مرتضي‌رضايي:
مدیرکل تربیت‌بدنی استان اصفهان حرفهای زیادی برای گفتن دارد. او البته تنها کسی هم هست که می‌تواند درباره ریزترین مسائل ورزشی استان اصفهان از جمله پروژه ناتمام نقش جهان حرف بزند، پروژه‌ای که به نظر طلسم شده است و عواملی از داخل و خارج مانع به اتمام رسیدن آن می‌شوند. خیلی‌ها هم بر این عقیده هستند که آه یک پیرزن پشت سر این زمین است و به همین دلیل است که مراحل تکمیل نقش جهان هرگز به سرانجام نمی‌رسد! نکته‌ای که رشید خدابخش اینگونه از آن عبور می‌کند: «اینطور نیست که بگوییم آه پیرزن گریبان نقش جهان را گرفته است. ما بودجه نداریم و تکمیل چنین پروژه عظیمی نیاز به سرمایه کلانی دارد که فعلا در توانایی سازمان تربیت‌بدنی نیست».
با توجه به تصویب طرح جدید و اینکه ورزشگاه نقش جهان قرار است زیر پوشش استانداری قرار بگیرد، شما چه زمانی را برای تکمیل این پروژه پیش‌بینی می‌کنید. می‌توان امیدوار بود که در سال جهاد اقتصادی این بنای نیمه‌تمام، جهادی ساخته شود؟
این پروژه دو تا تاریخچه دارد که معمولا مردم، خبرنگاران و حتی مسؤولان آنها را با هم می‌بینند. ورزشگاه یک فاز یک دارد که استارت ساخت آن در حدود 18-17 سال پیش خورده است که یک کار توامان بوده از تملک زمین و شروع ساخت. یک موسسه غیردولتی هم در آن زمان تشکیل شد که بودجه این موسسه از یک‌درصد عوارض تامین می‌شد. در همان زمان یک هیات‌مدیره هم تشکیل شد که سازمان تربیت‌بدنی هم عضو آن بود و کمک می‌کرد تا ظرفیت 45 هزار نفر با این شیوه انجام شد. پس از آن تجمیع عوارض شد و آن منبع مالی که پشتوانه ساخت ورزشگاه نقش جهان بود قطع شد. دیگر استان قادر نبود که از آن محل کمک‌رسانی کند. از آن سال به بعد پروژه به سمتی رفت که ردیف ملی پیدا کند. قرارداد‌ها بسته شد و کار شروع شد. آن سازه بتونی طبیعتا وابسته به سیمان شد. در زمان کمبود سیمان سازه بتونی متوقف شد و به سازه دیگری تغییر یافت. درصد پیشروی قابل قبول بود اما اختلاف بین کارفرما و پیمانکار روی تحویل مصالح و آیتم‌هایی که باید پرداخت شود کار را متوقف کرد. ان‌شاءالله امسال كه مقام معظم رهبري آن را سال جهاد اقتصادي ناميده‌اند، جهادي ورزشگاه نقش جهان را مي‌سازيم.
اما حتی این دلایل نباید باعث شود پروژه‌ای به این عظیمی متوقف شود.
اگر اعتبارات در سال 90 تامین شود تا یک‌سال آینده ورزشگاه نقش جهان به بهره‌برداری خواهد رسید. خود من هم معتقدم اگر از نظر فیزیکی گیر‌های حاشیه‌ای وجود نداشته باشد این قابلیت هست و می‌شود با پیمانکارانی که پل‌های زیرگذر و بزرگی را در مدت زمان کوتاهی درست کرده‌اند همکاری کرد و پروژه را به اتمام رساند.
چند هفته‌ای است که بحث کنار کشیدن وزارت صنایع از تیمداری مطرح شده است. اگر این اتفاق بیفتد تکلیف تیم‌های اصفهانی سپاهان و ذوب‌آهن چه می‌شود؟
سپاهان می‌دانید که بیش از 50 درصد سهامش به بخش خصوصی واگذار شده است و در واقع چند سالی است که با سیستم دولتی اداره نمی‌شود. در این تیم هیات‌مدیره است که تصمیم نهایی را می‌گیرد و این قانون شاید روی سپاهان تاثیر چندانی نداشته باشد اما درباره ذوب‌آهن چه وزیر محترم صنایع بخواهند واگذار کنند و چه نخواهند با توجه به قانون برنامه پنجم که هزینه کرد دستگاه دولتی در ورزش حرفهای ممنوع است این تیم باید خصوصی شود، البته نه‌تنها ذوب‌آهن بلکه همه باشگاه‌هایی که در لیگ‌های مختلف حضور دارند و زیر نظر دولت تامین اعتبار می‌شوند دیگر در سال 90 مجاز به استفاده کردن از این منابع نیستند. هر اتفاقی که بخواهد بیفتد در سراسر کشور می‌افتد.
نظر شما درباره وزارت ورزش چیست. شما هم جزو یکی از مخالفان هستید؟
به نظرم مصوبه مجلس است و یک قانون. اگر دولت هم به هر دلیلی تصمیم به اجرا یا عدم اجرای آن داشته باشد باید یک مفر قانونی برایش داشته باشد. شورای نگهبان هم آن را تايید کرده است و ابلاغ شده است. اگر دولت تحلیل دیگری در این باره دارد باید از زبان رئیس‌جمهور شنیده شود. من از زبان ایشان هنوز چیزی نشنیده‌ام اما اگر دولت مخالف اجرای این طرح باشد باید از راه‌های قانونی اقدام کند که حتما این اتفاق خواهد افتاد اما به خودی خود من معتقدم که هر کاری می‌تواند معایب و مزیت‌هایی داشته باشد. تشکیل وزارت ورزش هم از این قاعده مستثنا نیست. شاید بزرگ‌ترین عیبی که بتوان تصور کرد این است که اگر خوب مدیریت نشود، خوب سازماندهی نشود، اساسنامه خوبی برایش نوشته نشود و قانون تاسیس خوبی برایش نوشته نشود ممکن است وزیر ورزش مدام در حال استیضاح در مجلس باشد.
من می‌خواهم سوال بعدی‌ام را درباره ورزش بانوان مطرح کنم. ریاست تربیت‌بدنی استان اصفهان چه برنامه‌هایی را برای حرکت بانوان، همسو با آقایان پیش‌بینی کرده است؟
ضرورت توسعه ورزش بانوان یک ضرورت خیلی بدیهی و اجتناب‌ناپذیر است. خیلی روشن است که 50درصد کشور را بانوان تشکیل می‌دهند و از آن روشن‌تر این است که خانم‌های ما به دلیل شرایط اجتماعی و باورهای فرهنگی و ارتباطی که داریم از محدودیت‌های بیشتری برخوردار هستند و این باعث می‌شود فقر حرکتی بیشتری داشته باشند. حتما باید یک فکری برای این اتفاق کرد. محدودیتی که درباره‌اش حرف زدم ایجاب می‌کند که اماکن ما برای ورزش کردن بانوان حدالامکان باید سرپوشیده باشد، البته پروژه‌های دیگری هم هستند که به دلیل دوری از شهر امکان راه‌اندازی آنها برای بانوان وجود ندارد. دومین حرکت ما این است که مجموعه شهید نصر یا همان پوریای‌ولی را به بانوان اختصاص دادیم. یکی دیگر از ایده‌هایی که داریم مساجد، حسینیه‌ها و مدارس است که با تجهیز کردن آنها بتوانیم شرایط را برای ورزش کردن خانم‌ها فراهم کنیم. ما در هر محله‌ای باید فضایی برای بانوان داشته باشیم. سال گذشته هم تفاهمنامه‌ای با آموزش و پرورش داشتیم که بیش از 20 دبیرستان آنها در شیفت بعد از ظهر را تجهیز کردیم که بتوانند به خانم‌ها سرویس بدهند.