ساعت 11 شب یکشنبه پیش در سالن مطبوعاتی زیر ورزشگاه دراگائوی پورتو حدود یک ساعت پس از آنکه پورتوی قهرمان اسپورتینگ لیسبون را از پا درآورده، آندره ویلاس بوآس تمام سالن را در عنان اختیار گرفته است. نه فقط به خاطر اینکه سرمربی پورتو بی‌واسطه با مردی که به عنوان مرشدش مطرح است مقایسه می‌شود یعنی با ژوزه مورینیو بلکه از منظری دیگر هر دوی آنها درخششان را از پورتو آغاز کردند. ویلاس بوآس به آرامی اما با اقتدار صحبت می‌کند. این مرد 33 ساله از قعر جدول سطح اول لیگ پرتغال در کمی بیش از یک سال به عنوان قهرمانی دست یافته است. او نخستین شغل سرمربیگری را در اکتبر 2009 در آکادمیکا به دست آورد و تیم فقیر شهر کوئیمبرا را ته جدول تحویل گرفت و دست آخر در جایگاهی درخور درمیانه جدول تحویل داد.
2 هفته پیش، او تیم زادگاهش پورتو را به قهرمانی زودهنگام و بیست و پنجمین عنوان لیگ رساند، آن هم با پیروزی در خانه رقیب حیثیتی‌شان بنفیکا. او هنوز شباهتی به مرشدش مورینیو ندارد که نخستین بار به عنوان استعدادیاب در دراگائو استخدامش کرد و بعدتر او را با خود به چلسی و اینترمیلان برد اما ویلاس بوآس آدمی نیست که موفقیت‌هایش را برای شما فهرست کند. او به خبرنگاران می‌گوید: «ارقام اهمیتی ندارد. واضح است این پیروزی به تیمی تعلق دارد که می‌‌خواست دوباره پیروز شود. تیمی که دوباره به شکل آشکار و تحسین‌برانگیز حمله می‌کرد».
سبک کار او اینگونه است که بازیکنان شاخصش را در مرکز توجه قرار می‌دهد اما با اینکه می‌گوید آمار و ارقام اهمیتی ندارد، حقیقت این است که بازیکنان او دارند مسیری متمایز از راهی که مورینیو رفت برای ویلاس حفر می‌کنند. پیروزی بر اسپورتینگ، پورتو را 77 امتیازی کرد. رکوردی جدید برای کل فصل لیگ 16 تیمی پرتغال. آنها همچنین به رکورد 15 پیروزی متوالی در لیگ دسته یافته‌اند که با رکورد پورتوی آنتونیو اولیویرا در فصل 97-1996 رقابت می‌کند. هفته‌های پیش‌رو می‌تواند خیره‌کننده‌تر هم باشد در صورتی‌که تیم ویلاس بوآس طی 3 هفته باقیمانده تا آخر فصل بی‌شکست بماند، آن وقت آنها دومین تیم در تاریخ لیگ پرتغال پس از بنفیکای
73-1972 تحت هدایت جيمی هاگان انگلیسی خواهند بود که یک فصل کامل شکست‌ناپذیر مانده‌اند. حالا او 50 مسابقه را در تمام رقابت‌ها با پورتو تجربه کرده که از 43 مورد پیروز بیرون آمده است. حرص پورتو در مقابل اسپورتینگ لیسبون آشکار بود، هرچند آن بازی در مقایسه با مسابقات حساس پس از آن در جام‌های داخلی و قاره‌ای به ترتیب مقابل بنفیکا (که با پیروزی 3 بر یک پورتو در زمین بنفیکا به پایان رسید) و مقابل ویارئال در نیمه‌نهایی لیگ اروپا، برای ویلاس و شاگردانش اهمیت چندانی نداشت. پس از شروعی آرام، آنها کم‌کم شروع به خفه‌کردن حریف بزرگشان کردند و اگر نبود روی پاتریسیو دروازه‌بان میهمان که از کیسه گل شدن دروازه لیسبونی‌ها جلوگیری کند، خدا می‌داند چه نتیجه‌ای رقم می‌خورد. این کاملا با حرکت بنفیکا در راه فینال چهارشنبه گذشته جام حذفی متفاوت بود؛ بنفیکایی که همزمان با این مسابقه بازیکنان حاشیه‌ساز و نیمکت‌نشین خود را مقابل بیرامار قرار داد تا پیروز شود؛ یعنی «پابلو آیمار و 10 نفر دیگر». این تیتری بود که روزنامه ورزشی «او ژوگو» فردای آن انتخاب کرد.
اما ویلاس بوآس موجودی دیگر بود. او مثل همیشه مسابقه یکشنبه گذشته را درست لب خط منطقه فنی گذراند و هر وقت می‌توانست به مجرد هر اتفاقی در بازی به زمین نزدیک می‌شد. هواداران آرام بودند و از تیمشان لذت می‌بردند.
اما او برعکس لب خط حتی در 8 دقیقه وقت‌های تلف شده نیز از دستورات فنی به بازیکنانش کوتاهی نمی‌کرد.
اگر مربیان جوان در پیاده‌سازی خوی قاطع مورینیو کم می‌آورند اما این شامل ویلاس بوآس نمی‌شود. والتر مهاجم برزیلی پورتو که گل پیروزی را به اسپورتینگ زد پس از مسابقه درباره مشکلاتی که در فواصل ابتدایی فصل با ویلاس بوآس داشت چنین گفت: «آنها می‌گفتند من به این خاطر بیرون گذاشته شده‌ام که شب‌ها بیرون می‌روم ولی این حقیقت نداشت. سرمربی به من گفت اگر تو سر وزن برنگردی، بازی نخواهی کرد و به ترکیب هم باز‌نمی‌گردی. من این‌طوری 2 ماه را بدون هیچ مسابقه‌ای سپری کردم تا سرانجام توانستم وزن کم کنم و آن وقت او گذاشت بازی کنم».
کارآمدی او هم نادیده انگاشته نشده است و همین حالا با نیمکت‌های لیورپول، یوونتوس و رم مرتبط شده است. اگرچه رئیس باشگاه پورتو، ژرژ نونو پینتو داکوشتا در جریان سفر به خانه اسپارتاک مسکو این ارتباطات را تکذیب کرد: «نمی‌فهمم مردم چه منظوری دارند وقتی درباره گرفتن سرمربی ما صحبت می‌کنند. او حالا در روسیه است و نمی‌خواهد به دیگر باشگاه‌ها گوش دهد چون هم متولد پورتو است و هم سرمربی اف‌سی‌پورتو با قراردادی 2 ساله». علاقه‌مندی بین‌المللی به کار ویلاس‌بوآس، در رسانه‌های پرتغالی هم بازتاب یافته است و این در کنفرانس خبری شنبه گذشته او در زمین تمرین اولیوال پورتو محسوس بود، جایی که گفت: «من زندگی نمی‌کنم تا مسخ آنچه شوم که در طول کارم به دست آورده‌ام. من در حال زندگی می‌کنم».
او اینگونه بدون آنکه نیازی به پنهان کردن جاه‌طلبی‌هایش داشته باشد نشان داد آدمی است متفاوت از مورینیو. وقتی او توسط تیم مستند BBC جهانی درباره لیگ برتر انگلستان مورد سوال قرار گرفت آن را «بهترین لیگ در جهان» خواند و با لهجه انگلیسی قابل قبولش چنین ادامه داد: «من نمی‌خواهم سابقه کاری طولانی داشته باشم اما دلم می‌خواهد بتوانم به کارم افتخار کنم و اگر فوتبال مرا به انگلستان بکشاند، نشانه‌ای خواهد بود از اینکه می‌دانم دارم چه کار می‌کنم». او احتمالا یک‌سال دیگر هم در زادگاهش خواهد ماند تا پورتو را در لیگ قهرمانان هدایت کند. عشق ویلاس‌بوآس به باشگاهش شاهدی است بر آنکه او چگونه راز موفقیت خود را در خانه اژدها (ورزشگاه دراگائو) فاش می‌سازد: «این به استعدادی مربوط می‌شود که من از اول داشته‌ام و همچنین به فرهنگ باشگاه (پورتو) که در 30 سال اخیر بر فوتبال کشور حکمفرمایی کرده است». نخستین کلاس درس او در پورتو به دوران سر بابی رابسون بازمی‌گردد که ویلاس‌بوآس نوجوان در قالب یک دوره تحصیلی به تمرینات مرد انگلیسی در اواسط دهه 90 فرا خوانده شد و به او پیشنهاد داده شد در سیستم پایه پورتو مشغول شود. «او در پیدایش عشقی که من نسبت به حرفه‌ام دارم نقشی کلیدی داشته است و به خاطر درهایی که در آن سن به روی من باز کرد، مدیونش هستم».
آیا این همان دینی نیست که ژوزه مورینیو هم به استاد انگلیسی‌اش در گذشته احساس می‌کرد؟
منبع: Siccernet