محسن جندقی:
فضای جامعه ایرانی در آخرین روز نخستین‌ماه سال 1390 آنقدر سیاست‌زده شده که گویی در حال گذراندن ایام رویدادی سیاسی مثل انتخابات هستیم. این در حالی‌است که حداقل 26ماه به یازدهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری و 11ماه به نهمین دوره انتخابات مجلس شورای اسلامی باقی‌مانده است و باعث شگفتی است که هر روز خبرها، اظهارنظرها و حاشیه‌های جدیدی از این 2 رویداد سیاسی منتشر می‌شود. تدارکات آشکار برای زودهنگام کردن انتخابات، ایجاد آرایش انتخاباتی، آغاز بگو مگوهای سیاسی و جدال‌های بی‌ثمر رسانه‌ای فقط و فقط موجب ایجاد حاشیه‌های مهوع سیاسی شده است. «اظهارنظرهای صد من یک غاز سیاسی- فلسفی» نتیجه این سیاسی‌کاری‌هاست که نه تنها هیچ ثمری برای مردم ندارد بلکه یک گام محکم به عقب محسوب می‌شود. ذهنیت غلط «حالا که مملکت تعطیله» که همواره در ایام انتخابات به وجود می‌آید هم‌اکنون با حاشیه‌سازی‌های سیاسی در حال پرورش یافتن است و قرار شده این ذهنیت‌ها زودتر از موعد در جامعه ایجاد شود. زمانی که فضای انتخاباتی غالب می‌شود، کارایی مسؤولان مغلوب شده و کدام مدیر است که در این فضا به فکر بهره‌وری و استفاده از همه ظرفیت‌ها برای رسیدن به اهداف تعیین شده باشد؟ هنوز آخرین روز فروردین سال 90 به پایان نرسیده و 11ماه تا پایان سال باقی‌مانده که «جهاد اقتصادی» دارد به حاشیه می‌رود و جهاد سیاسی‌کاری(!) آغاز شده است. منافع مجاهدان سیاسی‌کار و حاشیه‌ساز ایجاب می‌کند که مسائل حاشیه‌ای و جدال سیاسی را مهم‌تر از دغدغه جامعه که همان اقتصاد است جلوه دهند. با توجه به اینکه کشور در حال اجرای قانون هدفمندی یارانه‌هاست و در شرایط حساسی به سر می‌بریم، انتظار می‌رود همه ظرفیت کشور برای اجرای صحیح این قانون به کار گرفته شود اما در عمل برخی تلاش‌ها دیده می‌شود که در نقطه مقابل است. یکی از مهم‌ترین دلایل نامیدن سال 1390 به عنوان «جهاد اقتصادی» آغاز جراحی بزرگ اقتصادی است و کوچک‌ترین تصمیم درباره نحوه اجرای مراحل بعدی این قانون می‌تواند بزرگ‌ترین تاثیر را روی خانواده‌های ایرانی بگذارد. در زمان حرف زدن هیچ کم و کسری دیده نمی‌شود به طوری که 6 میلیون و 840 هزار لینک گوگل درباره «جهاد اقتصادی» در فضای مجازی وجود دارد اما گویا جهادی دیگر آغاز شده است. دوستان از همه جا بی‌خبر و دشمنان از خدا بی‌خبر مسابقه‌ای زودهنگام را آغاز کرده‌اند که گرد و خاک آن بلند شده و در حال آلوده کردن فضای جامعه ایرانی است و قطعا دود آن به چشم اقتصاد می‌رود. در میانه سال 1387 که هنوز فضای سیاسی کشور انتخاباتی نشده بود و حداقل 9ماه به دهمین دوره انتخابات ریاست‌جمهوری باقی‌مانده بود تحرکات مشابهی به وجود آمد و رهبر معظم انقلاب در سخنانی هشدار دادند، فضای جامعه را سیاسی نکنید و وارد شدن به فضای انتخابات زود است اما بعضیها به این هشدار و تذکرهای مشابه توجه نکردند و شد آنچه نباید می‌شد. بازنده‌های اصلی حاشیه‌سازی‌های سیاسی انتخابات ریاست‌جمهوری دهم، اقتصاد و مردم بودند.
سال همت مضاعف و کار مضاعف مقدمه سال جهاد اقتصادی بود و اهمیت این 2 سال که با نام‌های اقتصادی نامگذاری شده نشان می‌دهد، اقتصاد، پیشرفت و عدالت اصلی‌ترین موضوع کشور است و اکثر دغدغه‌ها، اظهارنظرها و تصمیم‌گیری‌ها باید حول این محور باشد اما گویا جدل‌های سیاسی و جدال‌های رسانه‌ای از جهاد اقتصادی سبقت گرفته و قصد کاستن از سرعت خود را ندارد. در سالی که باید کارآفرینی، صرفه‌جویی، تولید، خدمت‌رسانی و برنامه‌ریزی از اصول باشد حاشیه سیاسی و رسانه‌ای اصل شده و قصد دارد اقتصاد را به حاشیه بکشاند. در سال 1390 برنامه‌های اقتصادی بسیاری مانند اجرای مرحله جدید هدفمندی یارانه‌ها، ساماندهی بانک‌ها و تعاونی‌های اعتباری، گسترش دولت الکترونیک، تغییر سیاست پولی و بانکی کشور، ادامه خودکفایی در تولید گندم، خودکفایی بنزین، ادغام چند وزارتخانه اقتصادی و... باید به ثمر بنشیند. اما بعضیها خواسته یا ناخواسته می‌خواهند تا انتخابات مجلس مملکت تعطیل و در دکان آنها همچنان باز باشد. فضای حاشیه‌ای انتخاباتی ـ سیاسی به مدیران، مسؤولان و صاحب نظران اجازه فکر کردن نمی‌دهد، چه رسد به تلاش و کار مضاعف و جهاد در راه اقتصاد. مملکت را می‌خواهند تعطیل کنند تا پس از انتخابات مجلس، حاشیه‌های انتخابات ریاست‌جمهوری را که آن هم از الان آغاز شده پررنگ‌تر کنند.
همه این سیاست‌بازی‌ها و سیاسی‌کاری‌ها جفا به قانونی است که مردم در انتظار اجرای آن هستند. اسب حاشیه همچنان می‌تازد و اصل اقتصاد درحال فراموشی است و این یعنی همه طرح‌هایی که قرار است به سرانجام برسد و مشکلی را از ملت حل کند تبدیل به بحران تعلیق خواهد شد.
در چنین وضعیتی که درجه بندی اولویت‌ها دگرگون شده و موضوعات دسته چندمی در کنار اصول مورد توجه قرار می‌گیرد باید زنگ خطر به صدا درآید. دلسوزان و مسؤولان در این برهه وظیفه‌ای مضاعف بر عهده دارند تا با شناسایی عوامل ایجاد چنین وضعیتی از گسترش سیاسی کاری و به حاشیه کشیدن اصول جلوگیری کنند. احساس می‌شوداصول باید بار دیگر شناسانده شده و اولویت‌های کشور بازگو شود. حاشیه‌های سیاسی که موتور پیشرفت اقتصادی را کند و در بعضی حوزه‌ها خاموش کرده باید از دایره اظهار نظرها و رسانه‌ها خارج شده تا باز اولویت‌های اصلی در راس قرار گیرد. وقتی کلمه طیبه و مقدس«جهاد» در کنار اقتصاد قرار می‌گیرد دیگر نباید حاشیه جایی در اظهارنظرها و نوشته‌ها داشته باشد و باید برای مبارزه اقتصادی با عوامل خارجی که رهبر انقلاب آن را یکی از عوامل کند شدن پيشرفت اقتصادی کشور می‌دانند، کمر همت بست. البته برای از بین بردن همرزم دشمنان خارجی و اقتصادی ایران که حاشیه‌های سیاسی و جدال‌های رسانه‌ای است به مبارزه‌ای نیاز است که امیدواریم حساسیت آن درک شود و جهادگران آن، به میدان آیند.