رضا کردی: بیش از یک قرن پیش انگلیسی‌هایی که در شهر مسجدسلیمان حاضر بودند، در کنار انجام وظیفه خود که همان تاراج کردن نفت ایران بود، میراثی برای ما به جای گذاشتند که شاید بتوان آن را تنها لطف بریتانیای کبیر در حق این سرزمین دانست. آنگلوساکسون‌های مغرور که خود را صاحب بی‌چون چرای ماده سیاه ارزشمند استخراجی از دل زمین‌های تف‌دیده جنوب می‌دیدند، در اوقات استراحت استعمارشان، جوانک‌های آفتاب‌خورده جنوبی را با اعجاز چرخش توپ چرمی روی زمین خاکی و سوزان آشنا کردند. فوتبال برای ما در زیر شعله‌های بی‌رحم آفتاب جنوب و در میان بوی تلخ نفت، فقر و استعمار متولد شد، صبح فردای ظهور توپ چرمی و دنیای زیبای آن در ایران، دیگر پسرکان نحیف و پابرهنه شهر برای گذران اوقات فراغت خود، در کنار کوچه‌های خاکی و غبارآلود، زیر سایه دیوارهای گلی خانه‌ها نمی‌نشستند تا از دور به آتش شعله‌ور برج‌های نفتی سر به فلک کشیده نگاه کنند. حالا دیگر آنها با چیزی آشنا شده بودند که انگار سال‌ها بود انتظارش را می‌کشیدند. روح زیباپسند ایرانی جماعت در همان آغازین روزهای پیدایش فوتبال در این مرز و بوم بشدت درگیر جذابیت فوتبال شد، درست از همان روزهای ابتدایی شروع بود که خوزستان برای ایرانیان مهد فوتبال شد. فوتبال این زیباترین ورزش ساخته شده به دست بشریت در عرض کمتر از چند سال تبدیل به مهم‌ترین دلخوشی همه جوانان کشور شد، دیگر در گوشه گوشه تمام شهرها می‌شد دسته‌های چند نفری جوانانی که تنها تفریح زندگی آنها فوتبال بازی کردن بود را دید که با عشق توصیف‌ناپذیری به دنبال تعیین سرنوشت آن می‌دویدند و از این تعقیب و گریز پرهیجان بشدت راضی بودند. دیگر رویای شبانه کودکان و جوانان تغییر کرده بود و آنها شب‌ها کابوس کار دشوار یا سختی بی‌پایان مکتب‌خانه‌ها را نمی‌دیدند، سیاهی شب دیگر پر بود از خیالبافی‌های بی‌انتها که در تمام لحظاتش می‌شد اثر فوتبال را در آن دید. از سال‌های دور تا به حال، فوتبال همیشه عضوی جدایی‌ناپذیر از زندگی ایرانی بوده، در همه این سال‌ها که اتفاقات تلخ و شیرین زیادی از سر مردم این مملکت گذشته است، از دوران 50 سال پیش تا انقلاب و جنگ و تحریم یا حتی بروز اختلافات طبقاتی و بروز تب مدرنیته و آغاز عصر الکترونیک و کامپیوتر، در تمام این دوران فوتبال مانند یک همسفر پا به‌پای ما آمده است. اما چیزی که باعث می‌شود فوتبال را در زندگی ایرانی چیزی فراتر از یک ورزش ساده و جذاب بدانیم این است که این محبوب‌ترین ورزش جهان بیش از آن حدی که می‌توانیم تصورش را بکنیم، در لحظات سخت و لبریز از ناامیدی به کمک و مدد ما آمده و امید و شادی زایدالوصفی را به بدنه جامعه خسته ما تزریق کرده است. کاری که هیچکدام از برنامه‌های فرهنگی و تفریحی برنامه‌ریزی شده در پشت درهای مجلل وزارتخانه‌ها و سازمان‌ها نتوانسته‌اند انجام بدهند. فوتبال برای ما خود زندگی است، فوتبال برای ما درست نقطه مقابل سیاست کثیف غرب و زورگویان است، آنقدر که می‌تواند در عرض کمتر از چند روز ره صد ساله سیاست را برود و فقط طی 90 دقیقه چهره‌ای را که دنیای غرب ما را با آن می‌خواهد معرفی کند عوض کند و به همه جهانیان چهره‌ای زیبا و دلپسند از ایران نشان بدهد، جوانانی برومند و جسور که به‌رغم همه بی‌مهری‌های خارجی می‌توانند با کمترین امکانات ممکن به مصاف حریفان تا بن دندان مسلح بروند و آنها را تا مرز شکست پیش ببرند و در انتها فاتح قلب‌های مردم دنیا شوند. وقتی که خوب به قامت فوتبال کشورمان نگاه می‌کنیم، بیشتر پی به این موضوع می‌بریم که تمام کارهایی که سیاست و مذاکرات اخیر هسته‌ای نتوانستند محقق کنند را فوتبال به بهترین نحو ممکن برای ما انجام داده است، بدون هیچ چشمداشتی، بی‌مزد و بی‌منت، از جشن‌های خیابانی تا ایجاد احساس غرور و دیده شدن، همگی اینها از برکات چرخش توپ گرد بوده است. دستاورد فوتبال حتی در زمان‌های شکست و ناامیدی هم برای ما حداقل نشان دادن ضعف‌ها و ایرادات اخلاقی و اجتماعی‌مان بوده، آنجا که خودمان با شب‌نشینی‌ها در سواحل منامه یا با شنیدن صدای غلطیدن تاس روی تخته چوبی، چوب حراج به شانس و موقعیت‌مان زده‌ایم و راه را بر روی خود مسدود کرده‌ایم. جام‌جهانی برزیل برای ما به پایان رسید، بیشتر از آن چیزی که توقعش را داشتیم از 3 بازی تیم ملی امید و لذت برداشت کردیم، یک‌بار دیگر فوتبال موجب پیوند قلب‌ها شد، حداقل سوغات فوتبال از برزیل 2014 برای ما ایرانی‌ها این بود که فهمیدیم نه‌تنها نباید خودمان را دست‌کم بگیریم بلکه می‌توانیم حتی در اوج بی‌عدالتی‌هایی که از سوی غرب بر ما روا داشته شده هم بهترین باشیم، ما توانایی این را داریم که شانه به شانه رقبای قدرتمند خود بساییم، فقط باید راه همدل بودن را بیاموزیم، همانی که سرمربی اجنبی ما یادمان داد، اینکه بدانیم از پیش بازنده نیستیم، اینکه بفهمیم ما می‌توانیم.