«دیدید گفتیم» رفت داخل گیومه!

در این «برهه حساس کنونی» بگذار به جای هر قیل و قال، «شوخی- جدی» شروع کنم و قول بدهم با همین لحن هم تمام کنم این مقال را که اصولا ما در این مملکت، چیزی که زیاد داشتیم همین «برهه حساس کنونی» بوده است. راستی! ما کی «برهه حساس کنونی» نداشته‌ایم؟! اصلا نمی‌دانم این چه صیغه‌ای است که یا «برهه حساس» ما «کنونی» بوده یا «برهه کنونی»‌مان، حساس! نگارنده تا آنجا که به خاطر دارم نظام مقدس جمهوری‌اسلامی در «برهه حساس کنونی» بسر می‌برده. این «حساسیت» فقط گاهی کم و زیاد می‌شود. اصلا «انقلاب اسلامی» یعنی «برهه حساس کنونی» هم برای ما و هم برای دشمن. سال‌های سال است که «اکنون دوست» و «کنون دشمن» در «برهه حساس» سپری شده و می‌شود. دوست و دشمن کدام است؛ اصولا جمهوری‌اسلامی، کون و مکان و اکنون و کنون را مبدل به «برهه حساس» کرده است. غیر ‌از این است؟! کی دشمن دست از سر ما برداشته، کی ما بی‌خیال دشمن شده‌ایم؟! با این حساب «برهه کنونی» - منظور همین برهه است! - مگر چقدر از برهه‌های ماقبل از کنونی، حساس‌تر است؟! ما چیزی که در برکه این برهه‌های تاریخی زیاد دیده‌ایم، «حساسیت» بوده و پوست‌مان آنقدر کلفت شده است که دیگر مدت‌هاست هیچ بادی نمی‌تواند بید مجنون‌صفتی ما را نسبت به «لیلای ولایت‌فقیه» بلرزاند. اگر «رویش‌های انبوه» قصه ماست، بی‌شک «ریزش‌های اندوه» غصه ماست، لیکن ورای این قصه‌ها و غصه‌ها حرف حساب را «آوینی» زد: «هر که می‌خواهد ما را بشناسد، داستان کربلا را بخواند». قصه چیست؟ غصه کیست؟ اصولا برای نظام مقدسی که 30 سال بعد از «22 بهمن 57»، «9 دی 88» را از آن هم حماسی‌تر می‌آفریند، آنچه محلی از اعراب ندارد، «غم» است. ما «ستاره‌ها» تا در این «شباهنگام غیبت»، «ماه» را داریم، حق غم نداریم،‌اما این فقط یکی است که حق دارد «امین» باشد و در «فراق خورشید»، «سرخوش ز سبوی غم پنهانی خویش» باشد. قشنگ گفته «آقا» الحق. به «هنر» هم که باشد، احدی حریف ذوق و شوق رهبر هنرمند و هنرمرد ما نمی‌شود؛ به به!... «سر خوش ز سبوی غم پنهانی خویشم/ چون زلف تو سرگرم پریشانی خویشم؛ در بزم وصال تو نگویم ز کم و بیش/چون آینه خو کرده به حیرانی خویشم»... آری! ما عادت کرده‌ایم به این «برهه حساس کنونی». ما اصلا انقلاب اسلامی کردیم تا در «برهه حساس کنونی» زندگی کنیم، نه در روزمرگی‌ها. «مرگ بر ‌آمریکا» اگر برای ما از فرط تکرار تبدیل به عادت شده است، این دلیل نمی‌شود که دشمن از این شعار آرمانی ما مثل چی نترسد. «بیداری جهانشمول اسلامی» در منطقه، ترجمه عملی و علنی شعار «مرگ بر ‌آمریکا»ی ملت ما در «برهه‌های همیشه حساس» است. شعار استراتژیک جمهوری‌اسلامی، یعنی «مرگ بر‌ آمریکا» دارد به «زبان‌های زنده دنیا» ترجمه و به «زمان‌های زنده دنیا» تجربه می‌شود. از همین روست که خمینی، آن حکیم دوران همیشه می‌گفت: «هر چه فریاد دارید بر سر ‌آمریکا بکشید». بزرگ‌ترین جریان انحرافی، ‌آمریکاست. بزرگ‌ترین مکتب ضد‌اسلام، ‌آمریکاست. بزرگ‌ترین مکتب ضد‌انسان،‌ آمریکاست. «آقا» در مشهد قشنگ گفت: «منافق اصل کاری‌ آمریکاست». کافر و مشرک درجه اول،‌ آمریکاست. فتنه‌گر اصلی ‌آمریکاست. سران فتنه کیلویی چندند؟! کروبی و موسوی و خاتمی- با احتساب پول ملک عبدالله- روی هم چند کیلو می‌شوند؟! دیروز دیدم پشت یک تریلی 18 چرخ، نوشته شده بود: «نیم کیلو باش،‌اما مرد باش!» مرد نیست آن کسی که «ولایت عشق» را به «ایالت عیش» می‌فروشد. چشم حزب‌الله لبنان به ما دوخته شده است؛ حواس‌مان کجاست؟! ما با سران فتنه‌ای که «مرد» نیستند، کاری نداریم؛ بریده یا چسبیده‌شان به نظام برای ما اصلا مهم نیست، چرا که طرف حساب ما، «نامرد اصل کاری» یعنی ‌آمریکاست. هر فتنه‌ای از نظر ما زیر سر‌آمریکاست، اما این وسط نکته‌ای از این هم مهم‌تر وجود دارد و آن اینکه ‌آمریکا هم هر چه دارد می‌کشد، از دست خمینی و خامنه‌ای است. انقلاب اسلامی اصلا آمده است که در دنیا شر به پا کند و این «شر» از شراره خیرخواهی ماست که می‌جوشد. جمهوری‌اسلامی تیر خیری است در چشم ‌اشرار عالم. «برهه کنونی» اگر برای ما فقط «حساس» است،‌اما برای‌ آمریکا و اسرائیل کار از مرحله حساسیت گذشته است. «برهه کنونی» برای ‌آمریکا و اسرائیل در سراشیبی سقوط می‌گذرد. ما یک زمانی با افتخار «مرگ بر‌ آمریکا» می‌گفتیم،‌اما الان باز هم با افتخار «مرگ بر ‌آمریکا» می‌گوییم، لیکن کاش ‌آمریکا هنوز هم ابرقدرت بود که چاشنی این افتخار، کمی تا قسمتی «کسر شأن» نباشد. با این همه ‌اما باز هم باید گفت: «مرگ بر‌ آمریکا». «مرگ بر ‌آمریکا» نماد تبرای ما از دست شیاطین است. فقط 2 شعار ترجمه دقیق شعار «مرگ بر ضد‌ولایت‌فقیه» است و آن همانا «مرگ بر‌ آمریکا» و «مرگ بر اسرائیل» است. سران فتنه اصلا عدد این حرف‌ها نیستند که ضد‌ولایت‌فقیه باشند. «شیخ بی‌سواد» در بهترین حالت «ضد‌آرای باطله» است و «مهندس» بویژه این روزها «ضد‌زهره کوهنورد»! «لعن علی عدوک یاعلی» یعنی «مرگ بر ‌آمریکا». چون سران کاخ سفید از این شعار مثل چی می‌ترسند، ما باید هر چه فریاد داریم بر سر‌ آمریکا بکشیم و بلندتر از قبل «مرگ بر ‌آمریکا» بگوییم. ما 30 سال پیش «مرگ بر‌ آمریکا» می‌گفتیم،‌اما‌ امروز «اسرائیل» به عنوان نخستین متحد‌ آمریکا حتی وقت ندارد متاثر از اوضاع منطقه سرش را به دیوار بکوبد. آقای‌ آمریکا! دیدید گفتیم؟!‌ آمریکا هر کاری کرد تا بتواند بلکه جلوی به ثمر رسیدن انقلاب اسلامی را بگیرد ‌اما نتوانست و جمهوری‌اسلامی همچنان که خمینی گفت، «نه یک کلمه کم و نه یک کلمه زیاد» به ثمر نشست. آقای‌آمریکا! دیدید که خمینی گفت؟! بعد از پیروزی جمهوری‌اسلامی ‌اما بر ما 2 جنگ «تحمیلی» و «تحلیلی» بر پا کردید ‌اما شما که‌ آمده بودید بمانید، کور خواندید، چرا که خامنه‌ای گفت: «من هم مثل خمینی باج نمی‌دهم». بعد از فتنه 88 جمهوری ‌اسلامی بیشتر دارد در منطقه می‌درخشد. آقای ‌آمریکا! دیدید خامنه‌ای گفت؟!‌ آمریکا صدام را خر کرد تا 3 روزه تهران را فتح کند اما ما به ندای خمینی «لبیک» گفتیم و به ‌امام گفتیم که اجازه نمی‌دهیم یک وجب از خاک‌مان دست اجنبی بیفتد. آقای ‌آمریکا! دیدید گفتیم؟! ‌آمریکا سران فتنه را هم فریب داد و در کشور فتنه‌آفرینی کرد ‌اما ما به خامنه‌ای گفتیم که برای ما «کربلای رنج» همان «کربلای 5» است. شما گفتید این دفعه کار نظام جمهوری ‌اسلامی تمام است ولی ما گفتیم کور خوانده‌اید. آقای ‌آمریکا! دیدید گفتیم؟! شما همیشه ادعا می‌کنید که نسل جوان‌ امروز دیگر پای کار نظام نیست اما خامنه‌ای ما را از جوانان نسل خمینی بهتر و برتر می‌داند؛ یوم‌الله 9 دی از همه بیشتر ما جوانان به خیابان انقلاب اسلامی‌ آمده بودیم. آقای ‌آمریکا! دیدید حضرت‌ماه گفت؟! ما به شما این حرف‌ها را از قبل گفته بودیم؛ تقصیر خودتان بود که گوش نکردید. ما به شما گفته بودیم که «نوگل بهار نیستیم» و «مرد کارزاریم» ولی شما خیال کردید با ترور، ارعاب، تهدید، جنگ، تحریم و چه و چه، ما خسته می‌شویم و بیعت‌مان را با ولی‌فقیه می‌شکنیم. خرازی در 8 سال دفاع مقدس دستش را داد ‌اما بیعت خود را با خمینی نشکست.
غلام کبیری در 8‌ماه دفاع مقدس، همه جانش را تقدیم اسلام کرد ولی بیعت خود را با خامنه‌ای نشکست. آقای ‌آمریکا! دیدید گفتیم؟! شما می‌گفتید که اگر بزرگان ملت ما را به شهادت برسانید، دیگر کار انقلاب اسلامی تمام می‌شود ‌اما شما «بهشتی»، «مطهری»، «رجایی»، «باهنر»، «دیالمه»، «آیت» و «دانشمندان هسته‌ای» را کشتید و خمینی گفت: «بکشید ما را، ملت ما بیدارتر می‌شود...» و ما در اوج بیداری حماسه «40 میلیون رای» آفریدیم. آقای‌ آمریکا! دیدید گفتیم؟! کدام حرف را جمهوری‌اسلامی زده است که خلاف آن اتفاق افتاده باشد؟! اصولا «دیدید گفتیم» از آن نظامی است که در موضع حق ایستاده باشد. آن کسی می‌تواند آینده را درست -و نه درشت!- پیش‌بینی کند که خودش در موضع حق باشد. ما گفتیم جمهوری ‌اسلامی یک نظام مردمی است و رهبران این نظام یعنی خمینی و خامنه‌ای، به هر کسی که ما رای دادیم، -نه لزوما پای آن ‌اشخاص- پای آرای ما ایستادند. ما کشور «هر سال، یک انتخابات» هستیم. آقای‌ آمریکا! دیدید گفتیم؟!... ما چه گفتیم، شما چه گفتید؟! گفته‌های شما عملی شد، یا گفته‌های ما؟! ما که راست گفتیم ‌اما شما مثل سگ دارید دروغ می‌گویید. «دیدید گفتیم» هم اگر لازم باشد، حق ماست. حق خمینی است. حق خامنه‌ای است. حق بیان «دیدید گفتیم» مال ماست ‌اما این روزها عده‌ای «دیدید گفتیم» می‌گویند. اگر بنا به «دیدید گفتیم» باشد، پس بگذار از پرده برون افتد راز و «دیدید گفتیم» درست ابراز شود و از آن استفاده ابزاری نشود. حالیا! ما سال‌ها قبل از فتنه 88 خطر برخی «آقازاده ها» را به برخی حضرات گوشزد کرده بودیم ‌اما گوش نکردند و از خاندان خود دفاع کردند تا اینکه در فتنه 88 یکی از آقازاده‌هایشان فقط در بازار مکاره اغتشاش «خرید» می‌کرد و آن دیگری هم که فلنگ را بست و در رفت... من البته هرگز نمی‌خواستم این‌طوری شود ‌اما با عرض معذرت از ساحت بسیار والای شما؛ آقای هاشمی! دیدید گفتیم؟! ما به شما سال‌ها قبل از فتنه 88 گفته بودیم که حزب کارگزاران بیش از همه نان نظام را می‌خورد و از همه کمتر در خدمت ملت است؛ بگذریم که در فتنه 88 اعضای این حزب مرتکب خیانت هم شدند. آقای هاشمی! دیدید گفتیم؟! ما به شما سال‌ها قبل از فتنه 88 گفته بودیم که مهاجرانی مشکوک است و به درد معاون پارلمانی حضرتعالی نمی‌خورد ‌اما آنقدر گوش نکردید تا الان طرف سر از «BBC» در آورده. آقای هاشمی! دیدید گفتیم؟! ما به شما این تذکرات را از سر خیرخواهی داده بودیم، چرا گوش نکردید؟! ما به شما گفته بودیم و به یادتان آورده بودیم که «داریوش همایون» همان «احمق رشیدی معلق»(!) است که علیه ‌امام در روزنامه اطلاعات مطلب نوشت و مع‌الاسف همین فرد ضد‌روحانیت، ضد‌خمینی و ضد‌خامنه‌ای در فتنه 88 از شما تا لب گور دفاع کرد. ما به شما درباره این گور به گوری گفته بودیم. آقای هاشمی! دیدید گفتیم؟! ما به شما گفته بودیم که حزب کارگزاران، مثل حزب مشارکت، مثل سازمان مجاهدین، جریان ضد‌روحانیت‌اند،‌ اما شما گوش نکردید تا آنجا که همین جریان که شما را هنوز هم به عنوان مدافع اصل کاری خود قبول دارد، تقلید از مراجع را به سخره گرفت. آقای هاشمی! دیدید گفتیم؟! ما به شما گفته بودیم که رهبر پای آرای ملت -به هر که رای بدهد- می‌ایستد،‌اما شما نه علیه دولت که علیه اصل حکومت، علیه ولایت‌فقیه نامه سرگشاده نوشتید و دموکراسی را تاب نیاوردید و علیه رای مردم، خود و خاندان‌تان را بسیج کردید تا آنجا که «بریزید در خیابان‌ها» دعوت یکی از خاندان شما از منافقین بود برای اغتشاش. با این همه دیدید که رهبر پای رای ملت ایستاد. آقای هاشمی! دیدید گفتیم؟! شما در یکی از همین انتخابات‌ اخیر ریاست جمهوری که نامزد شده بودید، در دور دوم به جای شرکت در رقابت، بنا را خواستید بر قهر کردن بگذارید،‌اما بزرگان، شما را پند دادند که این کار درست نیست و شما برگشتید و البته شکست خوردید. بزرگ این بزرگان ولی فقیه ما بود و هنوز هم هست. آقای هاشمی! دیدید گفتیم؟! ما در نخستین دوره ریاست جمهوری شما وقتی که به حضرتعالی رای دادیم، عده‌ای از کسانی که با اصل نظام مشکل داشتند، سال‌ها بعد، در سالِ نامه سرگشاده از طرفی لبخندشان را نثار شما می‌کردند و از دیگر سو وقتی که به ما می‌رسیدند، در مقام دلسوز نظام(!) زخم زبان می‌زدند که «دیدید گفتیم؟! ما قبلا به شما گفته بودیم که به این هاشمی رای ندهید!» آقای هاشمی! این «دیدید گفتیم» را چگونه تفسیر می‌کنید؟! ما سال‌ها قبل به شما تذکر داده بودیم که صرف سابقه، دردی از آلام حال فعلی افراد دوا نمی‌کند،‌اما شما یا خواب ‌امام را می‌دیدید یا عکس‌هایتان با ‌امام را به رخ ما می‌کشیدید. با این همه در فتنه 88 شما با آن همه سابقه خوب باعث شدید دشمن ازتان تعریف کند. دیدید گفتیم که سابقه ملاک نیست؟! دیدید حق با خمینی بود. آقای هاشمی! دیدید گفتیم؟!‌ امروز هم اگر جریانی در برخی سطوح خود منحرف از اصول و ارزش‌هاست، اول بار در دولت سازندگی حضرتعالی، پر و بال گرفتند. پس لطف کنید و به خودتان «دیدید گفتم» بگویید. منتقد «مکتب ایرانی» ما بودیم یا شما، «مصباح» بود یا شما که الان زبان به طعنه باز کرده، «دیدید گفتم» می‌گویید؟! مکتب ایرانی، همان «جمهوری ایرانی» است، همان جریان ضد‌روحانیت است، همان حزب مشارکت و کارگزاران است که اینها همه از طرفداران حضرتعالی‌اند. جز این است؟! کدام جریان انحرافی در این کشور تاکنون از ولایت‌فقیه دفاع کرده است؟! هیچ جریانی،‌اما این روزها چرا اغلب جریانات انحرافی از شما و خاندان شما جز به نیکی سخن نمی‌گویند؟! آقای هاشمی! به قوه محترم و مظلوم قضائیه می‌شود بگویید به کدام پرونده «ف. ه» رسیدگی کند و کدام بماند؟!... از این هم بالاتر؛ آقای هاشمی! به دستگاه خدوم قضایی می‌شود بگویید به پرونده کدام یک از خاندان شما در فتنه 88 رسیدگی کند و کدام یک از آقازاده‌های‌تان باقی بماند؟! به اتهامات سرکار خانم «ع. م» رسیدگی کند، آقازاده‌های‌تان بماند، یا به جرائم آقازاده‌ها برسد، آن را بگذارد برای بعد؟! آقای هاشمی! اینکه ‌امروز شما مدام «دیدید گفتم» می‌گویید، بیش از آنکه «درست» باشد، «درشت» است. این ما بودیم که خدمات را‌ اشاره می‌کردیم و انحرافات را نقد می‌کردیم، ‌اما شما دقیقا بر عکس ما، خدمات را من جمله «سفرهای استانی» و «عدالت محوری» را نه نقد که تخریب می‌کردید و «گدا پروری» می‌خواندید،‌اما در عوض، جور قصور شما در نقد مکتب ایرانی، بلکه جور همراهی شما با جریانات مختلف ضد‌روحانیت را این ما بودیم که می‌کشیدیم. نقد شما هرگز به انحرافات نبوده و نیست. نقد شما در یک کلام به آرای ملت است. شما منتقد دولت هم نبوده و نیستید؛ بلکه در اصل منتقد مردمسالاری هستید و الا نامه سرگشاده، آیا مضمونی جز برنتافتن رای اکثریت از طرف جنابعالی داشت؟! شما در این نامه به 2 مقام سلام نکردید؛ هم به ولایت و هم به رای اکثریت ملت. خامنه‌ای ‌اما پای رای ما ایستاد. میزان برای «آقا» رای ما بود، نه حتی گزینه آرای ما. همچنان که مردم به شما رای دادند و خامنه‌ای از رای ملت دفاع کرد. همچنان که ملت به خاتمی رای داد و خامنه‌ای از رای مردم دفاع کرد. برای رهبر حکیم انقلاب، این رای مردم است که میزان و ترازوست. خامنه‌ای از آنجا که پای آرای ما مردانه ایستاده است، ما هم پای ولایت‌فقیه مردانه می‌ایستیم و مسؤولان نظام را و من‌جمله شخص شما را با معیار ولایت‌فقیه می‌سنجیم. مردم، با معیار ولایت‌فقیه روزی به شخص شما رای دادند و دگر روز با همین معیار به جنابعالی رای ندادند. خیلی واضح است. این وسط آن چیزی که عوض نشده است، ذائقه و سلیقه ملت است. مردم در 9 دی نشان دادند که هنوز هم بر مرام 22 بهمن سیر می‌کنند. مرام ما معیار ماست و معیار ما ولایت‌فقیه است. ملاک برای خمینی «حال فعلی افراد» بود؛ ما شما را و همه مسؤولان نظام را، نه حتی با ملاک رای دیروز خودمان، بلکه با ملاک خمینی می‌سنجیم و نمره می‌دهیم و نمره کسر می‌کنیم. ملاک برای خامنه‌ای «کار» است؛ ما با همین ملاک، در کارنامه مسؤولان نمره خوب یا بد می‌دهیم. رای ما که حتما «وحی منزل» نیست ‌اما آن ملاک که توسط ولی فقیه تعیین می‌شود، برای ما هم فرض است و هم فریضه. ما نگاه می‌کنیم و می‌بینیم که شما و خاندان‌تان چقدر کار، یعنی خدمت کرده‌اید و بر همین اساس درباره شما قضاوت می‌کنیم. «دیدید گفتیم» شاید یک طعنه، بلکه یک زخم زبان باشد ‌اما «دیدید گفتیم» برای ما و برای مردم و برای رهبر انقلاب «کار» نمی‌شود. انکار خدمات جریان اصولگرا که کار نمی‌شود. انکار هدفمندی یارانه‌ها که کار نمی‌شود. هزاربار هم که نامه سرگشاده بنویسید ‌اما زنده‌باد آن مسؤول جمهوری‌اسلامی که به مردم خدمت می‌کند. زنده‌باد آن مسؤول جمهوری‌اسلامی که به جای دشمن شادکردن، کار می‌کند. نمی‌دانم ‌امروز «برهه کنونی» چقدر «حساس» است ‌اما جناب آقای هاشمی! می‌شود بگویید آخرین بار کی و کجا در این «برهه حساس کنونی» علیه ‌آمریکا و اسرائیل سخن گفته‌اید؟! خمینی هر چه فریاد داشت بر سر‌ آمریکا می‌کشید و خامنه‌ای هم، ‌اما در فتنه 88 چه کردید که دشمنان قسم‌خورده ولایت‌فقیه - حتی مفلوکی چون داریوش همایون- سران فتنه حمایت می‌کرد؟! آقای هاشمی! به جای «دیدید گفتم»، اینها را جواب بدهید. این همه «دیدید گفتم» که شما می‌گویید، باز اگر یکی از عمارهای فتنه 88 بگويد، می‌گوییم یک چیزی، طرف درد «خود کم عمار بینی»(!) دارد ‌اما شما چرا؟!... شما چرا دور برداشته‌اید؟!... شما دیروز در شرایطی مشغول پیش‌بینی آینده افراد بودید که حال آن زمان‌تان - متاسفانه مثل همین الان!- لابد یک ایرادی داشت که باعث مسرت جریان ضد‌روحانیت «جرس» و «بالاترین» شده بود و همچنان هم می‌شود! آیا عقلایی‌تر نیست به جای سخن گفتن از آینده افراد و «دیدید گفتم» گفتن، کاری می‌کردید که خبرگان شایسته، آگاه و دلسوز، ناچار به تعویض ریاست این جایگاه خطیر نمی‌شدند؟! گیرم که دیگران بد، اصلا فرض کنیم همه بد، الا شما و آقازاده‌های‌تان. اولا بد بودن همگان، نمره مثبتی به کارنامه شما اضافه نمی‌کند و ثانیا اگر ما مردم به هر دلیلی، به شمای خوب و دوستان نازنین‌تان رای ندادیم، آیا مقصر ولی فقیه است که شما به عمود خیمه نظام نامه سرگشاده می‌نویسید؟! طرف حساب شما، ما هستیم، نه «آقا». ما ملت به شما رای ندادیم؛ به ما «دیدید گفتم» بگویید، نه به مراجعی چون نوری همدانی. آنکه به شما رای نداد، خوب یا بد، ما ملت بودیم؛ به جای ولی فقیه، با ما سخن بگویید. وانگهی! اگر رهبر حکیم انقلاب از آرای ما -مثل همیشه- دفاع کردند، شما که این افراد را بدون واسطه رای ما در دولت خودتان منصوب به پست و مقام کرده بودید! یادتان رفته که حالا «دیدید گفتم» می‌گویید. یادتان رفته که این انقلاب اسلامی تا وجود گرانقدر ولی فقیه را دارد، به‌اشخاص - حتی اگر بزرگی چون شما باشد- متکی نیست؟! حکمت اینکه رهبر انقلاب در فتنه 88 از همه آن 40 میلیون رای، نیز آرای اکثریت، و بالطبع منتخب ملت در برابر «شورش‌اشرافیت علیه جمهوریت» دفاع کرد، جز این نیست که اولا جمهوری‌اسلامی یک نظام «مردمسالار دینی» است و ثانیا ولی فقیه مثل 8 سال جنگ تحمیلی، در 8‌ماه جنگ تحلیلی هم «فرمانده کل قوا» بود و هست و نخستین فرد مسؤول در دفن و دفع فتنه... آری! اینچنین است که از نظر ما مردم، مهم‌ترین عاملی که باعث شد فتنه مربوط به انتخابات به این حال زار بیفتد، تدبیر رهبر ژرف‌اندیش و فرزانه است. آن روز اقتضای اصلی‌تر، «مردمسالاری» بود، و ‌امروز ملاک مهم‌تر، «کار» است و در هر 2 مورد آنچه برای خامنه‌ای بیش از هر چیز اهمیت دارد، «نفع مادی- معنوی مردم» است. حتی جلوگیری از به انحراف رفتن آرمان‌های ملت هم در اصل دغدغه رهبر برای انقلاب مردمی است که به پایش 300 هزار شهید داده‌اند. خامنه‌ای بر اساس زمان و اقتضای حال، بهترین و حکیمانه‌ترین تصمیم را می‌گیرد. آن زمان که هنوز دولت اصولگرا سر کار نبود، یادتان هست هر 2 دولت سازندگی و اصلاحات، در برابر فشار غربی‌ها و سفارتخانه‌های‌شان، مدام حرف از «پذیرش» و «سکوت» می‌زدند ‌اما رهبر انقلاب پای خون شهدا -به عنوان مظهر ایستادگی ملت- ایستادند و کاری کردند یکی یکی سفرایی که رفته بودند، دست از پا درازتر برگشتند؟! چه خمینی و چه خامنه‌ای بارها و بارها به نفع مردم، همچنان که از رای‌شان پاسداری کرده‌اند، از آرمان‌هایشان هم محافظت کرده‌‌اند و در جمهوری‌اسلامی این مساله ربطی به اینکه دولت مستقر، به کدام جریان گرایش دارد، ندارد. همیشه بوده و از این پس هم خواهد بود. اصولا در نظام جمهوری‌اسلامی نقش برجسته رهبر در همین «احکام حکومتی» است و ما بابت دفاع خمینی و خامنه‌ای از آرمان‌های‌مان و جلوگیری ایشان از انحرافات تشکر ویژه می‌کنیم. اتفاقا آن که در خشت خام، آینده را زلال چون آینه می‌دید و می‌بیند، رهبر ماست، لیکن ولی فقیه، مثل آن مجتهدی است که در هر مقطع بر اساس شرایط خاص آن زمان، اجتهاد و عمل می‌کند و این مهم یکی از اصلی‌ترین دلایل مانایی و پویایی فقه شيعه، بلکه از اساسی‌ترین دلایل کارآمدی مستمر نظام جمهوری‌اسلامی است. هر فتنه‌ای هم- شاید ناخواسته- زلال‌تر می‌کند خون در رگ‌های جمهوری‌اسلامی را. فتنه 88 حجامت شد این خون از میکروب‌های سیاسی. همچنان که در هر فتنه ریز و درشت دیگری، قطار انقلاب به حرکت خود ادامه می‌دهد. تاکنون جمهوری‌اسلامی، کسی را از این قطار پیاده نکرده، الا اینکه طرف- مثل ورشکستگان سیاسی نهضت آزادی- خودش از قطار انقلاب اسلامی پیاده شده و خودش بی‌لیاقت شده. اصولا نظام جمهوری‌اسلامی، میلی به دفع افراد نداشته. «جذب حداکثری» به اندازه تمام سال‌هایی که از عمر بابرکت جمهوری‌اسلامی گذشته، سیاست نظام بوده است. بر همین اساس، هم مردم و هم رهبر انقلاب، از جدایی خواص بی‌بصیرت از سران فتنه استقبال کردند، هر چند این جدایی، دیر و با تاخیر و در مواردی معدود تصنعی رخ داد. حتی اگر کسی چون خاتمی- با هر دلیلی- دوست دارد صف خود را از صف فتنه‌گران بی‌کله‌تر جدا کند، باز هم با آن همه خبط و خطا که از خاتمی سر زد، می‌بینیم که بنای نظام بر طرد نیست؛ هر چند دزد را اگر به مسجد راه دهند، حتما پیشنماز نمی‌گذارند! این راه را جمهوری ‌اسلامی با صلابت و صدالبته با مظلومیت دارد می‌رود و ادامه می‌دهد. سران فتنه خودشان اصرار داشتند که در ایستگاه براندازی، از قطار جمهوری ‌اسلامی خارج شوند. قطار جمهوری‌اسلامی علی‌القاعده کسی را بیرون نمی‌اندازد ‌اما اجازه خروج از ریل را هم به احدی نمی‌دهد. قرار نیست به بهانه جذب حداکثری، انقلاب اسلامی از مسیر آرمان‌هایش خارج شود، که جذب حداکثری در «جمهوری‌اسلامی» حتما شامل حال «انقلاب اسلامی» هم می‌شود!... این همه را گفتم ‌اما یک سؤال باقی می‌ماند؛ چه کسی و چه جریانی می‌خواهد قطار انقلاب اسلامی را برخلاف میل ملت و ‌امر ولایت از روی ریل خدمت خارج کند؟!... می‌توان تا جلوی بینی را بیشتر ندید و سخن از فلان و بهمان گفت. می‌توان مهندس و شیخ بی‌سواد را مقصر خواند. حتی می‌توان از آقازاده‌ها اسم برد. ممکن است کسی نام نویسنده نامه سرگشاده را ببرد. یکی دیگر شاید بگوید احزاب کارگزاران و مشارکت. دیگری شاید نام از خاتمی ببرد. یکی دیگر شاید از «امار با الف‌ها» یاد کند. یا از جریان انحرافی جمهوری ایرانی یا از جریان انحرافی 25 بهمن یا از دیگر جریانات انحرافی. حتی بعید نیست کسی انگشت ‌اشاره را بگیرد طرف منافقین یا سلطنت‌طلبان یا داریوش همایون یا ربع‌پهلوی یا رسانه‌های بیگانه یا سایت‌های ضد‌انقلاب. این همه هست ‌اما ملیجکان دربار کاخ‌سفید را کنار بزنی، می‌بینی که دشمن شماره یک جمهوری‌اسلامی «شیطان بزرگ» است كه در «اتاق بیضی» به توطئه نشسته. نخستین و مهم‌ترین جریان انحرافی که می‌خواهد قطار انقلاب اسلامی را از روی ریل خارج کند «‌آمریکا و اسرائیل» است. دشمن می‌خواهد سوژه ما، «جوجه‌ها» باشند، تا «جوخه‌ها» را نبینیم. سوژه اصل کاری اما برای ما استکبار جهانی است. دشمن ما شیطان بزرگ است. دشمن شماره یک ما‌ آمریکا و اسرائیل است. مساله اصلی ما در «تبری» کاخ‌سفید است. هم ما با ‌آمریکا کار داریم و هم اسرائیل با ما کار دارد. کسانی که در فتنه 88 دشمن را شاد کردند، شاید دل ما را به عنوان دوست شکستند و به درد آوردند ‌اما دشمن ما نیستند. دوست ما هم البته دیگر نیستند. خاتمی به نظام برگردد یا برنگردد، دیگر برای ملت و ولایت ارزشش را از دست داده است. دل ما دیگر با فتنه‌آفرینانی که نامه سرگشاده نوشتند، صاف نمی‌شود ‌اما هرگز در سینه خود کینه‌های بچگانه را جایگزین سکینه نمی‌کنیم و هر وقت می‌گوییم «مرگ بر ضد‌ولایت‌فقیه» منظورمان دقیقا‌ آمریکا و اسرائیل است. منظور ‌آمریکا و اسرائیل هم از «نقشه راه» که داشت برای خاورمیانه می‌کشید و در نطفه خفه شد، جمهوری‌اسلامی بود. منظور‌ آمریکا و اسرائیل از شیعه‌کشی در بحرین و سنی‌کشی در غزه، جمهوری‌اسلامی است. منظور صهیونیست‌های ماسون از کودک‌کشی در قدس، جمهوری‌اسلامی است و منظور مسیحی- صهیونیست‌های کاخ‌سفید از لشکرکشی به همسایگان ایران، جمهوری‌اسلامی است. منظور اسرائیل از داشتن 200 کلاهک اتمی، انرژی هسته‌ای صلح‌آمیز جمهوری‌اسلامی است و منظور‌ آمریکا از 2500 ماهواره جاسوسی، این ‌ماه‌پاره علوی‌تبار ما؛ خامنه‌ای است.‌ آمریکا و اسرائیل جز ولایت‌فقیه، هدف دیگری برای دشمنی ندارند. با ملت ایران هم اگر دشمنی دارند به خاطر بیعت مستمر ما مردم شهیدپرور با ولایت‌فقیه است.‌ آمریکا و اسرائیل در مصر و مصراته، در سوریه و لبنان، در منامه و صنعا، فقط و فقط نگران «جمهوری‌اسلامی»‌اند. منظور حاکمان کاخ‌سفید از «قرآن‌سوزی» مبارزه با جمهوری‌اسلامی است. دفاع‌شان از دیکتاتورهای منطقه، در اصل مبارزه با جمهوری‌اسلامی است.‌ آمریکا و اسرائیل از جمهوری‌اسلامی و از الگو شدن نظام مقدس ما در هراسند؛ اتفاقی که عملا افتاده است و هیچ کار خاصی هم از دشمن ساخته نیست؛ حتی اندازه آنکه وقت کند و سرش را به دیوار بکوبد. «آقا»ی ما خیلی به این جماعت لطف کرد که گفت: «اینها مثل سگ دروغ می‌گویند». هیچ سگی را من مثل استکبار جهانی اینقدر هار ندیده‌ام. «خمینی» خیلی به ابواب جمع این جماعت لطف کرد که درباره‌شان مثل سگ زرد و شغال را به کار می‌برد. سگ هار این نمی‌کند که‌ آمریکا در «ابوغریب» و «گوآنتانامو» کرد و اسرائیل در کرانه باختری. سگ هار این درنده‌خویی نمی‌کند که دشمن با شیعه بحرین می‌کند. علی ایحال دشمن از ما بیش از 30 سال است که زخم خورده. این مار زخم‌خورده اینک به کمین نشسته. دانشمند هسته‌ای ما را می‌کشد. تحریم‌مان می‌کند. تهدیدمان می‌کند. بودجه میلیاردی علیه ما در جنگ نرم هزینه می‌کند. از شکم ملت خودش می‌زند تا به جای جمهوری‌اسلامی انقلابی، جمهوری‌اسلامی قلابی جایگزین شود. حاشیه ما را به متن ما در پوشش خبر برتری می‌دهد تا علیه ما جنگ روانی درست کند. خودش برای احیای ابرقدرتی نسل‌کشی می‌کند ‌اما تعویض طبیعی و بدیهی ریاست خبرگان رهبری ما را «جنگ قدرت» تفسیر می‌کند. علیه ما غوغاسالاری می‌کند. بهانه هم دستش ندهیم از دروغ برای تخریب ما بهانه می‌تراشد. بهانه دستش بدهیم که یک کلاغ را تبدیل به 40 کلاغ بلکه 400 الاغ می‌کند. دنبال جاانداختن تصور و توهم حاکمیت دوگانه در کشور است. جلوی پای ملت ما برای رسیدن به فناوری‌های نوین علمی، سنگ‌اندازی می‌کند ‌اما سالوسانه برای ما پیام تبریک نوروزی می‌فرستد. بعضا به ما‌ امان‌نامه هم می‌دهد تا مگر بیعت‌مان را با ولی‌فقیه بشکنیم. به ما بعضا در باغ سبز هم نشان می‌دهد. دشمن بی‌حیایی داریم ما؛ خیلی بی‌حیا؛ خیلی بی‌شرف. خودشان بارها اعتراف کردند در ایام فتنه که اگر این «چندشنبه» فلان و بهمان نکنیم، شرف نداریم! دشمن ما خودش به نداشتن شرف معترف است. از دیکتاتورهای منطقه که در کشورشان زنان حتی حق رای دادن، بلکه حق رانندگی ندارند، دفاع می‌کند ‌اما به جمهوری‌اسلامی‌ای که سران فتنه‌اش هفته‌ای 3 بار استخر می‌روند و برای برگشتن‌شان به نظام شرط می‌گذارند، می‌گوید حکومت دیکتاتوری. جمهوری‌اسلامی مظلومی که بنی‌صدر یکی از روسای جمهورش بود و خاتمی یکی دیگر و آنکه نامه سرگشاده نوشت، دیگری. آه که چقدر این نظام «الهی- مردمی» مظلوم است؛ فتنه 88 در این کشور شد که جمهوری‌اسلامی سرنگون شود ‌اما در مقدس بودن و عادلانه بودن این نظام همین بس که قوه‌قضائیه‌اش، بیش از فتنه‌گران اصلی و فرعی با آن دسته از هواداران خود برخورد قضایی کرد که در مقام نقد فتنه‌گران، پا را از گلیم قانون و حد شرع فراتر گذاشتند! من نمی‌دانم بعضی‌ها چگونه رویشان شد که به عمود خیمه این نظام مظلوم نامه سرگشاده بنویسند؟!... و چگونه رویشان می‌شود «دیدید گفتم» بگویند؟! این نظام آنقدر دشمن دارد که ما نخواهیم از پشت به آن خنجر بزنیم و از جلو زخم زبان!‌ آمریکا و اسرائیل هنوز هستند که ما نخواهیم از آقازاده‌های خود برای نظام دشمن بتراشیم. من ایام فتنه وقتی که خنده دشمن را می‌دیدم، وقتی که می‌دیدم عده‌ای که زیاد هم با ‌امام عکس داشتند، دشمن شادمان کرده بودند، می‌خواستم خون گریه کنم ‌اما چون آینده را می‌دیدم، گفتم این خون دل را بگذارم برای بعد... گل سنگم، گل سنگم؛ که از «زخم زبان» بدتر، «زخم زمان» است... نه! نمی‌توانم، یعنی قادر نیستم مثل آغاز مطلب بر لبتان خنده بنشانم. این یکی را بر من ببخشید؛ آخر وقتی که شما نمی‌دانید، چی بگم از دل تنگم؟!... القصه؛ صبحی داشتم می‌آمدم «وطن‌امروز» که جوانک مسافرکش در ماشینش از این ترانه‌ها گذاشته بود؛ نمی‌دانم چه شد که نگفتم خاموشش کن. فقط می‌دانم هر چه بود در اوج ابتذال داشت «حرف دل» می‌زد. ضعیفه‌ای بود، می‌گفت: «گل سنگم، گل سنگم؛ چی بگم از دل تنگم»... بیا! این مداد این هم دستم؛ بگذار لای انگشتانم تا دیگر «نهی از منکر» را فراموش نکنم... بله! آخرش هم خندیدید.