داستان بارسا‌ـ رئال هرگز به پایان نمی‌رسد اما شواهدی در دست هستند که نشان می‌دهند داستان «پپ‌ـ مو» امشب به آخر می‌رسد و برنده دیدار برگشت نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان اروپا در نوکمپ هر که باشد، برنده کل داستان خواهد بود؟
در واقع پیروز بازی امشب چه به چشم‌نواز‌ترین و هنرمندانه‌‌ترین فوتبال افتخار کند و چه به وحشیانه‌ترین و شرم‌آورترین تاکتیک‌های درون و بیرون زمین متوسل شود، با پیروزی خود اخلاق و اندیشه‌اش را هم در بالاترین سطح بازی، حاکم خواهد کرد و در صورت شکست باید بی‌لیاقتش خواند که یا آنقدر به هنر خود ایمان نداشته که از فینال فصل 5 کلاسیکو سربلند بیرون بیاید یا کاملا پایبند مکتب شارلاتانیسم نبوده است. مساله‌ای که از همین ابتدای بحث با آن دست به گریبان هستیم، عدم اجتناب از بی‌طرفی درباره فرجام ال‌کلاسیکوی پنجم یا پايان‌بندي داستان «پپ‌ـ مو» است یعنی حتی اگر نویسنده هم هیچ قضاوتی درباره گوآردیولا و مورینیو نکند، هر خواننده‌ای چه طرفدار آبی و اناری‌ها باشد و چه شیفته مسلک مورینیو، در ناخودآگاه خود تعبیرهای به کار رفته در سطور بالا درباره تقابل «پپ- مو» را مشخصه ذاتی هر یک از طرفین برمی‌شمارد. حتی اگر جهت این تقابل را عوض کنیم و بگوییم داستان «مو- پپ» و حتی اگر مخاطب یک فرد معتقد به نسبی بودن اخلاق باشد که دلش برای صفات منفی غش برود و آن را به اسم اصالت عملگرایی توجیه کند، باز هم تغییری در قضاوت نهایی درباره اینکه چه صفاتی برازنده کدام طرف هستند، به وجود نمی‌آید.
شنبه این هفته رئال‌مادرید در خانه به رئال ساراگوسا باخت تا آقای سابقا خاص و اخیرا خسته که پیش از این ظرف 9 سال با هیچ تیمی در خانه نباخته بود، در کمتر از یک ماه 3 بار در سانتیاگو برنابئو باخته باشد.
او پیش از این باخت سوم وقتی می‌خواست اتهامات چهارشنبه هفته گذشته (پس از شکست از بازی در لیگ قهرمانان) را به اصطلاح تلطیف کند به کنایه درباره تصویر منتشر شده صحنه تکل په‌په روی پای آلوس گفت: «چیزی که تصویر نشان می‌دهد را صدها کلمه نمی‌تواند نشان دهد».
شاید مورینیو پس از محاکمه در یوفا که او را از مرحله گروهی لیگ قهرمانان فصل بعد محروم می‌کند، مجبور شود کابوس لالیگا و مرداب رئال‌مادرید را ترک کند و بدین ترتیب تا مدت‌ها و شاید برای همیشه نقش خود در داستان اخلاقی «پپ- مو» را رها سازد ولی اگر هم او همچنان در این داستان باقی بماند، گوآردیولا می‌تواند به خود ببالد که با یک فیلسوف طرف است. البته فیلسوفی که فیلسوفانه زیر آب نظریات خودش را می‌زند و پس از آنکه بازیکنان تحت فرمانش طی 4 ال‌کلاسیکوی یک فصل (تازه اگر همه رویارویی‌های غیررئالی او با بارسا روی نیمکت چلسی و اینتر را فراموش کنیم) تظاهر به وحشیانه‌ترین رفتار (چه با کارت قرمز جریمه شده باشند و چه نشده باشند) می‌کنند، حرف از اصالت تصویر (ظاهر) در مقابل اصالت معنا (کلمه)می‌زند. اینکه بازی معنا یا همان ترور حقیقت و شخصیت با کلمات که او چهارشنبه پیش انجام داد، چه عواقبی برای ادامه مربیگری مورینیو در اروپا به همراه خواهد داشت و آیا او در این بازی در مقابل سکوت پرمعنای پپ باخته یا نه بماند اما قطعا همین عکس بالا گویای آن است که او بازی ظاهر را برای همیشه باخته است. اما او كه ريشه‌اي پرتغالي همانند ژوزه ساراماگو خالق اثر ماندگار «كوري» دارد نمي‌خواهد حتي طبق فلسفه ظاهربينانه‌اش، ظاهر خود و بازيكنانش را ببيند كه بيش از هزاران كلمه نقد و مقاله در مورد او و رئال مادريد گوياي وحشي‌گري‌شان است. تفاوت اين ژوزه با آن ژوزه فرهيخته‌تر آن است كه اين دومي دستمال سفيد رئال مادريد را از روي چشمانش
باز نمي‌كند.
هیدینک: مورینیو باید عذرخواهی کند
گاس هیدینک، سرمربی تیم‌ملی ترکیه، با انتقاد از صحبت‌های اخیر ژوزه مورینیو اعلام کرد، آقای خاص باید به خاطر صحبت‌های اخیرش از باشگاه بارسلونا عذرخواهی کند. او در گفت‌وگو با دیلی‌میرر گفت: «مورینیو نباید اینقدر زیاده‌روی می‌کرد. او قصد دارد با این انتقادات، توجه رسانه‌ها را از نحوه بازی تیمش منحرف کند. او بدون اینکه من بدانم، مرا وارد این بازی کرد. او بازی رئال- بارسا را با بازی بارسا- چلسی مقایسه کرد، زمانی که من مربی چلسی بودم و ما هم فینال را از دست دادیم اما تفاوت بزرگ این بود که ما هیچ اعتراضی نکردیم. من در این باره اصلا با مورینیو موافق نیستم. درست است که چلسی متضرر شد بویژه به دلیل پنالتی‌ای که در وقت‌های تلف شده به نفع ما گرفته نشد. آن یک اشتباه واضح داور بود. چند روز بعد وقتی احساسات فروکش کرد، ما فهمیدیم فینال چمپیونزلیگ را از دست داده‌ایم اما هرگز کسی در چلسی بابت آن اتفاق اعتراض نکرد اما مورینیو خیلی زیاده‌روی کرد. او باید ویدئوی بازی را یک بار دیگر ببیند و به خاطر حرف‌هایی که زده عذرخواهی کند. اگر او این کار را نکند، به این خاطر است که می‌خواهد حقیقت را به نفع خودش تغییر بدهد.