. اسب‌تراوا ماجرای اسبی چوبین است که با استفاده از آن، قلعه شکست‌ناپذیری که با محاصره و جنگ سقوط نمی‌کرد، به تسخیر دشمن در آمد. این مساله را می‌توان به «غافلگیری» حریف تعبیر کرد. درست مانند بازی شطرنج، برای پیروزی در این بازی شما نباید «مهره سفید» را انتخاب کنید باید به حریف اجازه بدهید حمله کند. این همان اصلی است که مورینیو باید در سانتیاگو برنابئو از آن استفاده کند «پرس از یک‌سوم دفاعی بارسا- خنثی کردن بازی‌سازی ژاوی و اینیستا» البته بعید به نظر می‌رسد رئال به‌راحتی از پس این کار برآید! به این دلیل که چابی آلونسو، لاسانا دیارا و سامی خدیرا هیچکدام نمی‌توانند از لحاظ فیزیکی در نبردهای تن‌به‌تن هافبک‌های بارسا پیروز شوند. حالا فکر می‌کنید حقه مورینیو چه چیزی می‌تواند باشد؟ گوردون استراکان در ستون همیشگی خودش در ماهنامه «FOUR FOUR TWO» می‌نویسد تنها راه شکست‌دادن بارسا استفاده از توپ‌های هوایی است؛ روشی انگلیسی که در بازی با تاتنهام نیز جواب داد. وقتی نمی‌توانید «روی زمین» حریف تیم مقابل شوید باید به بازی مستقیم روی آورید، این روش حتی سرعت تیم مقابل را نیز خنثی می‌کند. از سوی دیگر مدافعان بارسا نیز روی توپ‌های هوایی با مشکل روبه‌رو می‌شوند.