چگونه باور کنم پُرخروش‌ترین آوای حق‌طلبی در سراسر تاریخ خاموش شده باشد؟! صدای پرطنین یک شیعه واقعی که در اعماق تاریخ جای گرفته است و هر جا که دین خدا به خطر می‌افتد، صدای همین شیعه، حق را نجات می‌دهد و کلمات او فُرقانی بین حق و باطل است.
مگر می‌شود صدای خدا را خاموش کرد. مگر فاطمه(س) تجلی صفات زیبای خداوند نیست، مگر فاطمه معیار و میزان رضایت و سخط الهی نیست، مگر او اَمَهًْ‌الله (کنیزِ خدا) نیست؟! پس تا خدا هست که همیشه هست، صدا و وجود فاطمه در عالم هستی جریان دارد که بدون فاطمه، هستی معنا ندارد و ولایت حامی نخواهد داشت.
فاطمه جان!
حالا که هستی و مرا می‌بینی، می‌خواهم از تو استمداد بجویم برای نصرت امام زمانم و درک محضر ولی خدا(عج) که جان همه هستی و عصاره خلقت است؛ همان امامی که منتقم مظلومیت و غربت مادرش میان کوچه‌هاست، آنجایی که هیچ مردی برای یاری پاره تن پیامبر اعظم(ص) قیام نکرد و گویی مدینه از شنیدن صدای حق محروم و گهواره رنگارنگی برای آرامش شیاطین گشته بود و اهل عناد این گهواره را تاب می‌دادند. شیطان نیز زحمت تلبیس و تزئین را نکشیده بود زیرا لقمه‌ها آسان و راحت، یکی، یکی به کام او فرومی‌رفتند و هر لحظه، لهیب جهنم نفس مدینه را می‌سوزاند. در همان سکوت از سر ترس، ترس به‌خاطر ترک لذت خودخواهی، شهوت‌خواهی و قدرت‌طلبی، صدای سوختن نماد تطهیر، جراحت سَمبل عفاف و شکستن ساقه‌های یاس می‌آمد ولی هیهات که صدای حق را با طناب‌های تزویر، خیانت، دروغ و شهوت‌طلبی بستند تا همان مردی هم که می‌توانست از فاطمه حفاظت کند تا همیشه تاریخ در رنج غربت او بگرید و خاک عالم بر سر خویش بریزد.
فاطمه، فاطمه، فاطمه!
دلم می‌خواهد حالا که خداوند عشق حق را در وجودم قرار داده، من هم حرکت کنم و با هرچه دارم و می‌توانم برخیزم و با یاری فرزندت، غم عالمیان را به اتمام رسانم زیرا این کار را از تو فراگرفتم که می‌خواستی امیر‌المؤمنین(ع) باشد تا مردم راحت باشند، کسی سر گرسنه به زمین نگذارد، عده‌ای جام لذت را سر نکشند و عده‌ای آه حسرت ننوشند. قرار بود علی(ع) باشد تا مردم زنده بمانند و زندگی را احساس کنند نه فقط جسد‌های متحرکی باشند که حمال اندیشه‌های عده‌ای خودخواه و فرصت‌طلب شوند. قرار بود عالم برای همه محضر خدا باشد؛ چه فقیر چه ثروتمند چه پیر چه جوان، نه اینکه عده‌ای در خلوت و جلوت در مستی گناه و چاه ظلمت نفسشان فروبروند و دیگران نیز به تقلید از ایشان بانگ کفر و شرک را سر دهند و عوام‌فریبی کنند. قرار بود علی حاکم باشد تا معاویه‌ها نرویند و فربه نشوند و یزیدیان شیپور شیطان نگردند. بدا به حال کسانی که آب را از راهش خارج کردند و ریگزار‌ها و شوره‌زار‌ها را سقایت کردند.
پاره تن رسول خدا!
حق داشتی وصیت کنی شیاطین بر گرد بدن نورانیت جمع نشوند و نماز باطل نخوانند که قهر با چنین مردمی همان برائت از کفر و شرک است و چراغ خطری است برای منافقانی که مشغول فریب دیگران هستند و خود را از خودی‌ها می‌نمایانند.
فاطمه‌جان!
غربت تو حق را آشکار کرد و تنهایی‌ات فریاد حقیقت بود، من هم دلم می‌خواهد اگرچه خود هیاهویی ندارم ولی سکوت و سخن مولایم را بنمایانم و هستی‌ام، فدای حضور حضرتش شود.
پس از وفات مصطفی جهان چه زشت و تار شد
برای آنکه یاس او شکست و بی‌قرار شد
ربوده شد خلافت علی و حق، تباه شد
زمین پر از ستمگری، جهان پر از گناه شد
درون خانه‌اش پر از گلاب اشک و دود شد
تمام روی فاطمه در آن ستم کبود شد
بنای دین مصطفی شکسته شد، خراب شد
دلم برای فاطمه، از آن زمان کباب شد