گروه ورزشي:
بیست و چهارم آوریل، تورینو. وقتی مائورو برگونزی در دقیقه 19 بازی یوونتوس–کاتانیا در سوت خود دمید کاپیتان با همان وقار همیشگی‌اش پشت توپ ایستاد تا ضربه پنالتی را مانند همیشه و شاهانه به تور دروازه ماریانو آندوخار بچسباند. این اتفاق افتاد و آله بعد از آن مصدومیت لعنتی یک بار دیگر باعث شد هواداران بانوی پیر از جایگاه پیچ شمالی ورزشگاه المپیکو نام او را صدا بزنند. این همان جنونی است که با حضور آلکس در زمین کامل می‌شود و درست 19 دقیقه بعد یک بار دیگر جایگاه تیفوسی‌ها به حد انفجار رسید. شیرینی که روی عدد «19» آن هم دوبار برای بانوی پیر توسط پسری که بازوبند کاپیتانی را می‌بندد به هواداران تقدیم شد. واقعا فکر می‌کنید کدام بازیکن می‌تواند دردهه سوم زندگی حرفه‌ای‌اش بعد از یک دوره مصدومیت اینگونه نمایشش را به تصویر بکشد؟ شاید در سطح جهان تنها به چند نام در سیاهه کلی بتوان اشاره کرد... با نام رائول گونسالس و آلکس دل‌پیرو موافقید؟ دقیقا منظورمان همین است، اینها تمام نشدنی هستند و هر زمانی که گره‌های کور تاکتیکی، مربیان را به مرز تنگنا می‌رساند این ستاره‌ها هستند که تیم را از بحران نجات می‌دهند، ولی در اینجا موضوعی نهفته است که بد نیست به آن اشاره کنیم. البته این مساله بیشتر به همان بازی شنبه شب یووه با کاتانیا بازمی‌گردد، زمانی که باز هم شاهد حماقت‌های مردی به نام جی‌جی دل‌نری بودیم، پیرمرد مو حنایی که کمتر روزنامه‌نگاری حاضر می‌شود تا قابی از تصویر این مرد لجباز را کار کند، او نه فوتوژنیک است و نه آن‌قدر محبوب، پس اگر مطلبی درباره‌اش نوشته شود بهتر است بدون تصویر باشد! دل‌نری روز قبل از بازی توسط هافبک برزیلی‌اش، فیلیپه ملو مورد انتقاد قرار گرفته بود و دقیقا حماقت‌های او در دقیقه 76 کامل می‌شود، آله از بازی بیرون می‌آید و یووه در دقایق 81 و 90 دوبار دروازه‌اش را باز می‌بیند تا یک برد شیرین خانگی را به خاطر تفکرات مضحکانه یک مربی با تساوی عوض کند. وقتی به این موضوع اشاره می‌کنیم به یاد حماقت‌های رانیری و زاکرونی در یووه می‌افتیم! اینها نمی‌خواستند به کاپیتان بازی دهند چون فکر می‌کردند شخصیت او از مجموعه بالاتر است و حالا دل‌نری نیز حماقت‌هایش را با این جمله کامل می‌کند: «آلکس بازیکن فوق‌العاده‌ای است ولی وقتی شما به سن 37 سالگی می‌رسید نمی‌توانید تمام مدت در خدمت تیم قرار بگیرید!» واقعا معلوم نیست باید به حال مدیران یووه تاسف خورد یا خندید با این حسن انتخابشان برای نیمکت بانوی پیر؟! تنها چیزی که در اینجا اهمیت دارد این است که پینتوریکیو در «37 سالگی» کاری کرد که جوان‌تر‌ها به ندرت می‌توانند بعد از مصدومیت انجامش دهند. آله تمام نشدنی است، چون وفادار است و به خوبی می‌داند مرز میان تعصب و عشق در چه چیزی خلاصه می‌شود؟ سکه نایابی که خیلی‌ها از داشتنش عاجزند و آن اصل وفاداری است.