مجموعه تلویزیونی «آسمان همیشه ابری نیست» به کارگردانی سعید عالم‌زاده هر هفته، چهارشنبه از شبکه یک صدا و سیما پخش می‌شود. فیلمنامه این سریال را احمد خداکریم نوشته و امیر پوررحمانی نیز آن را بازنویسی کرده است. سریال اگرچه روایتگر زندگی 5 خانواده ایرانی است اما محور موضوعی آن، حول زندگی خانواده‌ای می‌گذرد که با مرگ مادر و تجدیدفراش پدر دستخوش اختلالاتی شده‌اند. «نسرین»، دختر خانواده که دانش‌آموز دبیرستان است در ابتدای داستان می‌کوشد به مخالفت با نامادری خود یعنی «مریم» بپردازد، از این‌رو بنای ناسازگاری می‌گذارد. قصه قدیمی نامادری و کشمکش‌ها میان نسرین و مریم (آتنه فقیه‌نصیری) شکل می‌گیرد، پسر خانواده (رامین) از خانه به حالت قهر می‌رود و دست آخر نسرین تصمیم می‌گیرد برای بدنام جلوه دادن نامادری که در طلا فروشی پدر نسرین مشغول کار است، به همراه صمیمی‌ترین دوست خود (لیلا بلوکات) به سرقت یک انگشتر بپردازد. تناقض‌های عجیبی در داستان وجود دارد. پدر نسرین ذاتا مردی خودخواه، مستبد و زورگو است که از قضا دست بزن هم دارد و با پرت کردن شیء به سر مریم او را مجروح و به کما می‌فرستد و زن را دچار یک نابینایی موقتی می‌کند. او نماینده مردهایی است که بر این باورند زن باید در زندگی مطیع و حرف گوش‌کن باشد. نقطه مقابل او همسر دومش مریم است که فهیم، بسیار باگذشت، منطقی و مهربان است و اصلا معلوم نیست این زوج بر اساس چه معیار مشترکی با یکدیگر ازدواج کرده‌اند! همین‌طور صحنه خواستگاری از دختر خانواده «پویا مقدم» و ورود و خروج باورناپذیر داماد برای پاسخ دادن به تلفن همراهش و مواجه نشدن عروس و دامادی که از قبل همدیگر را می‌شناسند تا دقایق پایانی خواستگاری، مخاطب را با سوالاتی در ذهن جا‌می‌گذارد و صحنه باورناپذیری که برای خواستگاری طراحی شده، خنده را به لب مخاطب می‌نشاند. به عنوان مثال، «سحر» دختر خانواده پویا مقدم در طبقه فوقانی خانه‌شان در حال صحبت کردن با پسری است که در محل کار او را می‌شناسد و از او درباره مراسم خواستگاری که قرار بوده است پسر به همراه خانواده‌اش برود، جویا می‌شود. حال آنکه خواستگار در منزل خانواده آقای پویا مقدم با تلفن همراه با سحر صحبت می‌کند و به خواستگاری خود او آمده است! حکایت «آسمان همیشه ابری نیست» حکایت آدم‌هایی است که در گردونه سوءتفاهم‌ها و انبوهی از کج‌فهمی‌ها گرفتار آمده‌اند؛ آدم‌هایی که هریک به فراخور شخصیتی که برایشان در سریال ترتیب داده شده، مدینه فاضله و دورنمایی از آرمان‌های فردی را می‌جویند که به دلیل پردازش نه چندان عمیق کاراکترها در بستر فیلمنامه‌ای خطی، بی‌هیجان و گاه اغراق‌آمیز، در ذهن و دل و باور بیننده نمی‌نشیند. «آسمان همیشه ابری نیست» آشفته است و اگرچه در یک نگاه کلی می‌کوشد به طرح مساله دغدغه جوانانی چون «نسرین»، «سهیلا» یا «رامین» بپردازد اما مانند اتومبیلی است که هر از گاه فرمان راننده از دستش درمی‌رود و به چپ و راست منحرف می‌شود و به تبع همین آشفتگی و عدم انسجام، مخاطب را نیز دچار سردرگمی می‌کند. در عین حال، کاراکترها در سریال کامل نبوده و از یکپارچگی برخوردار نیستند. دیالوگ‌ها نیز به همین ترتیب در سریال از یک جور عدم انسجام رنج می‌برد. در «آسمان همیشه ابری نیست» باز هم به تبع دیگر سریال‌هایی از این دست مشاهده می‌کنیم که پیام سریال به شکلی واضح به مخاطب القا می‌شود؛ خاصه، سکانس‌های مربوط به مدرسه و اتفاقاتی که در اتاق مدیر مدرسه به وقوع می‌پیوندد یا گفت‌وگوهای مریم با همسرش (جعفر دهقان) درباره نادختری‌اش نسرین، زمینه را برای شعاری کردن اثر مهیا می‌کند. اگرچه سریال به طور کلی سعی می‌کند به روایت زندگی 5 خانواده بپردازد و رنج‌ها، دغدغه‌ها، شادی‌ها و ناکامی‌هایشان را تصویر کند اما در نهایت، برش صحیح و کاملی از زندگی هیچیک به دست مخاطب نمی‌آید. سریال‌هایی از این دست، شاید ظاهرا قصد دارد به طرح معضلات ملموس بپردازد و خاستگاه اولیه آن را خانواده تلقی کند اما در باطن نمی‌تواند مخاطب را تا آخر پای تلویزیون راضی و مشتاق نگه دارد و یک توازن منطقی را تا پایان حفظ کند. شاید از خود بپرسیم آیا با گذشت پخش چندین قسمت از این مجموعه، هنوز زمان زیادی تا قضاوت نهایی مانده است اما با این سوال به سوال دیگری برمی‌خوریم که آیا مجموعه‌ای که نتوانسته در ابتدای راه و مسیر آغازین خود، جاذبه و کشش‌های لازم را برای مخاطب فراهم کند، چگونه در میانه راه، تغییر مسیر می‌دهد؟! این‌طور به نظر می‌رسد که چالش‌های عمیقی چون درک نیازهای مخاطب و دست نیافتن به مرز ایده‌آل ساختن مجموعه‌های تلویزیونی با درونمایه مشکلات و مصایب جوانان و خانواده‌ها، همچنان بکر و ناشناخته مانده است و هنوز تا باریدن باران بر این زمین خشک و منتظر راه زیادی باقی است.