«بهار ال‌کلاسیکو» است این سال فوتبالی، از بس که این روزها شاهد نبرد «کهکشانی‌های رئال‌مادرید» و «آبی - اناری‌های بارسلونا» هستیم. این داربی گمانم، هرگز تا این حد «نبرد عقل و عشق» نبوده. همیشه در تاریخ، رئال‌مادرید مظهر تاکتیک مربیان بوده و بارسلونا نماد تکنیک بازیکنان و درست بر اساس همین سنت، «مرد یخی» یعنی «زین‌الدین زیدان»– نماد بازیکنان عقل‌گرا- روزگاری بازیکن رئال بود و «اعجوبه فوتبال» یعنی «دیه‌گوی بزرگ» -تجلی بازیکنان عشق‌گرا- بازیکن بارسلونا. این روزها اما «نبرد عقل و عشق» بیش از هر زمان دیگری، تعریفی درست و منطبق بر واقعیت از «ال‌کلاسیکو» است، چرا که مربی رئال‌مادرید «آقای خاص» است و مربی بارسلونا «پپ گوآردیولا». آنچه «ژوزه مورینیو» را «آقای خاص» کرده است، بیش از آنکه به علاقه افراطی این مربی خوش‌پوش به «جنگ روانی» بازگردد، به «خاص» بودن تاکتیک‌پذیری تیم‌هایش بازمی‌گردد. به یاد بیاورید زمانی را که «آقای خاص» روی نیمکت «چلسی»، تیم بزرگ شهر لندن را «نماد تاکتیک» کرده بود و عاشقان مربیگری، چه بسیار جزوه که از بازی‌های خاص چلسی و نوع خاص مربیگری ژوزه مورینیو برمی‌داشتند. مورینیو که هرگز بازیکن بزرگی در فوتبال نبوده، بی شک در عرصه مربیگری، مربی بزرگی است. او خود یک بار با همان زبان آتشینش جواب طعنه‌زنندگان به نداشتن سابقه فوتبالی را اینگونه داد: «لزومی ندارد برای آنکه سوارکار ماهری باشی، روزگاری اسب بوده باشی!» حرف کاملا درستی است؛ مورینیو هرگز اسب نبوده ولی سوارکار ماهری است. با این همه آنکه دیروز اسب بوده و امروز هم سوارکار ماهری است، کسی نیست جز مربی نجیب بارسلونا؛ پپ گوآردیولا. عده‌ای با اشاره به تعدد این همه ستاره بزرگ در تیم «آبی - اناری»، مع‌الاسف نقش «پپ» را در پیروزی‌های چند سال اخیر بارسلونا نادیده می‌گیرند اما به گمانم جمع و جور کردن، هدایت، مدیریت و در کنار هم قرار دادن این همه بازیکن تراز اول در یک تیم، کار سختی است که گوآردیولا به خوبی از انجام آن برآمده است، تا شاهدی باشد بر این ادعا که هنوز هم می‌توان در عین آن که در زمان بازیگری، بازیکن بزرگی باشی، به وقت مربیگری هم، مربی بزرگی باشی.
القصه! بارسلونای امروز محل اجتماع خدایگان فوتبال است. این تیم را می‌توان «سمفونی تکنیک» خواند از بس که «مسی» و «ژاوی» و «اینیستا» دارد. این اما هنر «پپ» است که نمی‌گذارد «پیپ نوکمپ» بد دود کند و هر بازیکن بر اساس تکنیک خود، یک ساز جداگانه کوک کند. بارسلونا تیم پرستاره‌ای است اما ستاره اصلی این تیم، خود تیم بارسلوناست؛ آنجا که تکنیکی بودن بازیکنانش، فقط و فقط در خدمت «تیکی تاکا»ی جناب مربی است. همان «تیکی تاکا»ی نابی که باعث شد در یکی از همین «ال‌کلاسیکو»های اخیر بعد از 51 پاس ریز و درشت، توپ به «مسی» برسد و اگر نبود گلر تیم رئال؛ «ایکر کاسیاس»، حتما ضربه چیپ مسی، به تور دروازه می‌نشست، تا «تکنیکی- تاکتیکی»ترین گل تاریخ فوتبال را در یک «ال‌کلاسیکو»ی جذاب شاهد باشیم. با این همه این توپ گل نشد، تا تماشایی‌ترین داربی لالیگا، بلکه تمام لیگ‌های دنیا، با نتیجه مساوی یک-یک تمام شود، اما داربی بعد از این «ال‌کلاسیکو» که هفته گذشته انجام شد، فینال جام حذفی اسپانیا بود. گمانم فاتح این فینال، «آقای خاص» بود که عقل را در مصاف با عشق و تاکتیک را در نبرد با تکنیک و «تاک تیکیتا» را در جنگ با «تیکی تاکا» از حریف سنتی خود برد. مورینیو الحق مربی بزرگی است. این فقط «آقای خاص» است که می‌تواند نقطه قوت تیمی در حد و اندازه بارسلونا را تبدیل به نقطه ضعف این تیم کند. مورینیو در فینال جام حذفی، جوری رئال‌مادرید را ارنج کرد تا بازیکنان بارسلونا حتی بتوانند به جای 51 پاس پشت سر هم، بیشتر هم با هم پاسکاری کنند، اما هزار بار هم «مسی» و «ژاوی» و «اینیستا» مثلث تشکیل دهند و 10 هزار بار هم به یکدیگر در 2 قدمی
هجده قدم یا 100 قدمی خودشان پاس بدهند، قطعا هیچ کدام از اینها «گل» محسوب نمی‌شود؛ حتی اگر یک فوتبال ناب و منحصربه فرد و تماشاگرپسند به حساب آید. به لحاظ مهره، تیمی که باید عشق کند به ستاره‌هایش، بارسلوناست اما آن تیم که می‌تواند فخر بفروشد به هوش و عقل و ذکاوت مربی‌اش، رئال‌مادرید است. اینجاست که من در برابر «تیکی تاکا»ی بازیکنان بارسلونا، اصطلاح «تاک تیکیتا» را در وصف مربی تاکتیک محور رئال به کار می‌برم. «ال‌کلاسیکو» دوئل میان «تاکتیک» و «تکنیک» است. «نبرد عقل و عشق». اگر ژوزه مورینیو به عقل خود، به گلر تیمش، به قد و قواره مدافعانش و به اینکه استاد جنگ روانی است، می‌نازد، اما «پپ» هم می‌تواند به جنتلمن بودن خودش، تکنیک ستاره‌هایش و 51 پاس پشت سر هم بنازد. این «51 پاس پشت سر هم» آن هم در حالی که حریف بارسلونا، رئال‌مادرید است، گاهی آنقدر زیباست که تماشاگری چون من را متقاعد می‌کند که بگوید؛ «گور بابای نتیجه... بازی را بچسب!» آری؛ چند روز دیگر باز هم سپاه عقل و لشکر عشق، «ال‌کلاسیکو»ی جذابی خواهند آفرید. با من باشد، باز هم دوست دارم «آبی- اناری‌ها» با نتیجه 5 بر صفر، «کهکشانی‌ها» را ببرند، اما متاسفانه با من نیست! با من باشد، دوست دارم «مسی» بعد از 51 پاس، توپ را از لای پای «ایکر» وارد دروازه رئال‌مادرید کند، اما متاسفانه با من نیست! با من باشد، دوست دارم وقتی که «لیونل مسی» دارد کاشته می‌زند و تماشاگر تیم حریف، با نور لیزر، روی چشمش می‌آید، «فیر پلی» را مثل یک چماق بر سر «سانتیاگو برنابئو»یی‌ها بکوبانم، اما متاسفانه با من نیست! من فقط همین اندازه اختیار دارم که بگویم در نبرد فوتبالی عقل و عشق، عاشق عشقم. عاشق فوتبال زیبای بارسلونا که مرا یک سر می‌برد به روزگاری که « میلان» آن تیم رویایی را داشت؛ «گولیت» و «فان باستن» و «رایکارد» را داشت... پس با من باشد، حاضرم بارسلونای محبوب، حتی نتیجه را هم به قوه عاقله «آقای خاص» واگذار کند، اما بعد از 51 پاسی که به همدیگر می‌دهند، برای همبازی‌های «کاپیتان پویول» دست مرتب بزنم و بگویم «زنده باد تیکی تاکا!»... و لابد خدا هم با من است، با ماست، با جدایی‌طلبان «ایالت باسک»، با دوستداران فوتبال «لیونل مسی»... و با یک‌ـ دو‌های قشنگ «ژاوی/ اینیستا»، که جام حذفی از دست عقل‌گراهای رئال‌مادرید، زیر چرخ اتوبوس می‌افتد... تا همه عاشقان بارسلونای محبوب در همه جای گیتی، دم بر گیرند که: «رئال جام ندیده، رنگ از سرش پریده!».