نه آغازی وجود دارد و نه پایانی؛ اوضاع برای بانوی پیر بدتر و بدتر می‌شود، امشب پسران بیانکونری باید به مصاف عقاب‌های لاتزیو بروند و زمانی که سازمان هواشناسی آسمان رم را در سوم «ماه مه» نیمه‌ابری اعلام می‌کند ناخداگاه به یاد هوای مه گرفته تورینو می‌افتیم، آفتاب در تورین هرگز نمی‌درخشد و این تنها به خاطر ابرهای تیره و آسمان مه گرفته‌ای است که حس عجیبی را به شما انتقال می‌دهد، درست مانند حال و هوای روزهایی که مدیران یووه برای آلکس دل‌پیرو رقم زده‌اند. اما این‌بار روی سخن با حماقت‌های سریالی مدیران یووه نیست، این‌بار روی سخن با بانوی پیر است، محبوبی که انگار دایره روابط‌اش با آله کمی ابری و مه گرفته شده و انگار هرچه پسر دوست داشتنی سکوت می‌کند اوضاع بر وفق مراد پیش نمی‌رود. چه کسی می‌تواند تصور کند وقتی به مدیران باشگاه می‌گویید قراردادتان را سفید امضا می‌کنید و آنها با حماقت هرچه تمام‌تر رقم قرارداد را کاهش می‌دهند یعنی چه؟ البته این موضوع آنقدر‌ها هم اهمیت ندارد چون تو (آلکس) باز هم احساس دلپذیری داری وقتی در کنار خانواده‌ای، رفقایی داری و حتی برابر دوربین‌های تلویزیونی پس از یک دوره مصدومیت به عشق بانوی پیر گلزنی می‌کنی. درست زمانی که عصر سوپراستارهاست و روزنامه تایمز و گاردین به عروسی پرهزینه و مضحک شاهزاده ویلیامز می‌پردازند، در جایی که ژوزه مورینیو با دهان‌گشادی تیتر اغلب روزنامه‌ها را به خودش اختصاص داده و گاتزتا تنها به فتح اسکودتو توسط پیرمردهای روسونری می‌پردازد جایی برای تو که به روزنامه‌ها می‌گویی «من حاضرم قراردادم را سفید امضا کنم، نیست». بانوی پیر از جام باشگاه‌ها دور مانده، از کورس قهرمانی در لیگ بیرون افتاده و مقصران اصلی این سیه‌روزی‌ها تنها دل‌نری و مدیران باشگاه هستند، غریبه‌هایی که تنها می‌خواهند ميان آله و بانوی پیر فاصله بیفتد. و این اتفاق نیز افتاده، آله خیلی وقت است می‌خواهد حرفش را تمام و کمال بزند و مگر چند فصل دیگر باقی مانده از این دوستی دیرینه که حالا با این ناملایمت‌ها همراه است. اوضاع هرگز آن‌طور که می‌خواهی نیست ولی تنها چیزی که موجب می‌شود دوام بیاوری مرور خاطراتی است دیرین که با پیراهن سیاه و سفیدبانوی پیر به دست آورده‌ای، به یاد آن روزهایی می‌افتی که او (بانوی پیر) تو را دوست داشت و به تو اعتقاد پیدا کرد و تو تمام این خاطرات را زمانی در سرت مرور می‌کنی که یکه و تنها از مسیر منتهی به زمین المپیکو خارج می‌شوی، تو پا به جایی می‌گذاری همه مي‌ايستند، حتی هواداران حریف نیز پیش پایت بلند می‌شوند ولی باز تمام هواست به بانوی پیر است، اینکه آنها(سران باشگاه) با رندی هر چه تمام‌تر قیمت را پایین آورده‌‌اند آن‌قدر اهمیت ندارد تنها چیزی که تو را آزار می‌دهد، این است که تو در چشم بانوی پیر به مصداق یک بازیکن معمولی باشی و هیچ فرقی میان تو با بازیکناني مانند بوفون، مارکیزیو و جورجه کیه لینی نباشد. تویی که روزی روزگاري پسر محبوب و دوست داشتنی بانوی پیر بودی حالا نمی‌خواهی جایگاهت را با کس دیگری عوض کنی. برای همین است که می‌گوییم رقم قرارداد آنقدر‌ها هم اهمیت ندارد و تنها چیزی که می‌خواهی این است که دوباره در کنار کوهای آلپ نگاه بانوی‌پیر به تو دوخته شود و انگار او در کنار تو روی سنگ‌فرش‌های شهر تورین راه می‌رود و تو بار دیگر برای محبوبت شاهکار می‌آفرینی، مانند آن «پشت پای» دورتموند، مانند آن ضربه کاشته در برنابئو ، مانند آن گل زودهنگام در اولد ترافورد و... بانوی‌پیر تمام اینها را به یاد دارد و تو نیز این موضوع را خوب می‌دانی و شاید در این نقطه تنها چیزی که می‌تواند همه چیز را به روزهای گذشته بازگرداند، زمان است و این فاکتور می‌تواند لحظه یکی‌شدن را نزدیک کند.