محمدمهدی تقوی: وَ مَنْ خَفَّفَ فِى هَذَا الشَّهْرِ عَمَّا مَلَکَتْ یَمِینُهُ خَفَّفَ‌الله عَلَیْهِ حِسَابَهُ؛ هر کس در این ماه کارهای مستخدمان خود را سبک گرداند، خدا در قیامت حساب او را آسان کند.
(خطبه شعبانیه پیامبر اعظم(ص))
***
جناب آقای دکتر محمدباقر نوبخت، معاون محترم رئیس‌جمهور و سخنگوی دولت در نشست خبری با رسانه‌ها گفته‌اند: «ما این اختیار را نداریم که ساعات کار را در ماه رمضان تقلیل دهیم و ساعات کار در ماه رمضان تغییر نخواهد کرد».
درباره این تصمیم دولت نکاتی به ذهن متبادر می‌شود.
1- ماه رمضان امسال مصادف شده با گرم‌ترین زمان ممکن و روزه‌دار تا 17 ساعت از روز را باید از خوردن و آشامیدن و سایر مبطلات خودداری کند. این همزمانی گرمای شدید تیرماه با ماه مبارک رمضان این انتظار را از دولت محترم ایجاد می‌کند که برای رفاه روزه‌داری که سر کار هم می‌رود، حتی امکانات رفاهی بیشتری در نظر بگیرد نه آنکه همان روالی که قبلاً بوده است- و صحیح هم بوده است- را متوقف کند. دولت با این کار خود، یکی از موارد مثبتی که درباره روزه‌داری که سر کار می‌رود اعمال می‌شد را منتفی کرد.
2- قطعاً وقتی دولت دست به چنین اقدامی می‌زند، به طور غیررسمی، به موسسات خصوصی و بنگاه‌های شخصی نیز چراغ سبز لغو چنین موردی را نشان می‌دهد. اگر هم برخی رؤسای منصف برخی جاهای خصوصی نسبت به کارمند و کارگر روزه‌دار خود، تسهیلاتی را در نظر می‌گرفتند با اقدام اخیر دولت، آنها هم شاید در کار خود تجدیدنظر کنند.
3- اصولاً طبق آماری که خود دولت هم می‌دهد، کار چندانی در ادارات ما انجام نمی‌شود و از 8ساعتی که هر فرد باید در روز کار انجام دهد، دقایق بسیار قلیلی کار به معنای واقعی کلمه انجام می‌شود. واقعاً اگر در ماه مبارک رمضان، این یک ساعت ابتدا و یک ساعت انتهای کار از ساعات موظفی کارکنان کسر شود، اتفاقی می‌افتد؟!
4- یکی از زمان‌های سال که واجب موکد «صله رحم» بسیار انجام می‌شود، ماه مبارک رمضان است. از اوقاتی که معمولاً افراد سر کار نیستند برای خرید میهمانی و افطار و اطعام استفاده می‌شود. همچنین میهمانان نیز با استراحت مناسب‌تری آن هم در این گرمای طاقت‌فرسا دعوت میزبانان را می‌پذیرند. در حالی که با اعلام سخنگوی دولت دیگر چنین امکانی وجود ندارد. در حقیقت دولت محترم با این اقدام نه‌چندان فکرشده‌اش، موجب به زحمت افتادن میهمانان و میزبانان روزه‌دار می‌شود.
5- مهم‌ترین پرسشی که به وجود می‌آید اما فارغ از موارد پیش گفته، این است که اصولاً چه ضرورتی دارد دولت محترم به مواردی ورود کند که مربوط به اوقات عبادت مردم است. آیا این نخستین اقدام عملی تئوری دین دولتی و دولت دینی است؟ نکند برخی که در غربزدگی‌شان کمترین تردیدی وجود ندارد و متأسفانه چنان شیفته غربند که واله بودن و شیدایی‌شان را نمی‌توانند پنهان کنند، در آینده نه‌چندان دور، تز تعطیلی یکشنبه به جای جمعه را مطرح کنند؟ کاری که در برخی کشورهای اسلامی هم به مدد غربزدگان تحصیلکرده در فرنگ ابتدا طرح و سپس با وجود مخالفت‌های بسیار مردمی به بهانه «جهانی‌سازی» اجرایی شد.