گروه سیاسی:
پس از آنکه منابع خبری از دیدار نبیل‌العربی با علی‌اکبر صالحی در ماه آینده میلادی خبر دادند، مجله تایم در تحلیلی حرکت دیپلماتیک مصر را به سمت ایران تفسیر کرد. به گزارش مهر، مجله تایم در تحلیل خود به قلم «ابیگلیل هازلونر» نوشت: مصر از لحاظ دیپلماتیک به سمت ایران در حال حرکت است و بهبودي روابط تهران و قاهره باعث بحث‌های زیادی در منطقه از جمله در اسرائیل شده است. مصر قصد دارد سیاست‌های متفاوتی از آنچه که در دوران مبارک بود را به کار گیرد.
گری سیک، متخصص مسائل خلیج‌فارس در این باره می‌گوید: مصر در مدت حداقل 3دهه گذشته جز ایفای حرکت جدی در راستای منافع آمریکا، نقشی نداشته و در تمام سال‌های دولت مبارک حتی کمترین ایستادگی و اعتراضی به سیاست‌های آمریکا نداشت اما اکنون وضعیت در حال تغییر است و آمریکا باید خود را با شرایط آتی وفق دهد. اکنون انقلابیون مصر، سیاستمداران و رهبران جدید مصری به دنبال اتخاذ سیاست خارجی‌اي هستند که کاملا متفاوت از آن چیزی است که در زمان مبارک اتخاذ شد که بالطبع سیاست جدید شامل مترسک نبودن مصر مقابل آمریکا، اسرائیل و به‌طور کلی غرب خواهد بود.
مطلبی که باعث نگرانی اسرائیل می‌شود این است که بسیاری از مردم مصر خواهان بهبود روابط با فلسطینیان بویژه ساکنان غزه هستند و اکنون بیشتر صحبت‌ها میان عموم مردم و سیاستمداران مصری مبنی بر این است که روابط بیش از 3 دهه قطع شده با تهران گرم و گرم‌تر شود. خبرگزاری‌های مصری گزارش دادند که «علی‌اکبر صالحی» وزیر امورخارجه ایران رسما برای دیدار از مصر به آنجا دعوت شده و حتی آخرین خبر این بود که اعلام شد شرکت‌های توریستی ایران قراردادهایی با همتاهای مصری خود امضا کرده‌اند. شاید این خبر که روابط قاهره با تهران بهبود یابد برای معدودی خبر مناسبی نباشد، اما عکس قضیه نیز می‌تواند عملی باشد، چرا که کشورهای متحد غرب از جمله قطر و عمان که روابط خوبی هم با تهران دارند تاکنون توانسته‌‌اند به عنوان میانجی ایفای نقش کنند و حتی کشورهای غیر‌عرب مثل برزیل و ترکیه نیز تلاش‌های بسیاری درباره مسائل هسته‌ای ایران انجام داده‌اند. چنانچه فرض کنیم مصر بخواهد در بحث هسته‌ای ایران میانجیگری کند یا نکند (که البته فعلا این کار بزودی عملی نیست) بحث بر سر این نیست که مصر تمایلاتی ضدغربی دارد، بلکه مصر مایل است و قصد دارد بدون دستور گرفتن از غرب بویژه آمریکا از قدرت خود برای تاثیرگذار بودن در مباحث منطقه‌ای بهره‌مند شود. یعنی دقیقا به دوران دهه‌های 1950 و 1960 میلادی بازگردد که مصر به عنوان یک رهبر جهان عرب مشاهده می‌شد.