عبدالله موحد می‌گوید خاطرات کشتی را هم نمی‌خواهد به یاد بیاورد. او چهره اسطوره‌ای کشتی کشورمان است که دلش از رفتارهایی که در همه این سال‌ها بر وي گذشته خون شده است. او که نامش میان علاقه‌مندان به کشتی ایران نه‌فقط برای 6 مدال جهانی و المپیکش که برای دوران باشکوه ورزشی‌اش افسانه‌ای شده شايد رسیدن ایام پیری و تلخی غربت‌نشینی اجباری در پاره‌ای از بهترین سال‌های عمرش دلیل این دلخوری امروزش باشد. موحد درباره گذشته‌اش می‌گوید: «راستش حتی فکر کردن به گذشته باعث می‌شود حالم بد شود». موحد ادامه می‌دهد از اینکه روزی کشتی‌گیر بوده حتی خاطرات روزهای قهرمانی هم برایش تلخ شده‌اند: «در این سال‌ها برخوردهایی دیدم که دلم خیلی پر است. شرایط برایم طوری شده که وقتی یادم می‌آید روزی کشتی‌گیر بودم و کشتی می‌گرفتم، قلبم درد می‌گیرد. احساس سنگینی در قفسه سینه‌ام می‌کنم و انگار قلبم می‌خواهد بایستد. برای همین تصمیم گرفتم اصلا نه به گذشته فکر کنم و نه حرفی درباره‌اش بزنم». او با لبخند ادامه می‌دهد: «همیشه خوشحال می‌شوم از اینکه در کنارتان باشم. حاضرم ساعت‌ها با هم بنشینیم و حرف بزنیم اما اجازه بدهید موضوع گفته‌هایمان درباره کشتی نباشد چون دوست ندارم از آنچه گذشته بگویم و حرف‌هایم شاید برای کسی تلخ باشد. آمده‌ام به ایران تا دیداری با دوستانم تازه کنم و نمی‌خواهم حرفی درباره تلخی‌ها بزنم. درباره شرایط روز کشتی و اساسا ورزش‌مان هم که به دلیل دوری‌ام چیزی نمی‌دانم که بتوانم حرفی بزنم پس بهتر است سکوت کنم». موحد چند سال قبل به تهران آمد و در جریان تمرینات تیم ملی پیشکسوتان دچار حمله قلبی شد. نزدیکان به استاد دلایل دلگیری او از کشتی را به سال‌های قبل نسبت می‌دهند، روزهایی که موحد اجازه مربیگری پیدا نکرد و ناچار شد به اجبار بار سفر ببندد و ترک دیار کند.