روزنامه کويتي «القبس» فاش کرد: کشورهاي عضو شوراي همکاري خليج‌فارس، نگران تلاش‌هاي مصر براي بهبود روابط با ايران هستند. به گزارش «نسيم» اين روزنامه در شماره ديروز خود نوشت: برخي از کشورهاي شوراي همکاري خليج‌فارس ضمن تماس با مقامات شورايعالي نظامي مصر به آنها وعده حمايت‌هاي مالي داده‌اند، اما قاهره همچنان به تلاش خود براي بهبود روابط با تهران ادامه مي‌دهد. در اين حال، پس از آنکه علي‌اکبر صالحي، وزير امور خارجه کشورمان، در همايش سفراي ايران در حوزه خليج‌فارس، خواهان برداشته شدن گام شجاعانه‌اي از سوي دولت مصر در راستاي بالا بردن سطح روابط 2 کشور شد، مجله آمريکايي «تايم» در مقاله‌اي با نام «آيا مصر روابط نزديکي با ايران برقرار خواهد کرد؟» نوشت: به دنبال تحولات اخير در خاورميانه، قاهره از بازنگري در تيرگي روابط ديپلماتيک خود با تهران‌ـ که سه دهه نيز به طول انجاميد‌ـ خبر مي‌دهد. به گزارش تابناک، چندي پيش نيز «نبيل عربي»، وزير خارجه مصر، اعلام کرد که کشورش خواهان عادي‌سازي روابط با ايران است که پس از امضاي معاهده «کمپ ديويد» و پيروزي انقلاب اسلامي در سال 1979 رو به تيرگي نهاد. اين در شرايطي است که قانونگذاران غربي و رژيم اسرائيل، بر اين باورند که نزديکي 2 کشور، زنگ‌هاي خطر را به صدا درآورده و اين مساله، نمي‌تواند براي کشورهايي که به دنبال منزوي کردن ايران هستند، چشم‌انداز روشني داشته باشد. «تايم» مي‌نويسد: به هر ترتيب، دست‌کم در اين اوضاع که آمريکا، اروپا و ديگر کشورهاي خاورميانه درگيرند، روابط تهران - قاهره، نمي‌تواند چندان هم بد باشد. کشورهاي عربي همچون قطر و عمان که داراي روابط نزديکي با ايران هستند، نشان داده‌اند که مي‌توانند ميان جمهوري اسلامي و مخالفان غربي‌اش، نقشي ميانجيگرانه داشته باشند. برزيل و ترکيه در شرايطي که مذاکرات غرب با تهران به شکست منتهي شد، به توافقات هسته‌اي مستقلي با اين کشور دست يافتند. «گري سيک»، کارشناس مسائل خاورميانه، در اين باره باور دارد که هرچند اين توافق از سوي آمريکا مورد استقبال قرار نگرفت، ولی فرصتي شد تا يک سخنگوي ارزشمند ميان آمريکا و ايران به وجود آيد. اين مجله آمريکايي مي‌افزايد، اما ممکن است مصر نخواهد نقش سخنگو را ايفا کند و بخواهد مستقل از آمريکا و اروپا، مسائل تازه‌اي را مطرح کند و از سويي نيز با توجه به تلاش اين کشور در بازيابي قدرت و نقش برجسته خود در منطقه، ممکن است نخواهد بهترين دوست ايران هم شود. «سيک» در بخش ديگري از سخنانش مي‌افزايد: «شايد يک بار ديگر، مثلث کهن و تاريخي ايران، مصر و ترکيه در يک خاورميانه جديد ترسيم شود، ولي اين 3 کشور، لزوما متحد و هم‌پيمان يکديگر نخواهند بود و ممکن است در بسياري از مسائل به رقباي سرسخت يکديگر مبدل شوند». يکي از همين مسائل، بيم و نگراني از بلندپروازي‌هاي تهران در گسترش انقلاب اسلامي خود به کشورهاي منطقه است؛ با اذعان بر اينکه عمده کشورهاي عرب منطقه بويژه عربستان، مسلمانان سني مذهب هستند، مصر را به دليل روابط دوستانه با ايران تحت فشارهاي دوچنداني خواهند گذارد. «تايم» در ادامه مي‌نويسد: به هر ترتيب، بايد منتظر ماند و ديد در مصر پس از مبارک چه کسي قدرت را در دست خواهد گرفت. مرد شماره 2 «مبارک»، «عمر سليمان»، رئيس سازمان اطلاعات مصر، يک مقام ارشد ضدايراني بود که از قدرت کنار گذاشته شد و «مراد موافي»، رئيس سابق سازمان اطلاعات ارتش مصر، جاي او را گرفته است که او نيز موضعي سرسختانه در برابر غزه و حماس تحت حمايت ايران دارد.
کمپين نامه نويسي
به موسوي و رهنورد
طرفداران موسوي اخيرا کمپيني راه انداخته‌اند که بنا بر ادعاي خود آنها، قرار است به موسوي و رهنورد نامه بنويسند. سايت عطا مهاجراني در توضيح اين کمپين نوشته است: «همين حالا قلم و کاغذ برداريد و براي رهبران جنبش اعتراضي خود نامه بنويسيد، آن را در پاکت قرار دهيد و روي آن آدرس خانه موسوي را بنويسيد: خيايان پاستور، کوچه اختر، پلاک 26 برسد به دست موسوي و رهنورد».
در همين فراخوان آمده است که «ما اميدواريم که اين نامه‌ها نه در فضاي مجازي که در فضاي واقعي و به آدرس خانه موسوي و رهنورد ارسال شود. ما مي‌دانيم که به احتمال نزديک به يقين اين نامه‌ها به دست گيرندگان اصلي‌اش يعني موسوي و رهنورد نخواهد رسيد و دولت ايران نامه‌ها را بلوکه خواهد کرد. ما حدس مي‌زنيم که سيستم امنيتي ايران اين نامه‌ها را به مراکز خود ببرد و آنها را بخواند. حتي اگر اين اتفاق هم بيفتد، چه باک!ما با هزاران نامه‌اي که به آدرس موسوي و رهنورد پست خواهيم کرد، نامه‌هايي که ممکن است به جاي اينکه روي ميز اين رهبران قرار بگيرد، روي ميز ماموران امنيتي قرار بگيرد، لرزه بر اندام اقتدارگرايان در ايران خواهيم انداخت»! پايه‌گذاران اين کمپين البته گفتند که کروبي و همسرش نيز مهم(!) هستند و بعدها کمپيني براي آنها راه‌اندازي مي‌شود.