دیروز نشسته بودم در روزنامه و در دلم گفتم؛ چی کار کنم، چی کار نکنم، که به سرم زد سر به سر هیلاری کلینتون بگذارم؛ در زیر مشروح شیرین کاری من می‌آید:
حسین آقا: سلام علیکم؛ کاخ سفید؟
هیلاری: بفرمایید؛ شما؟
حسین آقا: من ستاره حضرت ماه هستم؛ بی‌زحمت با خانم کلینتون کار داشتم.
هیلاری: خودم هستم. شما؟!
حسین آقا: گفتم که «ستاره حضرت ماه» در کهکشان راه شیری!
هیلاری: یعنی از «ناسا» تماس می‌گیرید؟!
حسین آقا: بله، از روابط عمومی «ناجا»... یعنی ببخشید؛ همان گوربه‌گوری «ناسا» مزاحم‌تان می‌شوم!
هیلاری: شما آقای «ژان کلمن» نیستید؟!
حسین آقا: چطور؟
هیلاری: آخر قرار بود ایشان که نفوذی «موساد» در «ناسا» است، امروز به من زنگ بزند و درباره اوضاع خاک بر سر شده‌مان در فتنه‌آفرینی علیه جمهوری اسلامی با هم تبادل افکار داشته باشیم، ببینیم آخر باید چه خاکی بر سرمان بریزیم!
حسین آقا: اتفاقا من همان «ژان کلمن» هستم!
هیلاری: اسم رمز ملاقات را بگو، تا مطمئن شوم.
حسین آقا: من مامور «موساد» هستم در «ناسا»؛ تو از من اسم رمز می‌خواهی، ورپریده؟!
هیلاری: ببخشید قربان!
حسین آقا: حالا زود اسم رمز را بگو، مطمئن شوم خودت هستی، دور اول مذاکرات را شروع کنیم!
هیلاری: زرشک!
حسین آقا: آفرین!
هیلاری: ولی اسم رمز ما که «زرشک» نبود!
حسین آقا: چی بود پس؟!
هیلاری: آلبالو بود!
حسین آقا: آهان! این اسم رمز مذاکره تلفنی من با اون قرمساق اوباما بود؛ اصلا حواس برای آدم نمی‌گذارند!
هیلاری: در «ناسا» حقوق‌تان را ریخته‌اند؟
حسین آقا: یک «آب باریکه‌ای» از همان «موساد» هست؛ در «ناسا» فی سبیل‌الابلیس کار می‌کنم!
هیلاری: ما از پس 4 تا جوان در «مصراته» بر نمی‌آییم؛ غلط نکنم دشمنی با جمهوری اسلامی بازی با دم شیر است، آنهم در کجا؟ در کهکشان نقشه راه شیری!
حسین آقا: می‌بخشید؛ شما که این همه ماشاءالله هزار چیزالوازلین، دم از حقوق بشر می‌زنید، چرا پس همچین می‌کنید در خاورمیانه؟! از سنی گرفته تا شیعه، یا دارید آدم می‌کشید یا از دیکتاتورهای آدمکش حمایت می‌کنید. می‌خواستم یک مقدار توضیح بدهید؛ شاید ما نمی‌فهمیم!
هیلاری: ولی ما با مردم هستیم!
حسین آقا: این «شیرین شیرینا» که اینقدر از نظر شما و اون مردک کمر باریک، «بانوی صلح» است، بد نیست دستور بدهید برای خالی نبودن عریضه هم که شده، گاهی ولو به صورت کشکی کتره‌ای، یک صدایی، چیزی از خودش به نشانه اعتراض بلند کند!
هیلاری: چرا به خودش نمی‌گویی؟
حسین آقا: من با عجوزه‌ها صحبت نمی‌کنم!
هیلاری: جخت بلا با آن همه هوو که این مرتیکه؛ «بیل هوس باز» روی سر من آورده، اول عجوزه عالم خود منم!
حسین آقا: شکسته نفسی می‌فرمایید!... راستی! اینکه در ایام فتنه 88 دم به ساعت ادعا می‌کردید، جمهوری اسلامی هفته بعد سقوط می‌کند، خالی‌بندی بود یا پس چی؟!
هیلاری: زر مفتی بود که این اوباما برای خودش می‌زد! کنتور که نمی‌انداختند؛ می‌گفتیم دیگر! شما همچین داری مرا «سین‌جیم» می‌کنی که انگار یادت رفته خودت یک پای جلسات «اتاق بیضی» بودی!
حسین آقا: عزیز دل‌انگیز! من دارم تو را امتحان می‌کنم که اگر یک خبرنگار از تو سوال پرسید، دست و پایت را گم نکنی خب!
هیلاری: بله! ببینید؛ اصولا ما در منطقه دخالت نمی‌کنیم؛ فوق فوقش جنایت می‌کنیم!
حسین آقا: آن وقت این همه در منطقه جنایت می‌کنید، فکر نمی‌کنید «سیدحسن نصرالله» می‌شود محبوب‌ترین فرد نزد جهان عرب؟!
هیلاری: ما روزگاری برای خودمان «شیطان بزرگ» بودیم، ولی الان چی؟ هیچی به هیچی! این شوهر من در «قانون داماتو» برای خودش یک پا «بیل» بود؛ الان خاک‌انداز هم نیست.
حسین آقا: من جای تو بودم «بیل» را طلاق می‌دادم، می‌رفتم با یک «کلنگ» زندگی می‌کردم!
هیلاری: یعنی تو می‌گویی کلنگ یک زندگی جدید را بزنم؟!... ولی آخه چه‌جوری؟!
حسین آقا: معلومه هنوز دوستش داری؟!
هیلاری: بیل را؟
حسین آقا: نه، «قابیل» را!... خب، بیل را دیگر!
هیلاری: ایییییش!