یک تصمیم اشتباه، یک بازتاب نامتعارف و مهم‌تر از همه یگ گل بی‌موقع بستری را فراهم کرد که قطعا تا مدت‌ها «سوژه یک» این فوتبال خواهد بود. در این بین هر شخصی به فراخور فهمش از فوتبال و شاید مهم‌تر از آن علاقه قلبی‌اش به یک رنگ، از یک جریان حمایت می‌کند. یک نفر با همان حرارت علی دایی از سرمربی تیم محبوبش دفاع می‌کند و می‌گوید بهترین کار همان دستوری بود که دایی به سپهر داد و دیگری پای تختی و پوریای ولی و این دست از بزرگان اخلاق را وسط می‌کشد و دست آخر نتیجه می‌گیرد دایی با مردان مذکور فاصله بعیدی دارد. شاید دیدن همین واکنش‌هاست که به همه می‌فهماند قضاوت سخت‌ترین کار جهان است. برای بهتر در جریان قرار گرفتن اتفاقات عجیب شامگاه جمعه در ورزشگاه آزادی لازم است از دقیقه 3+90 به این اتفاقات نگاه کرد.
سوشا جرقه آتش‌زا را زد
فيلم از جايي كليد خورد كه سوشا مكاني روي يك صحنه معمولي بعد از دريافت توپ خود را به زمين انداخت و براي تلف كردن وقت توپ را به بيرون زد، لحظه‌اي كه پرسپوليس دقيقا منتظر آن بود. بعد از ورود پزشك استيل‌آذين به زمين، دايي به سپهر حيدري گفت كه توپ را به استيل‌آذيني‌ها ندهد و توپ را روي دروازه پرتاب كند. در اين لحظات عادل فردوسي‌پور تك جمله‌اي به زبان آورد كه بلافاصله به حقيقت پيوست. او گفت اگر اين توپ گل شود اتفاقات عجيبي در ورزشگاه خواهد افتاد و دقيقا همين هم شد، حيدري توپ را بلند روي دروازه فرستاد و اشتباه سوشا مكاني توپ را روي پاي آرفي جفت و جور كرد و او با ضربه روپا و تماشايي گل پيروزي تيمش را به ثمر رساند. چند لحظه بعد و در حالي كه دوربين شبكه 3 به دنبال زننده گل بازي بود ناگهان در جايي كه بازيكنان پرسپوليس شادي مي‌كردند چند بازيكن استيل‌آذين به سمت پرسپوليسي‌ها حمله‌ور شدند كه يكي از آنها ماتيوس بازيكن پرحاشيه برزيلي استيل بود. در اين جنگ مغلوبه و در حالي كه نيمكت پرسپوليس هم هنوز مشغول شادي بود، شرايط مي‌رفت به درگيري فيزيكي بكشد كه دخالت چند بازيكن مثل حقيقي كه مكاني را به گوشه‌اي برد سكوبرت و چند نفر ديگر اندكي قائله را خواباند اما سياوش اكبرپور با اعتراض شديد به سمت علي دايي آمد و او را بابت تشويق تيمش به عدم رعايت بازي جوانمردانه مورد اعتراض قرار داد سپس نوبت سوشا مكاني بود كه ميدان را به دست بگيرد، او كه بشدت گريه مي‌كرد با انگشت ابتدا چندبار پشت سر هم طوري كه دوربين‌ها بتوانند چهره‌اش را بگيرند فرياد زد نامرديه، نامرديه و بعد به سمت دايي رفت و به او گفت كه خدا اون بالاست... . اين درگيري اولي اما خود ابتداي يك غائله بزرگ‌تر بود. رحمان احمدي دروازه‌بان پرسپوليس كه از كارهاي سوشا عصباني شده بود از روي نيمكت بلند شد اما با كارت زرد افشاريان به نيمكت بازگشت، با شروع بازي ماتيوس در گوشه زمين با لگدي خشونت‌بار اشپيتيم آرفي را سرنگون كرد كه اين صحنه دوباره بازيكنان را به جان هم انداخت. افشاريان كه بازي از دستش خارج شده بود ماتيوس را اخراج كرد و سپس سمت رضا نورمحمدي رفت و او را نيز با مشاوره با كمكش اخراج كرد. در اين لحظه نورمحمدي عصباني از اين كار به سمت كمك‌داور رفت اما بازيكنان او را مهار كردند. اين درگيري با سوت پايان بازي ادامه پيدا كرد و به تونل ورزشگاه آزادي كشيد، جايي كه سوشا مكاني و رحمان احمدي به سمت هم رفتند اما دخالت مأموران انتظامي مانع از درگيري شديد اين دو شد. اولين جملات بازيكنان در تونل مقابل خبرنگاران متهم كردن يكديگر بوده است. اكبرپور خطاب به پرسپوليسي‌ها گفت: پرسپوليس همين كارها را مي‌كند كه رفت و برگشت به استقلال مي‌بازد. اشپيتيم آرفي به خبرنگاران گفت: دروازه‌بان استيل‌آذين بازي جوانمردانه را رعايت نكرد و آنچه پرسپوليسي‌ها انجام دادند درست بود.
چرا قرمزها فیرپلی نکردند؟
چه بیننده بازی و صحنه‌های مذکور بوده‌اید چه با خواندن این سطور در سطح آگاهی سطحی قرار گرفته باشید بنا به تصمیم‌تان رای به برائت یکی از طرفین می‌دهید اما به راستی چه کسی ناجوانمردی کرد و اصولا تعریف جوانمردی در این صحنه چه می‌توانست باشد؟ علی دایی به‌عنوان تصمیم‌گیرنده اصلی، نخستین فردی بود که باید از عدم انجام بازی به اصطلاح جوانمردانه دفاع می‌کرد. او می‌گوید؛ به بازیکنانم گفتم بازی را ادامه دهید تا درس عبرتی شود برای تیم‌ها و بازیکنانی که دست به تمارض و وقت تلف کردن می‌زنند. از یک سو می‌توان به دایی حق داد چون قطعا سوشا مکانی به آن حد از مصدومیت نرسیده بود که نتواند بازی را ادامه دهد و محتاج درمان فوری باشد. دلیل این مدعا واکنش‌های بعدی او پس از گلزنی آرفی بود. سوشا شیرجه بلندی را زد اما ناموفق بود و مهم‌تر از همه در فعل و انفعالات وسط زمین به مثابه جنگاوری تنومند توان دوندگی داشت و به خوبی از فیزیک بدنی‌اش برای درگیری‌ها استفاده می‌کرد! آیا یک مصدوم آن هم از ناحیه کمر قادر به انجام کارهای سوشا بود؟ از سوی دیگر منتقدان دایی معتقدند، سرمربی قرمزها با علم به اینکه سوشا تمارض کرده است می‌باید در هر صورت به فیرپلی مومن باقی می‌ماند و به بازیکنانش دستور می‌داد 2 امتیاز را قربانی یکسری از اصول کنند. تصور کنید چنین حادثه‌ای رخ می‌داد و بازیکنان پرسپولیس توپ را در اختیار استیل آذینی‌ها قرار می‌دادند و چند ثانیه بعد خداداد افشاریان سوت پایان بازی را به صدا در می‌آورد. حالا چند نفر از منتقدان دایی حاضر بودند در رسانه خود، بزرگ از جوانمردی او تقدیر کنند؟ از سوی دیگر چه روزی و توسط چه فردی باید در فوتبال ما این قانون تازه گنجانده می‌شد که پاسخ تمارض و وقت تلف کردن باز پس دادن توپ به تیم سودجو نیست. اینها همه و همه سوالات پر تعدادی هستند که طرفین از یکدیگر می‌کنند تا نشان دهند طرف مقابل به اصول پایبند نبوده است.
حق با دایی اما او هرگز تختی نمی‌شود
قضاوت با شما و شما بگویید اگر جای دایی بودید چکار می‌کردید اما آنچه دم دستی می‌توان از این بلوا برداشت کرد این است؛ سوشا مکانی آگاهانه اما بدون اطلاع از عواقب این جنجال بزرگ، خودش را به زمین زد تا شاید اینچنین یک امتیاز به محمود یاوری هدیه دهد اما محصول این عمل ناشیانه سقوط استیل آذین به یک دره بی‌انتها بود. حسین هدایتی فعلا هر 2 پایش را درون یک کفش کرده که تیمش را منحل می‌کند و اگر در هر صورتی این طرح مبتدیانه و تلافی جویانه عملیاتی شود آن وقت آینده فوتبال خصوصی در ایران با یک چالش بزرگ روبه‌رو می‌شود. علی دایی ادله محکم خودش را می‌آورد و می‌گوید برای برچیدن تمارض در لیگ برتر هرگز تن به پس دادن توپ به تیم حریف نمی‌دهد. شاید این حرف او خیلی‌ها را راضی کند اما قطعا آن چیزی که موجب شد تختی، جهان پهلوان شود و پوریای ولی نماد جوانمردی باقی بماند بی توجهی آنها به این دست از صدور احکام بود. نه ایمان داشتن به تمارض حریف، نه حساسیت کشنده امتیازی، نه ترمیم اعتبار مخدوش شده ونه هیچ یک از مسائل دیگر قادر نبودند اصل جوانمردی را در دل یک جوانمرد واقعی تغییر دهند، چون اصولا حرکت جوانمردانه واقعی یعنی خلق اثری که دیگران از خلق آن عاجزند که اگر غیر از این بود در طول این چند دهه تختی بدون رقیب آن بالا باقی نمی‌ماند.
مالکان خصوصی برای فعالیت فوتبال تضمین می‌دهند؟
هدایتی تصمیم گرفت تیمش را منحل کند. او همانگونه که یک شبه تصمیم به حضور در فوتبال گرفته بود حالا می‌خواهد بر گاوصندوقش قفلی محکم بزند و از هزینه کردن در فوتبال خودداری کند. فوتبال ایران با قوانین تازه کشور تحت برنامه پنجم توسعه قرار است از فاز دولتی به کوچه مبهم خصوصی تغییر طریق دهد. در فوتسال هم که غالب تیم‌ها خصوصی‌اند به کرات دیده‌ایم مالکانی را که هرگاه صلاح دانسته‌اند تصمیماتی اینچنین گرفته و تیمشان را منحل کرده‌اند. حال این سئوال مطرح می‌شود. چنین افرادی برای تداوم حضورشان در فوتبالی که با آن از نردبان ترقی بالا رفته‌اند چه تضمین و وثیقه‌ای به متولیان فوتبال می‌پردازند تا هرگاه میل‌شان کشید تعداد زوج تیم‌های لیگ را فرد نکنند؟ به نظر می‌رسد این چالشی جدی برای فوتبالی باشد که قرار است مشق خصوصی‌سازی کند.