از سالی که رهبر انقلاب آن را «جهاد اقتصادی» خواند، یکماه گذشت و فردا دیگر فروردین نیست. اول اردیبهشت است. تا چشم بر هم زنیم، آخرین روزهای اسفند 90 کارنامه یک سال دیگر از زندگی‌مان را جلوی چشم می‌آورد. نمره را اگر درخشان می‌خواهیم، رفتن فروردین، هشدار خوبی است. نمی‌خواهم بگویم از سال 90 فقط یکماه گذشته است؛ می‌خواهم بگویم از سال «جهاد اقتصادی» فقط 11ماه باقی مانده است. از همین الان باید به فکر نوروز 91 باشیم تا ببینیم در پیام نوروزی آنجا که رهبر انقلاب سال 90 را می‌خواهند مختصر و مفید، جمع‌بندی کنند، آیا از عملکرد ما به عنوان ما مسؤولان و ما مردم، رضایت دارند یا نه؟ این 11ماه باقیمانده که شاید از فروردین هم زودتر تمام شود، فرصتی است برای ما تا نشان دهیم که امر نایب امام زمان در این سرزمین، زمین نمی‌ماند. گمانم «جهاد اقتصادی» حکومتی‌ترین حکمی است که در این سالیان دراز و پر رمز و راز، «آقا» صادر کردند. مجاهده در عرصه اقتصاد، مساله اصلی، بلکه مهم‌ترین دغدغه ما است و هیچ ابتکاری در این سال که یکماه آن به سرعت برق و باد گذشت، بهتر و زیباتر از «کار» نیست. می‌خواهم بگویم همه باید کارگری کنیم؛ از رئیس‌جمهور گرفته تا منتقدان منصف و غیرمنصف دولت. یکماه برای بررسی عملکرد مجموعه دولتمردان این نظام، شاید کافی نباشد اما خوش گفته‌اند؛ «سالی که نکوست، از بهارش پیداست». از این بهار، ماه فروردین آمد و رفت؛ تا نکو باشد سال 90 باید قدر این 2ماه باقیمانده از بهار را دانست و کمتر حرف زد، بیشتر کار کرد. در‌ماه فروردین، غلبه قیل و قال و قول و سخن بر کار و عمل، مع‌الاسف چیرگی داشت. از یاد نبرده‌ایم مولایی که ویلا ندارند، ایام عید به جای آنکه مثل اغلب ما - از مسؤولان گرفته تا مردم- رهسپار تفریح شوند، راهی «منطقه اقتصادی عسلویه» شدند تا برای شروع سال جدید، حتی ایام نوروز را هم از دست ندهند. هر کار رهبر برای ما حکم یک «پیام» را دارد. گاهی ولی امر جامعه اسلامی، به جای سخن، «خط» را با «کار» می‌دهد و با رفتار خود به همه پیام می‌دهد و «جهت حرکت» را نشان می‌دهد. باورم هست زیبا بود اینکه رئیس‌جمهور، نخستین روز سال جدید را به دیدار با ایتام گذراند و دست نوازشی بر سر کودکانی کشید که از محبت پدر و مادر محرومند. باورم هست عجله، همت مضاعف و شور و شوق برای اجرای طرح هدفمندی یارانه‌ها زیباست و هر چه در مسیر اجرای این طرح، منطبق بر قانون و منضبط بر مناط اصول اقتصاد حرکت کنیم، زیباتر هم می‌شود. باورم هست کار شبانه‌روز کارگران شهرداری برای ساخت «بوستان ولایت» در جنوب شهر تهران زیباست. من عاشق آن دست از مصوبات مجلس شورای اسلامی هستم که دستگیر نهادهای اجرایی برای کار بیشتر و ابتکار بهتر است. من عاشق این هستم که رسانه ملی، رسانه‌های مکتوب و رسانه‌های سایبر در برجسته کردن خدمات مسؤولان به مردم، از یکدیگر سبقت بگیرند؛ آنقدر که «آقا» از عمق وجود از همه ما راضی باشند و دعایمان کنند که چه خوب، برای «جهاد اقتصادی» همگان بسیج شده‌اند.
القصه! نمی‌دانم راز این اشک که گرم کرده چشمم را چیست؟!.. . باورم هست «سیدعلی حسینی‌خامنه‌ای» یعنی امتحان خدا از تک تک ما که چقدر برای ظهور آمادگی داریم. من حضرت ماه را مقدمه، بلکه تمرین زندگی در کنار حضرت خورشید می‌دانم. خوش گفت و حکیمانه گفت علامه فرزانه؛ مصباح‌یزدی: ... خامنه‌ای، مثل خمینی نایب امام زمان است و بی‌شک اینکه ایشان سیدخراسانی باشند یا نباشند، فرع بر موضوع روشن، واضح و آشکار ولایت فقیه است. خامنه‌ای ولی‌فقیه ما است و همین ما را از سایر ملل منطقه ممتاز کرده است. خداوند در روز جزا از ما سوالی می‌کند که به این شدت از سنی لبنانی و شیعه بحرینی قطعا نخواهد پرسید. این سوال این است: «من به شما در غیاب معصوم، نعمت ولایت فقیه ارزانی کردم؛ چقدر تبعیت کردید و چقدر چون و چرا آوردید؟».. . هان ای خواهرم، برادرم! جوابی آماده کن برای آن روز. آن کار که رنگی از جنس خدمت به ملت دارد و باعث رضایت قلبی رهبر از ما می‌شود، کجا و آن کار که حضرت ماه را گاهی «حضرت آه» می‌کند، کجا؟!... یقین دارم که یوسف زهرا حاضر و ناظر بر اعمال ما است و مطمئنم آنان که در شباهنگام غیبت، «مولوی-ارشادی» می‌کنند امر‌ماه را، در روز هم برای «خورشید» مساله خواهند ساخت. خواهش می‌کنم «سیاسی» نخوانید این جملات را و دنبال مصداق نگردید. روی سخن با همه است و اول با خودم که برای این ماه پاره علوی تبار چگونه ستاره‌ای هستم. آیا رهبر از من راضی است؟ آیا رهبر از شما رضایت دارد؟ آیا رضایت ولی‌فقیه از ما، واقعا برگرفته از قلب نازنین ایشان است یا از آن روست که جلوی چشم دشمن نمی‌توان سفره نقد و گلایه گشود؟! تدبر کنیم در این سطور، بویژه که این روزها «فاطمیه» است. خدا از ما یک «فاطمه» گرفت اما در عوض 2 «فاطمیه» در 2 دهه به ما داد تا هرگز از یاد نبریم که باید مثل «بی‌بی» ولایت‌پذیری کرد؛ در خط مقدم کوچه بنی‌هاشم. روایت است از معصوم که اگر ما امامان حجت خدا بر شما هستیم، مادرمان زهرا حجت خدا بر ما است. فاطمیه یعنی جان حجت خدا فدا شود، به قیمت یک لبخند علی... هان ای دوست! می‌شود بگویی ارزش جان من و شما در برابر جان فاطمه چیست؟! اصلا یک سوال؛ کدام سیلی، صورت ما را در راه دفاع از ولایت در امتداد ولایت معصوم، سرخ کرده است؟! این سوال، اصل‌کاری‌ترین روضه این روزهاست. شک نکن!