«میخانه دگر جای من بی سر و پا نیست...»؛ رسانه ملی ما سال‌هاست که صدای سمایی توست و سیمای سماواتی‌ات در چهارراه «مخبرالدوله» یک سر می‌برد ما را «جبل‌الرحمه» از بس که قشنگ «عرفه» می‌خوانی. انگار که از گلوی آسمان می‌گویی «السلام علیک یا اباعبدالله»، از بس که قشنگ می‌گویی. آنقدر از ما اشک گرفته‌ای که چشمان‌مان جلد خون شده است. همین را هم عشق است. گمانم حنجره‌ات «بیمه رقیه» باشد، از بس که برای «3 ساله» قشنگ روضه می‌خوانی، در سومین شب از «لیالی عاشقی». گمانم زیباترین ابنیه میدان تاریخی ارک، تار حنجره صوتی تو باشد که در پود خیمه‌گاه، تنیده شده. این بنا را تو بنا کردهای از قدیم که «ربنا» می‌گفتی قبل از سحر... «دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند»... آه! چقدر هوس کرده‌ام بخوانی برایم؛ «اللهم رب شهر رمضان...» راستی حاجی! تو که از قدیم، «قدیم‌الاحسان» می‌گفتی به «حق حسین»، می‌شود یک بار دیگر، با همان‌سوز بگویی: «حب الحسین...» و بعد بگذاری ما جوابت را بدهیم «... اجننی»؟! عاشق اشک گرفتنت هستم از مستمع. خوب بلدی کجا ببری ما را. ما همه «مدینه رفته‌ایم»، از بس که فاطمیه‌های تو سرشار از بقیع است. تو تازگی‌ها کربلا رفته‌ای، اما برای ما «صنف لباس فروش‌ها» عینا «زیارت عاشورا»ست. انگار که «صبحانه صنف» در «بین‌الحرمین» باشد، از بس که می‌چسبد. انگار که «ارک» درک کرده کربلا را، که آن شب پرمخاطره، سوخت همراه با ما دلسوختگان حسین. انگار که مناجات تو با خدا، درون «سفینه نجات» است، از بس که «عطر حسین» می‌دهد ربناهایت. تو استاد مسلم اشکی. صدای آواز تو، های‌های گریه ماست. آری! تو استاد مسلم اشکی، آنجا که با «صدای گرفته» در شب تاسوعا برای‌مان از «علقمه» می‌گویی و از عباس. در تقدس حنجره‌ات، همین بس که دربست در خدمت «حسین» است... عشق می‌کنم وقتی به ما نگاه می‌کنی و سر تکان می‌دهی و گره در زلف ابروان قشنگت می‌اندازی و می‌گویی... چه می‌گویی؟! چه می‌کنی با دل ما، وقتی که می‌گویی؛ «می کشی مرا حسین»، می‌کشی مرا حاج‌منصور! یادت هست؟! آن زمان‌که پای روضه‌ات بچه‌های گردان عاشقی می‌نشستند و چند روز بعد خبر می‌آمد که «قاسم» و «محسن» و «رضا» به شهادت رسیده‌اند. تو راوی اشکی. راوی عشق. راوی «اسم اعظم خدا»؛ حسین. تو راوی هروله ای. راوی منتقم خون حسین... «ترسم که بیایی و من آن روز نباشم». مگر تو برای‌مان روضه بخوانی، که از زخم تیر حرمله‌های روزگار، مفری نیست، جز اشک. از ما شاید ای مداح خوب ثارالله! بتوانند «چشم» را بگیرند، اما «اشک» را هرگز. گلوی‌مان را شاید، فریادمان را «حسین حسین» را هرگز. پای‌مان را شاید، راه‌مان را هرگز. دست‌مان را شاید، بیعت‌مان را هرگز. سینه‌مان را شاید، مهرمان را به سیدالشهدا هرگز. قلب‌مان را شاید، دل‌مان را هرگز... گفت: «این صدای تپش قلبم نیست، در نهانخانه دل سینه‌زنی است».
***
ما به تو بدهکاریم حاج منصور، هر قطره اشک‌مان را. بارها خسته آمدیم مسجد ارک، اما خدا در سوز مناجات تو، نمکی گذاشته که فقط کافی است «السلام علیک یا اباعبدالله» بگویی تا ما با تو همراهی کنیم، شور را. آنقدر می‌دانم که حنجره تو را هرگز نمی‌توان از صدای حسین برید. گلوی تو بخشی از خاک کربلاست... گرم و گیرا و پر از‌سوز و ناله و آه!... بخوان‌ای پیرغلام اباعبدالله...
بیا نگار آشنا
شب غمم سحر نما
مرا به نوکری خود
شها تو مفتخر نما
ای گل وفا حسین
معدن سخا حسین
می‌کشی مرا حسین
•••
تجلی ولایتی
سرشته با گل منی
تمام هستی‌ام تویی
تو صاحب دل منی
آیه محبتی
سوره ولایتی
یار حق‌نما حسین
می‌کشی مرا حسین
•••
ز کودکی دلم شده
اسیر و مبتلای تو
خدا کند که جان دهم
به یاد کربلای تو
ذکر تو عبادتم
تشنه شهادتم
شاه کربلا حسین
می‌کشی مرا حسین
چه می‌شود ز باده
ولا دهی تو شهدی‌ام
مددکنی صلا زنم
که من غلام مهدی‌ام
کو امام منتظر
یار غائب از نظر
چشمه بقا حسین
می‌کشی مرا حسین
•••
بیا حرارتم بده
زشعله محبتت
بیا و عادتم بده
به آتش ولایتت
نام تو بقای دل
ذکر تو نوای دل
یار دلربا حسین
می‌کشی مرا حسین
•••
شرر اگر زبانه زد
به خیمه عزای تو
ز‌سوز دل صدا کنم
حسین شوم فدای تو
شعله سوزد از غمم
لاله محرمم
ذکر شعله‌ها حسین
می‌کشی مرا حسین