اگر واقع‌گرا باشیم پیروزی بر منچستریونایتد در بازی امروز ورزشگاه امارات می‌تواند تنها دستاورد قابل ملاحظه آرسنال در این فصل باشد که البته چندان به درد‌بخور هم نیست چون پر کردن فاصله 6 امتیازی در 3 هفته پایانی (در صورتی که فرض کنیم امشب آرسن ونگر مچ فرگی را می‌خواباند) برای این آرسنال تقریبا غیرممکن است، حتی اگر یونایتد تا پایان فصل در هیچ مسابقه لیگ برتر پیروز نشود یا بالاتر از آن، چلسی بیمار و فرتوت هم بتواند شیاطین سرخ را در صدر جدول بگیرد، باز هم نمی‌توان تصور کرد که توپچی‌ها از روند زیگزاگی‌شان در این فصل دست بردارند، روندی که یکی از بی‌ثبات‌ترین تیم‌های تاریخ لیگ برتر را تصویر می‌کند. آرسنال در 13 مسابقه‌اش پس از پیروزی تاریخی بر بارسلونا در امارات تنها 4 پیروزی نسبتا کم‌اهمیت تا اینجای کار به دست آورده و 3 جام را به‌طور قطعی و لیگ برتر را هم به احتمال قریب به یقین از دست داده است اما وقتی که تقویم کامپیوتری لیگ برتر، بازی یونایتد و آرسنال را درست پیش از تقابل شیاطین سرخ با چلسی تعیین کرد، بسیاری در آن هنگام (نیم‌فصل) تصور کردند که مسابقه اولی تاثیر سرنوشت‌سازی بر مسابقه دومی خواهد گذاشت اما حالا تمام رقابت صدر جدول عملا بین آرسنال 64 امتیازی است با چلسی 67 امتیازی که پس از منچستریونایتد 73 امتیازی در جای دوم جدول قرار گرفته و این به معنای رقابت 2 تیم سرخ و آبی لندن برای دوم شدن است که بی‌معنی‌ترین رقابت در تمام فوتبال اروپا محسوب می‌شود چون هر دو تیم دوم و سوم لیگ برتر مستقیما به لیگ قهرمانان صعود می‌کنند اما یونایتدی که قرار است در 2 هفته پایانی باید در مقابل بلکبرن و بلکپول، 2 تیم در حال سقوط قرار بگیرد، واقعا هیچ هراسی از 2 تعقیب‌کننده لندنی‌اش ندارد و طوری رفتار می‌کند که انگار لیگ برتر را از چند هفته پیش برده است. منچسترسیتی رقیب همشهری یونایتد هم با همه ریخت و پاش‌ها حالا در فاصله‌ای مطمئن‌تر نسبت به فصل قبل از تاتنهام، پدیده اروپایی این فصل جزیره قرار گرفته و 4 امتیاز بیشتر از قطب سوم لندن، با 59 امتیاز در جای چهارم آماده صعود غیرمستقیم به لیگ قهرمانان برای نخستین‌بار در طول تاریخ بخش آبی شهر منچستر می‌شود. بدین ترتیب می‌توان به سادگی از پیروزی استراتژیک هر دو قطب منچستر در فصل 11-2010 لیگ برتر سخن گفت؛ اینکه رقابت سالم 2 همشهری با همه تنفری که از هم دارند، به نفع هردو بوده است. اما آنچه آرسن ونگر را در آستانه دیدار نه‌چندان سرنوشت‌ساز و صرفا حیثیتی با الکس فرگوسن آزار می‌دهد این است که فرگی در این چند مدت عادت بدی پیدا کرده و آن شکست دادن آرسنال در هرگونه رقابتی است. اگر در این بازی نیمه‌تشریفاتی آخر فصل هم مرد اسکاتلندی، غرور سرمربی فرانسوی توپچی‌ها را در هم بشکند دیگر جدا باید به فکر رفتن او از لندن باشیم چون معنای پیروزی احتمالی امروز یونایتد بر آرسنال و در مقابل 60 هزار لندنی متعصب، چیزی جز ناتوانی آقای فیلسوف در بیرون آمدن از سایه یک پیرمرد اسکاتلندی
نخواهد بود.
6 پیروزی فرگوسن بر ونگر در 7 رویارویی اخیرشان از جمله پیروزی آخر 2 بر صفر در یک‌چهارم نهایی جام اتحادیه که همراه با به‌کارگیری یک تاکتیک دفاعی عجیب و گماشتن 7 دفاع در نیمه خودی توسط فرگوسن بود، شاگردان او را در موقعیت روانی بسیار والاتری از شاگردان عمدتا خام و جام نبرده ونگر قرار می‌دهد ضمن اینکه شواهد حاکی از آن هستند که نه‌تنها فلسفه ونگر دچار تناقض شده بلکه فیزیک بازیکنانش هم رو به افول است.
یونایتد این بار با ژست استراحت دادن به چند بازیکن کلیدی‌‌اش از جمله رایان گیگز، ریو فردیناند و آنتونیو والنسیا برای بازی برگشت مرحله نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان مقابل شالکه پا به امارات خواهد گذاشت که این خلأ را کریس اسمالینگ، رافائل و پارک جی‌سونگ پر خواهند کرد. اما اگر با همین ترکیب نصفه و نیمه هم ونگر از یونایتد ببازد، دیگر باید به چه دستاویزی پناه ببرد؟
رویکرد جدید دفاع و ضدحمله فرگی هم این امکان را به یونایتد جدید می‌دهد که با حداقل مهره‌ها جلوی تیم‌های قدرتمندی بویژه آنهایی که مثل آرسنال عادت به حمله کردن تمام وقت دارند، بازی کند.
ونگر در این بین یک امیدواری بزرگ دارد و آن بازگشت تنها مدافع باثباتش ظرف سال‌های اخیر یعنی توماس فرمالن است اما شاید قرار گرفتن یکباره در بازی فشرده امروز برای بازگشت او خیلی زود باشد. در پایان ششمین فصل بدون جام، فیلسوف ورشکسته فرانسوی تنها یک افق کمرنگ را پیش‌روی خود می‌بیند و آن شکست یک «من‌یو» محتاط و در حال استراحت در خانه است تا بلکه اینگونه روشن بودن آینده تیم جوانی را که پرورده است توجیه کند.
نبرد کلیدی
سسک فابرگاس – اندرسون
فابرگاس در بهترین فرم ممکن نیست و هنوز به خاطر آسیب‌دیدگی پاشنه پایش نتوانسته عملکردی عالی داشته باشد ولی امروز کاپیتان آرسنال دیگر هیچ بهانه‌ای ندارد، بویژه که شایعات مربوط به رفتنش از ورزشگاه امارات با اظهارنظر اخیر او درباره لزوم تغییر سیاست‌های آرسن‌ونگر اوج گرفته است. او امروز باید تایید کند که نه به پیشنهاد 40 میلیون پوندی بارسا بلکه به حیثیت آرسنال فکر می‌کند. در این راه یک رقیب بزرگ به نام اندرسون در قلب زمین دارد. اندرسون برزیلی دوباره جایگاهش در مرکز زمین منچستریونایتد را یافته است و پاس‌های کشنده در عمق او می‌تواند در شرایط ضدحمله آرسنال را نابود کند و این وظیفه فابرگاس است تا او را در قلمروی خود محو کند.
آرسنال؛ یوهان ژورو:
ژوروی جوان شخصا فصلی موفق را در مصاف با مصدومیت سپری کرده است. دفاع سوئیسی این فصل به بالاترین میزان حضور خود در ترکیب اولیه آرسنال (18 مسابقه) دست یافته است اما در جریان شکست آخر 2 بر یک مقابل بولتون، ضعف او در رهبری دفاع و بازی هوایی مشهود بود.
منچستریونایتد؛ نانی:
ستاره سیاه پرتغالی مدتی جایگاهش را به خاطر سختکوشی پارک‌جی سونگ از دست داد و در مقابل شالکه در ترکیب ابتدایی قرار نگرفت ولی هافبک پرتغالی حالا آمده است تا در ورزشگاه امارات کار را برای یونایتد تمام کند و چه‌بسا همین امروز شیاطین جام را بالای سر ببرند، آن هم در خانه آرسنال. نانی این فصل نتوانست در فهرست بازیکنان برتر جزیره به انتخاب فوتبال‌نویسان قرار بگیرد.