پایان سرنوشت غمبار آبی‌ها

چه روز عظیمی! روز افتخار منچستر اما 200 مایل دورتر از شهر. البته نیمی از ورزشگاه بر این باور بودند که ومبلی خانه دومشان است. آبی‌ها از شبی که ریکی ویا در فینال جام اتحادیه دفاعشان را بهم ریخته بود تنها 2‌بار ومبلی را ملاقات کرده بودند و هر 2 طرف توقع داشتند دیر یا زود دوباره به این‌جا بازگردند، برای فینال جام و حالا این سهم سیتی است که برای نخستین‌بار از سال 1981 به فینال جام اتحادیه بازگردد. و یونایتد! آنها برای یک فینال بزرگ‌تر در اروپا باید شالکه را در نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان شکست دهند. پس از این شکست، سرخ‌ها دیگر صحبت از یک سه‌گانه دیگر را کنار می‌گذارند و پسران 99 کماکان در تالار افتخاراتشان بی‌همتا خواهند ماند. به سختی می‌توان این مجموعه از شیاطین سرخ را صاحب آن کلاسی دانست که اصلافشان داشتند. طعنه‌آمیز آنکه با اخراج آخرین باقیمانده نسل 99، پل اسکولز، بود که یونایتد با ترکیب تیم 2008 خود واداد. حالا آنها چشم به دوگانه لیگ برتر ـ‌ لیگ قهرمانان دارند، اگرچه به سختی می‌توان تصورش را کرد. شالکه، بارسلونا،‌رئال‌مادرید و آرسنال همگی این قابلیت را دارند که همانند منچسترسیتی رویای یونایتد را نقش بر آب کنند. روبرتو مانچینی سرانجام نشان داد لیاقت خلق روز فتح را دارد. او حالا ماشین جنگنده خود را یافته است و این لحظه برای آبی‌های منچستر بسیار شیرین‌تر از پیروزی سپتامبر 1989 ورزشگاه مین‌‌رود است. آن پیروزی 5بر یک بر شیاطین سرخ را فراموش کنید چون برای سیتی یک بر صفر هم کافی بود تا بعد از عمری در مسیر افتخار قرار گیرد و اگر آنها به جام اتحادیه دست یابند، افتخارشان با پیروزی بر من‌یو در میدان پررنگ‌تر می‌شود. 35سال‌و‌اندی انتظار می‌تواند در 14 ماه مه پایان یابد و این به همه آن پول‌هایی که خرج شده می‌ارزد. شنبه‌شب یک خاطره خوب برای آنها باقی خواهد ماند؛ اما دست‌کم برای سرمربی ایتالیایی‌شان بهتر همان است که پایش را محکم روی زمین نگه دارد و در زمین به دنبال رویاهایش باشد. آنها هنوز یک فینال پیش‌رو دارند و باشگاهی که سابقه باختن بازی‌هایی را دارد که پیروزی در آنها حتمی به نظر می‌رسد، باید مراقب باشد. مانچینی هم به این شهرت منفی اشاره دارد: «ما نباید فراموش کنیم که باید یک مسابقه دیگر هم برگزار کنیم». سیتی بازی را عصبی آغاز کرد که شاید ناآشنایی‌ آنها با ومبلی بر دوششان سنگینی می‌کرد در حالی که یونایتد در ابتدا مسلط بود. 25 دقیقه ابتدایی کاملا سرخ بود ولی بخت بد، 2 موقعیت عالی آنها را بر باد برد؛ توسط کسی که زمانی از بین یونایتد و سیتی، اولی را انتخاب کرده بود:‌دیمیتار برباتف! محرومیت وین رونی به این معنی نبود که او باید با آن لباس سوال‌برانگیز (پیراهن و کروات زیر گرم‌کن چسبان ورزشی) بازی را از روی نیمکت دنبال می‌کرد. (طبق رسم جام اتحادیه، قدیمی‌ترین تورنمنت فوتبال، حتی آن دسته از بازیکنان تیم که در فهرست مسابقه نیستند می‌توانند روی نیمکت تیمشان بنشینند!) 2 سال پیش در نیمه‌نهایی 2009 وقتی یک پنالتی نامطمئن، یونایتد را به فینال برد، ومبلی بر علیه منتقدان برباتف و به نفع او شهادت داده بود. اما این بار جایگزینی دیرهنگام اندرسون با برباتف به معنی استعفای غیررسمی مهاجم بلغاری از نقش حیاتی‌اش در نوک حمله تیم بود. آرامش او در تلفیق با نگاه دردناکش، از احساس مردی حکایت داشت که نتوانسته جلوی شکست تیمش را بگیرد.نگاه ماریو بالوتلی در سمت مقابل، به همان اندازه او رازآمیز بود. یک ایتالیایی که آفریده شده برای جنجال و تیترسازی. در نبود کارلوس ته‌وس مصدوم، او باید مرد اصلی حمله سیتی می‌بود که همین در نیمه اول به درد سیتی خورد. یک ضربه سرضرب رعدآسا که فان درسار را با 2 برابر سن بالوتلی وادار به واکنشی اعجاب‌انگیز کرد. بعد یک ضربه راه دور موقعیتی برای ونسان کمپانی، دفاع پیش کشیده آبی‌ها پدید آ‌ورد که به شکل خطرناکی دفع شد. بالوتلی هم‌تیمی‌هایش را به پیش می‌کشید و آنها هم ستونی یافته بودند که بازی‌شان را بر آن استوار کنند. اما کمی پس از شروع نیمه دوم او با درگیری کودکانه با ریوفردیناند وضعی به وجود آورد که مانچینی به سبک ونگر، کاری کرد که دیگر شاهد این رفتارها نباشد و جای بالوتلی در نوک حمله را به نیمکت‌نشین 27 میلیون پوندی‌اش ادین ژکو داد و در حالی که این تعویض تردید درباره صلاحیت سرمربیگری مانچو را به اوج رسانده بود، ناگهان بازی طور دیگری ورق خورد. مانچینی متهم می‌شود که در انگیزه‌بخشی به یک تیم غیرمتوازن مرکب از پولدارها و متوسط‌ها ناتوان است اما پس از بازی او سعی کرد از این پیروزی برای فقدان اعتبارش در این باره بهره ببرد: «همه بازیکنانم احساساتی شده بودند. ما می‌دانستیم که می‌توانیم بهتر بازی کنیم و این بازی را ببریم». اما این پیروزی هدیه‌ای بود از سوی مایکل کریک به یحیی توره که او هم قدر فرصت بادآورده را دانست و با حرکتی پا به توپ به عمق دفاع یونایتد کار آنها را با یک ضربه تمام‌کننده شیرین تمام کرد. از آن پس سیتی بر «روح منفی» دوشنبه گذشته‌اش در آنفیلد غلبه کرد و خلاقیت خود را دوباره به دست آورد. زمانی که اسکولز در یک برخورد بدون فکر که حتی یک عمر معذرت‌خواهی هم آن را جبران نخواهد کرد، ساق حریف را هدف گرفت، سیتی به نهایت لذت خود در این روز رسید و فقط شاید ضربه آزاد نانی می‌توانست که روزشان را خراب کرد که جو هارت تسلیم نشد. ‌آنچه باعث شد دهان سرالکس فرگوسن پس از این بازی بسته بماند بیم تهدیدهای سنگین‌تر اتحادیه فوتبال انگلستان بود که فعلا در لیگ برتر گریبانگیر او است.

منبع: Soccernet.com