همه چیز به سختی با ذهن جور درمی‌آید، سرمربی اسبق رئال‌مادرید و یک تیم ملی قدرتمند اروپایی (پرتغال) سر از آسیا درمی‌آورد تا در ازای یک قرارداد چرب و نرم، موفقیت یک قدرت قاره‌ای در جام‌جهانی را تضمین کند. هفته پیش از آنکه به ایران برسد، «کارلوس کرش» شاید باید برای گاس‌هیدینک یادگاری می‌گذاشت. و حالا در ایران بر اثر استخدام مرد دوم سابق منچستریونایتد شوری به راه افتاده است. فدراسیون فوتبال ایران هم (IRIFF) دریافتند که جلب کردن نظر یک مربی اسمی خارجی کار آسانی نیست. وقتی اغلب تیترهای رسانه‌های غربی درباره کشور شما منفی باشد آنوقت پول درشت هم افاقه نمی‌کند. چند سال پیش یکی از مربیان بلندآوازه در پاسخ به پیشنهاد کار در ایران گفته بود: «اگر فکر می‌کنید که من از همسرم می‌خواهم در تهران زندگی کند پس بهتر است دوباره فکر کنید».
از ماه نوامبر (2009) که افشین قطبی با میل شخصی‌اش برای کنار رفتن پس از جام ملت‌های آسیای ماه ژانویه (2010) پرده برداشت، فدراسیون مصمم شد این‌بار دیگر موقع سوءتفاهم، قول‌شکنی یا زمین خوردن نیست. در نتیجه «کرش» آمد. فهرست جاهایی که او در آنها کار کرده است از دستاوردهایش هم جالب‌تر است چون او بر داغ‌ترین نیمکت‌های مادرید و لیسبون نشسته است ولی به‌ندرت در آسیا کسی با تجربه او همسری می‌کند حتی اگر دوران او در ژاپن و امارات و بویژه آفریقای‌جنوبی (جایی که او بافانا بافانا را به جام‌جهانی 2002 رهنمون شد و تنها چند هفته مانده به افتتاحیه جام در سئول کنار رفت) را نادیده بگیریم. اگر نامی بزرگ باشد، شغل مربوط را هم بزرگ می‌کند. تیم‌ملی گرچه افتخار 80 میلیون ایرانی است ولی همواره این هواداران تشنه را کامیاب نکرده است. اگر او ایران را به برزیل 2014 رهنمون شود، آنوقت برای همیشه دل آنها را خواهد ربود. اگر او واقعا در این تورنمنت به جایی برسد، مثل صعود به مرحله حذفی جام‌جهانی، آنوقت او قهرمانی خواهد بود که در سطح قاره‌ای تنها هیدینک را رقیب خود خواهد دید. ایران در شرایطی که شاهد بود چگونه ژاپن و کره با کمک مربیان خارجی در یک دهه گذشته فروغی جهانی داشته‌اند، جام‌جهانی برگزار کرده‌اند، به نیمه‌نهایی یا مراحل حذفی جام رسیده‌اند، بازیکنانشان را به لیگ‌های معتبر اروپایی فرستاده‌اند، لیگ قهرمانان آسیا را برده‌اند و (درباره ژاپن) 4 بار جام ملت‌های آسیا را فتح کرده‌اند، چنین چهره‌ای (نظیر کرش) را می‌طلبید. ایران آخرین‌بار در سال 1976 به یک دستاورد بزرگ (جام ملت‌های آسیا) رسیده است. حالا آدم‌های خردمندی در ایران دریافته‌اند که چرا ایران تحت سیطره رقبای شرقی‌اش قرار گرفته و فردی جدید نیاز است تا در زمان مقتضی و با حمایت رسانه‌ها و فدراسیون آن کاری را کند که سال‌هاست باید انجام می‌شد. البته با شناختی که از رسانه‌های ایرانی وجود دارد، صبوری دسته اول چیز بعیدی است و فقط باید دید آیا فدراسیون چنین می‌کند. وقتی پای بازی زیبا پیش می‌آید باید رسانه‌ها را هم به حساب آورد. تصورش را بکنید که اگر نشریات عامه‌پسند (نیم قطع) بریتانیایی در تیراژی بالا و با پیگیری سرسختانه، محیط فوتبال را به کنترل خود در نمی‌آوردند، به جای موضوعاتی که به آنها می‌پردازند می‌شد مسائل مهم‌تری را در فوتبال بررسی کرد.
نتیجه چنین رویکردی قربانی شدن بازی زیباست و در ایران هم چنین وضعی حاکم است.
فدراسیون فوتبال ایران نیاز به حضوری مثبت‌تر در این فضا دارد و شاید باید بیش از مبلغ عنوان شده سالی 2 میلیون دلار برای مربی پرتغالی، خرج حواشی او کند تا این سرمایه‌گذاری هدر نرود اما با توجه به آنچه می‌شنویم باید انتظاری عکس این را داشته باشیم چون این فدراسیون در بی‌جربزگی و فقدان حرفه‌ای‌گری شهرتی به هم زده است.
نمونه‌های معاصری در این باره وجود دارند: اظهار شرمندگی پس از ناتوانی در جذب خاویر کلمنته در اوایل سال 2008، فهرست بلند بازی‌های دوستانه لغو شده با تصمیم شگفت‌انگیز سپردن مسؤولیت تیم‌ملی به علی دایی در مارس 2008 آن هم تنها 3 هفته مانده به آغاز دور نهایی مقدماتی جام‌جهانی در آفریقای‌جنوبی، تعویض قطبی با دایی در حالی‌که این مربی ایرانی‌ـ آمریکایی تازه یک ساعت بعد از آن با خبر شد؛ اخراج ناگهانی دایی در حالی‌که 3 مسابقه مقدماتی باقی‌مانده بود، انتخاب مایلی‌کهن به جای او که تنها 2 هفته (و بدون هیچ مسابقه‌اي) به‌طول انجامید و سرانجام بازگرداندن قطبی به نیمکت تیم‌ملی در حالی‌که یک لشکر از نام‌های مشهور پیش از او قرار بود این سمت را بر عهده بگیرند.
و امروز در حالی صحبت از مشروعیت بخشیدن به حضور طولانی کرش در ایران برای ساختن آینده به میان آمده است که این برای فوتبال ایران حیاتی است، اما کرش چندان نگران این موارد نیست و برای دستیار اسبق منچستریونایتد بهتر همان است که فقط توجه خود را معطوف به تیم‌ملی بکند. این مشکل او نیست که باشگاه‌ها از سطح پایین حرفه‌ای‌گری برخوردارند و لیگ ایران هنوز نیاز به سرمایه‌گذاری برای ساخت امكانات و تیم‌های
پایه دارد.