این روزها متاسفانه به دلیل برخی شرایط، بهترین توصیه را سکوت می دانیم با این حال گستاخی ها چنان اوج گرفته است که عده‌ای دانسته و عده‌ای از سر غفلت اقدام به اعتبار بخشی به یک موضوع غیرواقعی کرده اند. این روزها عده ای از علاقه مندان حجت الاسلام و المسلمین هاشمی رفسنجانی نامه وی به رهبر انقلاب در 19خرداد 88 را نتیجه یک رصد زیرکانه و نتیجه گیری مطلوب ارزیابی می کنند. اینکه تاکنون کسی این ادعا را به نقد نکشیده و بنیان‌های این ادعا را کندوکاو نکرده و در معرض دید قرار نداده اتفاق تاسف برانگیزی است، اگرچه می توان گفت دلیل این اهمال، انتقال خطوط تمرکز از مسائل اصلی به فرعی باشد. به اعتقاد این قلم ادعای این روزهای آقای هاشمی و اطرافیان وی عاری از استدلال است و تنها می تواند یک مغالطه سیاسی باشد. برای اثبات این مهم چند نکته به اجمال بیان می شود.
چرا نامه؟
نامه آقای هاشمی رفسنجانی به رهبرانقلاب 72ساعت قبل از روز انتخابات ریاست جمهوری دهم منتشر و بعد ها آشکار شد قبل از اینکه نامه به رهبر انقلاب ارائه شود، روی سایت های خبری قرار گرفته است. پس هدف هاشمی از نگارش نامه، توصیه درباره یک گمانه تحلیلی نبود. بگذارید کمی شفاف‌تر صحبت شود. دیگر نیازی به اثبات پشتیبانی همه جانبه هاشمی رفسنجانی از موسوی در انتخابات دهم ریاست جمهوری نیست. هاشمی از همان انتخابات ریاست جمهوری نهم هیچگاه نخواست یا نتوانست پیام «game over» مردم به «Hashemi 2005» را درک کند. او به احمدی نژاد تبریک نگفت. حمایت از دولتش را حرام دانست، از هر تریبونی برای القای ناکارآمدی دولت احمدی نژاد استفاده کرد. این موضوع یعنی دشمنی هاشمی با احمدی نژاد از دید مردم نیز پنهان نماند تا جایی که با استناد بر این دشمنی، شایعه شد قطع گاز استان‌های شمالی توسط ترکمنستان در زمستان 86 با توصیه یکی از فرزندان هاشمی انجام گرفت! طبیعتا این رفتار هاشمی در انتخابات رنگی جدی تر به خود می گرفت چرا که زمان حذف رقیب بود. خاندان هاشمی از هیچ مساعدتی به موسوی دریغ نکردند. اما متاسفانه به رغم علنی شدن این حمایت ها و جبهه گیری ها، رفسنجانی هیچگاه اظهارات احمدی نژاد در مناظره معروف را تاب نیاورد و نشان داد قائل به بازی سیاسی نیست. هاشمی حتی تا روزهای انتهایی تبلیغات برای براندازی احمدی نژاد تلاش کرد اما آنگاه که نتیجه نظرسنجی ها که حاوی پیروزی قاطع احمدی نژاد بود را با گوش های خود شنید، دست به قلم برد تا آخرین حربه انتخاباتی خود را به کار برد. نامه هاشمی به رهبری یک حربه انتخاباتی به تمام معنا بود که به زعم نگارنده نامه، می توانست به واسطه برخی ادعاهای عجیب مندرج در نامه، مورد پذیرش قرار گیرد. از سوی دیگر این حربه، یک اعلان خطر و هشدار بود. این فراز نامه هاشمی بعدها رمز گشایی شد: «آتش‌فشان هایی که از درون سینه‌های سوزان تغذیه می‌شوند، در جامعه شکل خواهد گرفت که نمونه‌های آن را در اجتماعات انتخاباتی در میدان‌ها، خیابان‌ها و دانشگاه‌ها مشاهده می‌کنیم». این قبیل جملات به کار گرفته شد تا شاید واکنش رهبری را منجر شود و رقیب در افکار عمومی تخریب گردد. بنابراین به واسطه نحوه رفتار و دلایل نگارش و انتشار عجیب نامه، بدیهی است نامه رفسنجانی ملغمه ای از ادعا، تهمت، فشار و تهدید برای جلوگیری از پیروزی احمدی نژاد با هدف پیروزی موسوی در انتخابات بود. آیا غیر از این است؟ اگر قصد هاشمی از نامه به رهبری یک توصیه دلسوزانه و غیر‌انتخاباتی بود، پس ماجرای انتشار خبر جعلی تذکر رهبری به احمدی نژاد در سایت های حامی موسوی چه بود؟ آیا حوادث پس از انتخابات نشان نداد هاشمی حامی اصلی سران داخلی فتنه بود؟
چرا سکوت؟
بدون شک یکی از دلایل سکوت رهبری در قبال نامه هاشمی، احاطه ایشان بر مجموعه اهداف پیدا و پنهان نامه بود. حوادث پس از انتخابات به خوبی نشان داد هدف هاشمی از نامه به رهبری چه بود. بدون تردید واکنش رهبری به نامه رفسنجانی، تغییر ذائقه مردم در انتخاب گزینه مطلوب را موجب می شد و این همان هدف بزرگی بود که هاشمی می خواست. با توجه به حوادث پس از انتخابات که ماهیت اصلی رفسنجانی و سران داخلی فتنه را نمایان ساخت، آیا اگر تحت فشار، ایشان از انتخابات سالم و طبیعی عقب نشینی می کردند و دار و دسته هاشمی به قدرت می رسیدند، می توانید شرایط این روزهای کشور را تصور کنید؟ درباره سکوت رهبری چند نکته ظریف دیگر هم می توان گفت. یکی اینکه اگر قرار بر واکنش مستقیم رهبری به بداخلاقی های کاندیداهای انتخابات بود، موسوی و کروبی به واسطه دروغگویی های بی سابقه علیه رئیس‌جمهور مستقر کشور و اهانت های گستاخانه علیه جمهوری اسلامی باید به شدت مورد مواخذه رهبری قرار می گرفتند. اما دلیل عدم ورود رهبری به این اقدام، تلاش برای ممانعت از ایجاد شائبه در افکار عمومی و حمایت از تداوم مسیر واقعی و طبیعی انتخابات بود تا منجر به یک مشارکت حداکثری شود. موضوعی که ایشان در نماز جمعه 29 خرداد بر آن تاکید فراوان کردند تا بر همگان آشکار شود هدف نخست رهبری در انتخابات مشارکت حداکثری مردم است. موضوعی که همگان هدف هاشمی را به عکس آن می دانند. البته رهبری در نماز جمعه به صراحت از برخی عملکردهای تبلیغاتی نامزدها نیز انتقاد کردند. ضمن اینکه به اعتقاد بسیاری، هاشمی خود نیز در جریان تبلیغات و حوادث پس از انتخابات، ناخواسته در پازل غرب بازی می‌کرد. این واقعیت تلخ که حاکی از تداوم دوری هاشمی از مردم است، موجب نگارش آن نامه شد و پاسخ به آن نامه نیز دقیقا به معنای بازی در زمین دشمن قابل تعریف است.
هاشمی صلاحیت دارد؟
یکی دیگر از موضوعاتی که باید این روزها در واکنش به ادعای اطرافیان هاشمی بیان کرد، صلاحیت ورود وی به چنین موضوعاتی است. 2 مصداق در نامه هاشمی به رهبری درباره دکتر احمدی نژاد وجود دارد. نخست موضوع تطابق رئیس جمهور با بنی صدر و دیگری ادعای ضدیت دولت با روحانیت. به اعتقاد این قلم، برای ورود به هر موضوعی باید صلاحیت ها احراز شود.
در مصادیق ادعایی آقای هاشمی نیز این بحث ضروری است. اصلا هیچ دلیلي ندارد به ادعای هاشمی درباره تشابه رفتار احمدی نژاد با بنی صدر بپردازیم چراکه طراح ادعا یعنی هاشمی رفسنجانی صلاحیت ورود به این حوزه را ندارد. چراکه
1: آقای هاشمی به تبعیت از ولایت فقیه اشتهار ندارد که بخواهد درباره عدم تبعیت دیگران هشدار بدهد. 2: متاسفانه یا خوشبختانه مواضع بنی صدر پس از انتخابات نشان داد او حامی کدام طیف و جریان و شخص سیاسی در ایران است. آیا آن شخص احمدی نژاد بود؟ یا هاشمی و موسوي و كروبي؟ دیگر مصداق هاشمی یعنی ادعای ضدیت احمدی نژاد با روحانیت نیز تابع همین فرمول است. اگرچه هاشمی مدعی نفوذ رشیدی مطلق‌ها در دولت احمدی نژاد بود، اما شخص رشیدی مطلق، یعنی داریوش همایون که مقاله «ایران و استعمار سرخ و سیاه» را سال 56 در روزنامه اطلاعات علیه امام خمینی(ره) نوشت؛ خود در جریان فتنه پس از انتخابات، بارها و بارها به اعلام حمایت از كانديداي مورد حمايت آقاي هاشمي رفسنجاني پرداخت. به عبارت دیگر نماد جریان ضد روحانیت در ایران، در جریان فتنه اهداف مشترکی با هاشمی رفسنجانی داشته است! البته عطا مهاجرانی، معاون و مرید همیشگی آقای هاشمی نیز به اعتقاد علما یکی از چهره های ضد روحانیت در ایران بود. گویا آقای هاشمی هیچگاه نشنیدند علمایی همچون آیات مشكینی، نوری همدانی و جوادی به تحصن مسجد اعظم قم رفتند و علیه مهاجرانی سخنرانی کردند! هاشمی آیا از رفتار ضد روحانیت مریدش بی‌خبر بود؟ بنابراین آقای هاشمی به هیچ عنوان شرایط احراز صلاحیت برای ورود به مباحثی مانند تبعیت از ولایت فقیه یا مناسبات دولت با روحانیت را ندارد.