گروه ورزشي:
فوتبال ایتالیا این روزها دوران خاکستری‌اش را سپری می‌کند، انگار در کالچو همیشه ماه نوامبر است، بازیکنان شاغل در کالچو درست مثل کارگران حزب سوسیالیست بارها خواسته‌اند دست به اعتصاب بزنند و برگزاری بازی‌ها را به تاخیر بیندازند، واقعا فکر می‌کنید چه بلایی بر سر لیگی آمده که روزی روزگاری بهترین ستاره‌های دهه 90 را در خودش می‌دید. حتی اگر قرار باشد دلایل ناکامی آتزوری‌ها در جام‌جهانی آفریقای‌جنوبی را بررسی کنیم باز هم سرنخ این ماجرا به بیماری کالچو می‌رسد. «تب» کالچو بالا رفته و آنها از لحاظ مالی و دستمزد بازیکنان به تنگنا رسیده‌اند. در اینجا می‌خواهیم در 2 بخش به معضلات لیگ فوتبال ایتالیا بپردازیم.
سکانس اول
برای ابتدا بد نیست با این جمله چزاره پراندلی، سرمربی آتزوری‌ها شروع کنیم در ایتالیا همه چیز را می‌توان حل کرد اما نمی‌توان بهبود داد. در حالی که باشگاه‌های بزرگ ایتالیا که چند سال پیش به لطف تصویب یک قانون جدید مالیاتی توسط دولت برلوسکونی، بدهی‌های سنگین مالیاتی‌شان پاک شد، می‌توانند در کوتاه‌مدت از سراسر جهان ستاره جذب کنند اما به نظر می‌رسد در این نمای پرزرق و برق، ستون‌های کالچو در حال فروریختن هستند. سیلویو برلوسکونی به عنوان مالک باشگاه آ.ث میلان و مالک تقریبا همه شبکه‌های خصوصی و همچنین به عنوان نخست‌وزیر و متولی شبکه‌های دولتی، به هنگام انعقاد قراردادهای فروش حقوق پخش تلویزیونی با باشگاهش در دوطرف میز مذاکره می‌نشیند! چنین روابطی البته برای کالچو بودجه‌های پر و پیمان و ستارگانی گرانبها به ارمغان آورده اما ساختارهای زیربنایی که نمی‌توان با آن در مطبوعات عامه‌پسند ورزشی درخشید، در ایتالیا عقب‌افتاده مانده‌اند. نکته جالب توجه این است که اتحادیه فوتبال اروپا وقتی میزبانی یورو 2012 را به کشورهای در حال توسعه‌ای چون اوکراین و لهستان داد که از لحاظ فساد و مشکلات زیربنایی دست کمی از ایتالیا ندارند، در واقع ایتالیا را مجازات کرد. مدیران فوتبال ایتالیا امیدوار بودند به ضرب این میزبانی، بتوانند مدرن‌سازی زیرساخت‌ها را با شتاب بیشتری پی بگیرند اما حالا در این فرآیند که با نوسازی استادیوم‌ها قرار است فعلا آغاز شود، به خودشان متکی‌اند اما کمبودهای زیرساختاری تنها مشکل ایتالیایی‌ها نیست. مشکلات مالی نیز حالا سر باز کرده‌اند، آن هم خلاف سال‌های گذشته بیشتر در باشگاه‌های کوچک‌تر. 8 باشگاه دسته دومی در پرداخت دستمزدهای بازیکنانشان عقب هستند. رئیس باشگاه لیورنو با کنایه چندی پیش گفته بود که برخی رقبا پایان فصل را اصلا تجربه نخواهند کرد. باشگاه‌های سنتی‌ای چون پسکارا و لگانو نیز که در دسته سوم حضور دارند هم گرفتار این موج تهدید ورشکستگی شده‌اند. از آگوست بازیکنان حقوق نگرفته‌اند و مدام تهدید به اعتصاب می‌کنند. آن زمان که روسای بانفوذ برخی باشگاه‌ها توانستند حرف‌شان را برای افزایش تعداد تیم‌های سری B به کرسی بنشانند، کارشناسان نسبت به چنین موجی هشدار دادند. در سری B میانگین تماشاچی حدود 5600 تماشاگر است.
سکانس دوم
یکی از اصلی‌ترین فاکتورهای موفقیت یک تیم ملی داشتن لیگی قوی است، فوتبال پایه و آکادمی‌ها به علاوه ساختار منظم یک لیگ می‌تواند تیم ملی فوتبال یک کشور را در عرصه‌های جهانی به موفقیت برساند. البته باید به این نکته اشاره کرد که استفاده از جوانان و استعدادهای آکادمی‌ها می‌تواند زیرساخت‌های فوتبال یک کشور را متحول کند. ولی اگر قرار باشد در تیم‌های باشگاهی به بازیکنان جوان بها داده نشود این مساله با مشکل روبه‌رو خواهد شد. به طور مثال در فوتبال ایتالیا بازیکنان زیر 18سال نمی‌توانند با تیم‌های بزرگسال قرارداد امضا کنند! یکی از همین نمونه‌ها ماکدا بود که به دلیل این قانون خیلی زود توسط استعدادیاب‌های منچستریونایتد شکار شد. در اینجا باید به این نکته اشاره کرد که دیگر استعدادهای جوان نیز در کالچو به این سرنوشت دچار می‌شوند.
نزدیك به ۲ دهه از تصویب و اجراى قانون بوسمن مى‌گذرد. قانونى كه استفاده بى‌حد و حصر از بازیكنان خارجى در لیگ‌هاى اروپایى را به همراه داشت. پیش از این هر تیم مجاز بود تنها از 3 بازیكن خارجى در تركیب خود استفاده كند اما اجراى این قانون ورود سیل‌آساى بازیكنان خارجى به تیم‌هاى اروپایى را به دنبال داشت و جا را براى رشد استعدادهاى بومى این كشورها تنگ كرد. مقایسه 3 قهرمان فوتبال از میان باشگاه‌هاى ایتالیایى این مساله را به خوبى آشكار مى‌كند. یوونتوس در سال 1996، میلان در سال 2003 و اینتر در سال 2010 قهرمان جام باشگاه‌هاى اروپا موسوم به لیگ قهرمانان شدند. بیشتر ستاره‌ها و بازیكنان تاثیرگذار 2 تیم یوونتوس و میلان بازیكنان ایتالیایى بودند كه به تقویت تیم ملى این كشور كمك زیادى كرد اما قهرمانى اینتر در سال 2010 در شرایطى به ثمر رسید كه در تركیب 11نفرى این تیم در فینال مسابقات حتى یك بازیكن ایتالیایى وجود نداشت. قهرمان سه‌گانه جام حذفى و سرى Aایتالیا و همچنین لیگ قهرمانان اروپا نتوانست حتى یك بازیكن به تیم ملى بدهد و در فهرست 23 نفره ایتالیا براى حضور در جام‌جهانى بازیكنى از اینتر حاضر نبود. بیشتر بازیكنان تیم ملى از تیم‌هاى متوسط فوتبال ایتالیا انتخاب شدند كه نتوانستند كارآیى لازم را ارائه دهند. در مقایسه با ایتالیا تیمى همچون اسپانیا حاضر بود كه ستون فقرات این تیم در جام جهانى را بازیكنان آماده بارسلونا و رئال‌مادرید تشكیل دادند كه در نهایت به قهرمانى این تیم در جام جهانى منجر شد.
چراغ سبز آنچلوتي به رم
سرمربي آبي‌هاي لندن مي‌گويد مشكلي با اخراج شدن ندارد و در صورت خواست سران باشگاه، انگليس را ترك خواهد كرد. تيم فوتبال چلسي در نخستین سال حضور مربي ايتاليايي روي نيمكت، جام حذفي و ليگ برتر را فتح كرد اما اوضاع در سال دوم دگرگون شد و تيم پرمدعاي لندني با توجه به وضعي كه دارد، دست خالي تمام رقابت‌ها را ترك خواهد كرد. او درباره جدايي‌اش از چلسي گفت: «نمي‌دانم آينده‌ام در باشگاه به كجا خواهد رسيد. فكر مي‌كنم اين باشگاه است كه بايد تصميم بگيرد فصل آينده من روي نيمكت چلسي بنشينم يا خير. من اهل كشوري هستم كه چندان به ثبات و حفظ مربي پايبند نيستند، با اين وجود 8 فصل را در ميلان سپري كردم. مهم‌ترين مساله براي يك باشگاه اين است كه رابطه خوبي بين كادر فني و كادر مديريتي آن وجود داشته باشد. زماني كه اين رابطه كيفيت خود را از دست بدهد بايد تغييراتي ايجاد شود. تاكنون كه رابطه بسيار خوبي با مدير باشگاه داشته‌ام و او با وجود اينكه نتايج خوبي نگرفته‌ايم هميشه حمايتش را از من اعلام كرده است. اگر مالك باشگاه در پايان فصل به اين نتيجه برسد كه كار من به اندازه كافي خوب نبوده است، مشكلي ندارم و از باشگاه مي‌روم». زمزمه‌هايي مبني بر بازگشت آنچلوتي به سري A و نشستن روي نيمكت تيم رم به گوش مي‌رسد، آنچلوتي سابقه 8 سال بازي با پيراهن رم را در كارنامه دارد.