یکم: خوب به یاد دارم که بعد از نوشتن متن «دخترکان گلفروش بوی ادوکلن نمی‌دهند» -که در روزنامه و وبلاگ قطعه 26 بازتاب زیادی داشت- یکی از اساتیدم تماس گرفت و ضمن دفاع کامل از ادبی بودن متن و تعریف از «چگونه نوشتن»، در باب «چه نوشتن» تذکری داد معطوف به آنچه که ایشان «حق حکومت» می‌خواندش. یعنی که عیبی ندارد در مقام دفاع از ضعیف‌ترین قشر جامعه بلند شوی، اما اگر در راه همین دفاع، «حق حکومت» را نادیده بگیری، این خود نوعی ظلم است. اشاره استاد مشخصا به این بود که در مسیر بهشت‌زهرا، بخشی از همین حکومت - بخوانید شهرداری- مکانی را تعبیه کرده تا زائران قبور بروند و از آن مکان تعیین شده برای سنگ مزار اموات خود گل بخرند؛ تا همزمان جلوی بروز 2 اتفاق زشت گرفته شود؛ «یکی مختل شدن عبور و مرور وسایل نقلیه در این مسیر و دیگری پدیده دستفروشی». نه آنچنان کامل، اما کمی تا قسمتی به این استاد خود حق دادم. جز این نیست که حکومت هم برای خود حقی دارد و این حق نباید حتی قربانی دفاع از دخترکان گلفروشی شود که بوی ادوکلن نمی‌دهند. من البته معتقدم دفاع از حق بعضا نادیده گرفته شده امثال کودکان گلفروش، هرگز تعارضی با دفاع از حق حکومت ندارد؛ بویژه اگر نام آن حکومت «جمهوری اسلامی» باشد. اصولا دفاع از عدالت و عدالت‌طلبی -که برای من، این دومی ارزشش بیشتر است- جزئی از دفاع ما از اصل حکومت و حق نظام است؛ درست به همان دلیل که چون منی سنگ دفاع از خون شهدا را به سینه می‌زند و خود را با افتخار، یک نویسنده صددرصد وابسته به حکومت می‌داند و پرچم عدالت و بیرق عدالت‌طلبی بلند می‌کند. عدالت‌طلب بودن ما، عین علاقه ماست به حکومتی که بر اساس اقامه عدل تاسیس شده و بر همین اساس، «قانون هدفمندی یارانه‌ها» را اجرا می‌کند. گمانم مراد از «جهاد اقتصادی» نیز در درجه اول تثبیت «عدالت» است و در درجه دوم تحقق «پیشرفت». پس «جهاد اقتصادی» هدف ما نیست؛ راه رسیدن ما به هدف است و رهبر حکیم در این باره، راه رسیدن به اهداف والای نظام مقدس جمهوری اسلامی را نشان دادند، نه هدف را. همچنان که «همت مضاعف-کار مضاعف» هدف نبود؛ راه رسیدن به هدف بود.
دوم:
در جایی از نکته اول، سخن از «حق حکومت» شد. این هم طبعا حق حکومت است که برای رسیدن به اهداف خود، هم راه را نشان دهد و هم راه میانبر را و بر همین اساس، طرح بریزد و قانون تصویب کند و سند چشم‌انداز ارائه دهد و تصمیمات علنی خود را عملی کند.
سوم:
تصویری که من از ادوار سازندگی و اصلاحات در ذهن دارم، این است که در هر 2 دوره، گوشت قربانی، «عدالت» بود. حتما از «عصر اصولگرایی» چنین تصوری در ذهن ندارم. قبلا در نوشته‌ای مطول، دلایل خود را کامل شرح دادم و نیازی به بیان دوباره نیست.
چهارم:
عدالت هم حق و هم تکلیف حکومت است. عدالت از آن رو «حق حکومت» است که اگر ناعادلانه با آن برخورد شود و حقوقش در نظر گرفته نشود، نمی‌تواند با خیال جمع، به تکلیف خود که همانا تحقق عدل است، عمل کند. یعنی عدالت به آن دلیل «حق حکومت» است که بتواند زمینه تحقق بهتر «تکلیف حکومت» را موجب شود، که دست بر قضا، جز «عدل» برای حکومت نمی‌توان هدفی متصور بود. نظام جمهوری اسلامی که جای خود دارد؛ «نظام علوی» هم جز عدل هدفی نداشت و حکومت برای «علی» ارزشی کمتر از آب بینی حیوان داشت، الا به اقامه داد. همین‌طور است «نظام مهدوی». «یوسف زهرا» قرار است بیاید تا جهانی را که پر از ظلم و جور شده، تبدیل به جهانی پر از عدل و قسط کند.
پنجم:
نظامات علوی و مهدوی اگر چه قطعا کار معصوم است، لیکن نظام جمهوری اسلامی، به هر دوی این نظامات، به چشم اسوه و الگو نگاه می‌کند و دقیقا دارد به سمت همین قله حرکت می‌کند. بخش بسیار مهمی از راه را طی کرده و بخش دیگری که باقی مانده، دارد طی طریق می‌کند. الگویی در گذشته دارد و اسوه‌ای در آینده. در گذشته خود، «صدر اسلام»- حکومت نبوی و دولت علوی- را دارد و در آینده خود، «حکومت موعود» را. من جمهوری اسلامی را پلی درخشان می‌دانم که عامل اتصال گذشته و آینده است. هنوز یادم هست که 21 آبان سال 82 نوشتم؛ همچنان که ما 2 دوره غیبت صغری و کبری داشتیم و داریم، ظهور هم با روی کار آمدن جمهوری اسلامی به نظر می‌رسد مثل غیبت 2 دوره داشته باشد. مروری بر حوادث این روزهای دنیا به خوبی گواهی می‌دهد جمهوری اسلامی به رهبری خمینی و خامنه‌ای، «ظهور صغری» است. یعنی با روی کار آمدن حکومتی که در راس آن ولی‌فقیه است - به عنوان جانشین و نایب معصوم- بخش مهمی از دوران سخت غیبت خورشید سپری شده. چه بسیار که حکومت در این سالیان غیبت، دست حکام شب پرست بود، ولی الان اگر چه باز شب است، اما آنکه دارد بر ما حکومت می‌کند، «حضرت ماه» است و این یعنی ما در ساعاتی از شب قرار داریم که به «سحر» و «طلوع خورشید» نزدیک است.
ششم:
مهم‌ترین دشمنان جمهوری اسلامی، آمریکا و اسرائیلند، اما چه سود از این دشمنی داشته‌اند؟!... کافی است نگاهی بیندازید به اوضاع منطقه و تلألؤ «بیداری اسلامی» را از «میدان لؤلؤ» تا «میدان التحریر» ببینید. قصه «بیداری اسلامی» البته فقط مختص به شیعه و سنی نیست و حالت «جهانشمول» پیدا کرده است. نفرت از آمریکا و اسرائیل، آیا فقط اختصاص به مسلمانان دارد؟! نفرت از ظلم و جور، آیا فقط مطالبه مسلمین عالم است؟!... قطعا اینگونه نیست؛ پس باید از «بیداری جهانشمول اسلامی» سخن گفت، چرا که پرچم قیام علیه ظلم و جور، بنا به اعتراف واقعیت، دست دین مبین اسلام است.
هفتم:
پس اینکه معتقدم «سَحر» نزدیک است، از روی «سِحر» نیست. شب‌پرستان بر اساس وقایع بدیهی و حقایق روشن، حریف «ظهور صغری» نشده‌اند، اما تا همه جهان مشمول عدل و قسط و داد شود، باید چشم امید به «ظهور کبری» داشت. «چشم امید» اما با 2 کار نمی‌خواند؛ یکی اینکه در باب ظهور، به جای واضحات، سخن از خرافات بگویی. اگر این را «افراط» بخوانیم، «تفریط» این است که گمان به دائمی بودن شب ببریم و به جای آنکه برای حضرت ماه، ستاره باشیم، خفاشان گرد شب‌پرستان شویم.
هشتم:
«سپهر ولایت» با این آسمان که بالای سر ماست، یک فرق اساسی دارد. در این آسمان، شکی نیست که نور ماه از آن ستاره‌هاست. بگذریم که بسیاری از ستاره‌ها، سال‌هاست که رخ در نقاب افلاک – آری افلاک، چرا خاک؟!- کشیده‌اند و در همان آسمان آرمیده‌اند، تا بتوان آسمان را «قبرستان ستاره‌های مرده» دانست. در «سپهر ولایت» اما آنان که عباس بن‌علی را «قمر بنی‌هاشم» خوانده‌اند، یکی هم لابد به این دلیل است که حضرت اباالفضل، از خورشید وجود سیدالشهدا نور گرفته است. «راس‌الحسین» آنقدر نورانی هست که برادرش عباس را هم تبدیل به «قمر» کند. در عاشورا، در آن «یوم العیار» و «یوم المعیار» شب‌پرستان خواستند میان ماه و خورشید جدایی بیندازند، اما هرگز نتوانستند. «ماه بنی‌هاشم» برای لحظه‌ای از «خورشید بنی‌هاشم» جدا نشد؛ چه در زندگی و چه در جنگ و چه در شهادت. همگان می‌دانند که عصر عاشورا حسین و عباس با هم جنگیدند. اما «سقای دشت کربلا» شاید به خاطر نشاط و جوانی‌اش- در اثنای همین جنگ بود که به آب هم رسید، تا سیراب کند کام اهل حرم را، اما علقمه را برای ابد تشنه ادب خود کرد، آنجا که وقتی در مشت خود جرعه آبی جمع کرده بود، به جای آنکه در زلال آب، خود را یعنی ماه را ببیند، حسین را یعنی خورشید را دید... و دید که هنوز خورشید تشنه لب است. پس درود فرستاد بر مولای خود حسین و به یاد لب تشنه مولا و امام خود، آب را به همان رود بازگرداند و به جای کام خود، مشک را سیراب از آب کرد تا اگر شد در خلال جنگ کنار حسین، بتواند این مشک آب را به یتیمانی برساند که در خیمه داشتند «العطش» می‌گفتند. دقایقی بعد اما آن مشک آب به حرم نرسید و ماه که کنار خورشید بود، بر زمین افتاد و کمر حسین شکست. حالا دیگر اباعبدالله که از عباس برای نخستین و آخرین‌بار در دنیا «برادر» شنیده بود، باید تنهای تنها و بدون برادر می‌جنگید. دقایقی جنگید و حسین هم به شهادت رسید تا سیدالشهدای همه تاریخ باشد؛ خون خدا باشد. حالیا! گفت: «ما رایت الا جمیلا»... کجا دشمن توانست میان ماه و خورشید جدایی افکند، تا که «بین‌الحرمین» هست؟!... نظام مقدس جمهوری اسلامی به یمن و برکت حرکت حضرت روح‌الله، بین‌الحرمین صدر اسلام و آخرالزمان است. نظام مقدس جمهوری اسلامی به یمن و برکت خون 300 هزار شهید، مقدمه حکومت جهانی مهدی موعود است. خورشید، مقدم بر ماه است و ماه، مقدمه خورشید. «ماه بنی‌انقلاب» در «سپهر ولایت» البته که نورش را از ستاره‌ها نمی‌گیرد. از خورشید نور می‌گیرد و به ستاره‌ها نور می‌دهد. بی‌عشق ماه، نتوان عاشق خورشید شد... در کربلا هم رسم عشاق بر این است که اول می‌روند حرم قمر بنی‌هاشم و با اذن عباس، از خیمه ماه به حرم ثارالله می‌روند. مگر نه این است که پذیرش «ولایت ماه» در ظهور صغری، تمرینی است برای پذیرش «ولایت خورشید» در ظهور کبری؟!... و مگر نه این است که خامنه‌ای، «ماه بنی‌انقلاب» است؟!
نهم:
تاکنون به یاد ندارم که گفته باشم «رهبر معظم انقلاب». «مقام معظم رهبری» که اصلا نگفته‌ام. با این همه اصلا نمی‌خواهم کسی را متهم به تملق کنم، اما «مدح ماه» در این «جنگ تحلیلی»، در این «کربلای رنج» بخشی از تاکتیک و قسمتی از استراتژی من است. کار من «مدح ماه» است و خود را بی‌لیاقت‌تر از آن می‌دانم که بخواهم از ولایت‌فقیه دفاع کنم. اصولا معتقدم این ماه است که مدافع ما ستاره‌هاست. برخی از ما زیادی خود را بزرگ فرض کرده‌ایم. مدافع ماه، خورشید است و مدافع «ماه بنی‌انقلاب»، «ماه بنی‌هاشم». پس چیست این شعار که می‌دهیم؛ «اباالفضل علمدار، خامنه‌ای نگهدار»؟! من که کارم «مدح ماه» است، اما از 2 گروه چاپلوس سخت در عجبم؛ کسانی که دخیل به شب‌پرستان بسته‌اند و متملق آمریکا و اسرائیل شده‌اند و کسانی که «اصل ولایت‌فقیه» و «اصل نظام جمهوری اسلامی» و «اصل انقلاب اسلامی» و «اصل وصیت امام» و «اصل وصیت شهدا» و «اصل قانون اساسی» را رها کرده‌اند و «تملق جزء» می‌گویند؛ من اما متعلق به اصل نظامم و نویسنده‌ای وابسته و گره‌خورده به اصل حکومت هستم؛ اصل بسیج، اصل شورای نگهبان، اصل سپاه، اصل مسجد ارک، اصل 9 دی، اصل بصیرت، اصل چفیه «آقا»، اصل عصر اصولگرایی، اصل خون‌دل‌های مادر شهید حسین غلام کبیری، اصل کربلای پنج، اصل کربلای رنج... و حتی اصل آرم «مقدس سپاه» روی پیراهن «آقاعزیز». نویسنده‌ای که اینچنین قلمش دربست در خدمت جمهوری اسلامی باشد، اصولا به تملق نیازی ندارد؛ بحث من مهم‌تر و بالاتر از این حرف‌هاست! سخن من از سر تملق نیست، چون نمی‌تواند باشد. اصلا ممکن نیست. سخن من از سر تعلق است. تملق، کاریکاتور تعلق است؛ همچنان که انقلاب مخملی، کاریکاتوری از انقلاب اسلامی است. مهم‌ترین دلیل آزاده بودن و مستقل بودن هنرمندان متعهد جمهوری اسلامی، وابستگی محضشان است به انقلاب اسلامی. مهم‌ترین دلیل استقلال من، این جمله است: «بابای ماست خامنه‌ای» و مهم‌ترین دلیل آزاده بودنم، این جمله است: «من مستاجر نیستم، خانه‌ام بیت رهبری است». با تملق بزرگان گفتن، چیزهای زمخت شاید بتوان گفت، القاب درشت و عناوین لخت شاید بتوان داد، اما قطعا نمی‌توان نوشت؛ «تا وقتی حاکم علی است، راهپیمایی‌های ما همه حکومتی است».
باید تعلق خاطر محض به رهبر انقلاب داشته باشی که بتوانی بنویسی؛ «به کوری چشم فرانس 24 اعتراف می‌کنم و افتخار می‌کنم که حکومت به ما ساندیس داد». من از آنجا که اهل تملق نیستم، «تیتر یک» دلم، نه «خدمات دولت» است و نه «خدمات شهرداری»، بلکه «سیدعلی حسینی‌خامنه‌ای» است؛ چرا که اگر این ماه‌پاره علوی‌تبار نبود، نقشه دشمن در همین فتنه 80 و اشک، کارگر می‌افتاد... و وقتی جمهوری اسلامی نباشد، اصولا کدام مدیر جمهوری اسلامی؟!... کدام خدمت‌رسانی؟!... کدام متملق؟!... کدام متعلق؟!
***
از «دخترکان گلفروش» اتفاقا عمد داشتم که سری به تاریخ و جغرافیا و زمین و آسمان و زمان بزنم و برسم به همین جا. طیاره کلماتم را از ارتفاع «عشق پایی» آسمان کربلا از «سطح علقمه»، روی خوب باندی نشاندم؛ باند خدمت، اما بی‌مزد و منت. از سر تعلق و نه تملق. اینجا روی این باند فراجناحی، راحت‌تر می‌شود به جای «باندبازی»، «تهذیب» را بر «تحزب» غلبه داد و سخن از «حکم حکومتی» رهبر گفت درباره «جهاد اقتصادی». «جهاد اقتصادی» یک «امر» نیست که تو مردد باشی در «مولوی- ارشادی» بودنش، یک «حکم حکومتی» است، بلکه حکومتی‌ترین حکم رهبر انقلاب در این سال‌های ولايت‌شان بوده است. «جهاد اقتصادی» می‌تواند بهترین راه باشد برای رسیدن به «اقتصاد بدون نفت» که از جمله آمال رهبر بوده است. پس جای حکم روی بنر نیست. بنر جای تبلیغ است، نه جای کار. جای کار روی زمین است؛ که کار، تبلیغ نمی‌خواهد، لباس کارگری می‌خواهد. این‌جاست که حتی اگر «ستاره» هم باشی، بر تو فرض است که از «عرش» به «فرش» بیایی و روی باند خدمت بی‌مزد و منت، «همت مضاعف» کنی، «جهاد اقتصادی» کنی، کار کنی، کارگری کنی. تا نفت، محور اقتصاد ما نباشد. باشد که «جهاد اقتصادی» را «حکم حکومتی» تلقی کنیم؛ آنقدر که هیچ دخترکی مجبور نباشد کنار باند زر و زور و تزویر گل بفروشد!