حسین مرعشی در گفت‌وگو با یک روزنامه اصلاح‌طلب، حزب کارگزاران سازندگی را از تندروی تبرئه و حسابش را از اصلاح‌طلبان جدا کرد و گفت: من ضعف کارگزاران را در گذشته می‌پذیرم اما باید بگویم ما از ابتدا یک حزب میانه‌رو و معتدل تلقی می‌شدیم اما جامعه سیاسی بعد از دوم خرداد جامعه رادیکالی شد و حرف‌های ما در آن زمان خریدار نداشت. بنابراین اگر ما می‌خواستیم بر کار تشکیلاتی خود اصرار داشته باشیم، بیشتر موقعیت‌های سیاسی و اجتماعی خود را از دست می‌دادیم. وی با ادعای اینکه کارگزاران در تندروی‌ها با اصلاح‌طلبان همسو نبوده است، گفت: من به‌عنوان یکی از موسسان حزب کارگزاران در مجلس پنجم کاملا فعال بودم اما در مجلس ششم کاملا گوشه‌نشینی اختیار کرده بودم. چون جو رادیکال بود و من یا باید با دوستان دیگر بر سر تندروی مخالفت می‌کردم تا هوادار داشته باشم که این موضوع مشی ما نبود یا باید قافیه را واگذار می‌کردیم به دوستان رادیکال خودمان. ما مجبور بودیم در دوره‌ای فعالیت خود را کمرنگ کنیم تا جامعه از رادیکالیسم، تحریم و مقابله به مشارکت و انتخاب نسبی روی بیاورد. زمان زیادی برد تا رادیکال‌ترین دوستان ما در جبهه اصلاحات که درباره انتخاب حسن روحانی به‌عنوان نایب‌رئیس مجلس پنجم به ما انتقاد می‌کردند، در انتخابات ۹۲ به انتخاب آقای روحانی روی بیاورند. بنابراین نیاز بود جامعه سیاسی ایران این سرد و گرمی سیاسی را تجربه کند.