نشسته است روی چمن. کنار کُنار جوی شیر و چشم دوخته است به سربند «یازهرا». یازهرایی که به رنگ سبز نوشته شده و سربندی که سرخ است و چند جایش هنوز پوسیدگی دارد و هنوز خاکی است. نشسته به فکر. به تماشا. دارد از آن بالا بیرق‌های عزای مادر را نگاه می‌کند، اما برایش فاطمیه یعنی فاطمیه جبهه‌ها. از بس که مادر را دوست داشت، تیر درست خورد به پهلویش و از بس که دل داده بود به بی‌بی، پیکر زمینی‌اش بازنگشت. جنگ که بالا گرفت، بعد از آن تیر که در پهلویش خانه کرد، باران ترکش شروع شد؛ آنقدر داغ که از او هیچ به جا نماند در زمین شلمچه. به خود که آمد، دید «عند ربهم یرزقون» است. دید که شهید شده است و در بهترین جای بهشت دارد سلام می‌کند به فاطمه زهرا. دو به شک بود که دارد خواب می‌بیند یا به شهادت رسیده است، اما همین که «حسین» را دید، فهمید شهید شده است. به ارباب سلامی داد و گفت: رفته بودم تا انتقام سیلی مادرت را بگیرم، حسین جان! اصلا باورم نمی‌شود که این تو باشی... من کجا، اینجا کجا؟! حالا که تو را دیده‌ام، دوست دارم «عباس» را هم ببینم. می‌شود بگویی برادرت کدامیک از این پاره‌های ماه است؟!...
***
آنجا در بهشت، جمع احرار جمع است و اینجا... اینجا هنوز «نرگس» فکر می‌کند روزی پدرش بازمی‌گردد. هر سال راهی نور می‌شود تا در دل خاک شلمچه، گلی را که گم کرده است، پیدا کند؛ مگر به چند تکه استخوان و یک پلاک. از سویی مطمئن است که پدر لابد به شهادت رسیده که این همه سال هنوز بازنگشته و از دیگر سو...
***
سوی دیگر این نهر زیبا می‌بیند که باز هم شهید آورده‌اند. با صدای بلند می‌پرسد کیست این شهید؟... و می‌فهمد که باز یک جانباز به کاروان پرستوها پیوسته است. می‌بیند که فاطمیه همیشه در بهشت خبرهایی است. نگاه می‌کند به سربند «یازهرا» و می‌بندد به پیشانی‌اش. این سربند تنها چیزی است که از دنیای خاکی با خود به آسمان آورده. قدرش را خوب می‌داند و همین که سربند را به پیشانی می‌بندد، یاد «جنوب» می‌افتد. یاد فاطمیه جبهه. یاد آن کوچه‌های زیبا که در دوکوهه باز می‌کردند و از زمین صبحگاه به حسینیه حاج همت می‌رفتند. به دوستانش فکر می‌کند و خیلی‌هاشان را می‌بیند که آن سوی نهر زیر تابوت شهید تازه‌وارد را گرفته‌اند، اما خیلی‌هاشان را در آن سوی نهر نمی‌بیند. از همان آسمان نگاهی می‌اندازد به زمین و دل می‌سوزاند برای رفقایی که از قافله جا مانده‌اند. در همین نگاه، مادرش را می‌بیند که در بستر افتاده است و می‌بیند که یک قاب عکس روی سینه دارد. یعنی عکس کیست؟!... در دلش می‌گوید؛ اینکه سوال ندارد، عکس خودت است دیگر! همان عکس که 2 ساعت قبل از شهادتت در شهرک دوئیجی گرفته بودی. همان عکس معروف با سربند «یازهرا»... یازهرا، یازهرا، یازهرا...
***
«یازهرا» آخرین کلام مادرش بود در دنیا که الساعه دارند پیکرش را تشییع می‌کنند. از همان بهشت دستانش را دراز کرده است تا مادر را در آغوش بگیرد... سلام مادر!...
-سلام پسرم! هیچ معلوم است کجا بودی این همه سال؟! باورم نمی‌شود؛ چقدر جوان مانده‌ای! راستی! نرگس را که یادت نرفته؟!... بیا پیشانی‌ات را از طرف دخترت بوس کنم. همه‌اش می‌گفت: اگر بابا را دیدی، چیزی نگو... فقط از طرف من پیشانی‌اش را بوس کن... آرام و طولانی!
- مادر جان! اگر می‌خواهی به مادر پهلوشکسته سلام کنی، همین الان وقتش است... آن سوی نهر را نگاه کن... راستی! گفتی نرگس، هوایی‌ام کردی. تازه داشت بابا گفتن را یاد می‌گرفت‌ها!